เนตรทะลุโลก EP8: แมวที่ไม่ยอมเปิดเผยประวัติ

ภาคินเดินออกจากใต้สะพานพร้อมเศษกระจกสีขาวในกระเป๋า เขารู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านการประชุมสามชั่วโมงที่ไม่มีวาระการประชุม ต่างกันเพียงครั้งนี้มีตัวเองอีกคนหนึ่ง มีดวงตาลอยได้ และมีปลาดุกเจ้าหน้าที่ที่อาจส่งใบแจ้งหนี้ตามหลังมา มะลิเดินอยู่ข้างเท้าอย่างสงบ ความสงบนั้นทำให้ภาคินหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม "มะลิ เราต้องคุยกัน" 'ถ้าเป็นเรื่องปลาย่าง ข้ายืนยันว่ารสชาติดีมาก' "ไม่ใช่เรื่องปลา" 'งั้นข้าขอคิดก่อนว่ามีเรื่องอะไรที่สำคัญกว่าปลา' ภาคินหยุดเดิน "เรื่องแกไง" มะลิหยุดพร้อมกัน แล้วค่อย ๆ นั่งลงกลางทางเท้า 'ข้าเป็นแมว' "ฉันรู้" 'ข้ามีสี่ขา' "ฉันก็เห็น" 'ข้ามีหางหนึ่งหาง' "มะลิ!" แมวสามสีสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะยกอุ้งเท้าขึ้นเช็ดหนวดอย่างไม่สะทกสะท้าน ภาคินย่อตัวลงตรงหน้า "แกจำดวงตาสีทองในกล่องไม้ได้ใช่ไหม" มะลิไม่ตอบทันที ภาคินเปิดใช้เนตรทะลุโลกเพื่ออ่านข้อมูลของมัน ข้อความปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของแมว [สิ่งมีชีวิต: แมวสามสี] [สถานะ: มีชีวิต] [อายุ: ไม่สามารถระบุ] [ต้นกำเนิด: ไม่พบข้อมูล] [สิทธิ์การเข้าถึง: ถูกจำกัด] ภาคินจ้องข้อความนั้น "สิทธิ์การเข้าถึงถูกจำกัดนี่หมายความว่าอะไร" มะลิยิ้มด้วยมุมปากที่ไม่ควรเป็นสิ่งที่แมวทำได้ 'หมายความว่าเจ้าไม่มีสิทธิ์ดูข้อมูลข้า' "ใครเป็นคนตั้งสิทธิ์" 'คนที่ฉลาดกว่าเจ้า' "แล้วคนนั้นคือใคร" 'ข้าจำไม่ได้' ภาคินยกมือกุมขมับ "ทำไมทุกคนในจักรวาลนี้ถึงจำอะไรไม่ได้กันหมด!" มะลิกระโดดขึ้นขอบกำแพง 'บางคนจำไม่ได้จริง ๆ บางคนจำได้แต่ไม่อยากพูด และบางคนคิดว่าการไม่ตอบคือการตอบอย่างมีชั้นเชิง' "แกกำลังพูดถึงตัวเองอยู่หรือเปล่า" 'ข้าไม่ตอบคำถามนี้' ภาคินชี้หน้าแมว "นั่นไง!" เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของภาคินดังขึ้นอย่างกะทันหัน เขาหยิบเครื่องออกมาแล้วพบว่าหน้าจอเต็มไปด้วยการแจ้งเตือนจากบริษัท ข้อความแรกถามว่าเขาจะเข้าประชุมเช้าพรุ่งนี้หรือไม่ ข้อความที่สองถามว่าใบเสนอราคาที่ค้างอยู่ส่งให้ลูกค้าหรือยัง ข้อความที่สามมาจากหัวหน้า 'ภาคิน งานด่วนที่ฝากไว้ถึงไหนแล้ว' เขามองเวลาแล้วหน้าซีด "ผมหายไปจากโลกนานแค่ไหนกันแน่" มะลิชำเลืองดูหน้าจอ 'เวลาของโลกผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง' ภาคินถอนหายใจโล่งอก จากนั้นก็เห็นข้อความใหม่จากหัวหน้า 'ถ้าตอบไม่ได้ แสดงว่ากำลังยุ่งอยู่กับงานอื่นใช่ไหม' ภาคินพิมพ์ตอบทันที 'กำลังตรวจสอบข้อมูลครับ' เขากดส่งแล้วเก็บโทรศัพท์ มะลิเอียงคอ 'เจ้าพูดความจริงหรือ' "ฉันกำลังตรวจสอบข้อมูลจริง ๆ" 'แต่ไม่ได้บอกว่าข้อมูลอะไร' "นี่แหละทักษะการทำงาน" มะลิพยักหน้าอย่างครุ่นคิด 'ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมมนุษย์ถึงสร้างระบบราชการได้ซับซ้อนนัก' ภาคินเดินต่อไปจนถึงสวนสาธารณะเล็ก ๆ ข้างคลอง เขานั่งลงบนม้านั่งแล้วนำเศษกระจกออกมาวางบนฝ่ามือ แสงสีขาวจากวัตถุสะท้อนกับสัญลักษณ์สีทองบนผิวหนัง ข้อความปรากฏขึ้นอีกครั้ง [ความทรงจำที่กู้คืน: 1 เปอร์เซ็นต์] [บันทึกที่เกี่ยวข้อง: ผู้เฝ้าประตู] [คำเตือน: ผู้เฝ้าประตูอาจไม่ได้อยู่ในรูปแบบที่คุณคาดคิด] ภาคินอ่านประโยคสุดท้ายซ้ำ จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ หันไปมองแมวสามสี มะลิแสร้งทำเป็นสนใจนกบนต้นไม้ "ผู้เฝ้าประตูที่มันพูดถึงอาจเป็นแกหรือเปล่า" 'ข้าไม่ใช่ประตู' "ฉันถามว่าเป็นผู้เฝ้าประตูหรือเปล่า" 'ข้าไม่ได้บอกว่าข้าเป็นหรือไม่เป็น' ภาคินหลับตานับหนึ่งถึงห้า "ฉันจะถามอีกครั้ง แล้วขอให้ตอบตรง ๆ แกเกี่ยวข้องกับเนตรทะลุโลกยังไง" มะลิหันกลับมามองเขา คราวนี้มันไม่ได้เล่นมุก ดวงตาสองข้างของมันสะท้อนแสงสีทองที่ไม่ควรมีอยู่ในสวนสาธารณะธรรมดา 'ข้าได้รับหน้าที่ให้คอยดูแลผู้ถือครองเนตร' ภาคินเงียบไป "ใครมอบหมาย" 'ผู้ที่สร้างระบบนี้' "อาจารย์ศูนย์หรือเปล่า" มะลิส่ายหน้า 'เขาไม่ได้สร้างเนตรทะลุโลก เขาแค่รู้วิธีใช้งานบางส่วน' ภาคินรู้สึกเหมือนมีใครยกพื้นใต้เท้าออกไป "ถ้าอย่างนั้น ใครสร้างมัน" มะลิก้มมองอุ้งเท้าของตัวเอง 'ข้าไม่สามารถบอกชื่อได้ เพราะชื่อของสิ่งนั้นถูกลบออกจากบันทึกทุกมิติ' "แล้วแกจำชื่อไม่ได้จริง ๆ หรือถูกห้ามไม่ให้พูด" มะลิไม่ตอบ ภาคินมองมันอย่างเข้าใจมากขึ้นเล็กน้อย อย่างน้อยครั้งนี้ความเงียบของมันก็มีเหตุผลที่ฟังขึ้น แต่ก่อนที่เขาจะถามต่อ เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นจากเศษกระจก วัตถุสีขาวสั่นสะเทือนเบา ๆ ข้อความใหม่ปรากฏขึ้น [ตรวจพบการตอบสนองจากผู้เฝ้าประตู] [ระยะห่าง: 3.2 เมตร] ภาคินเงยหน้าขึ้นทันที ตรงปลายทางเดินมีหญิงชราคนหนึ่งยืนอยู่ข้างตู้ขายน้ำอัตโนมัติ เธอสวมเสื้อคลุมสีเทา ถือถุงผ้าใบเก่า และกำลังพยายามหยอดเหรียญลงในช่องรับเงิน ตู้ขายน้ำแสดงข้อความว่า [ไม่สามารถจำหน่ายสินค้าให้ผู้ที่ไม่มีอายุขัย] หญิงชราถอนหายใจ "ตู้สมัยนี้เลือกปฏิบัติกันจริง ๆ" ภาคินมองเธอผ่านเนตรทะลุโลก เหนือศีรษะของหญิงชราไม่มีชื่อ ไม่มีสถานะ ไม่มีข้อมูลวันเกิด มีเพียงสัญลักษณ์วงกลมสามชั้นที่เหมือนกับบนฝ่ามือของเขา และคำว่า [ผู้เฝ้าประตู: รอการส่งมอบ] ภาคินลุกขึ้นจากม้านั่ง มะลิกระโดดลงจากกำแพงแล้วเดินตามไปอย่างเงียบ ๆ หญิงชราหันมามองเขาก่อนที่เขาจะเอ่ยปาก "ในที่สุดเจ้าก็มาถึง" ภาคินหยุดอยู่ห่างจากเธอประมาณสองเมตร "คุณรู้จักผมหรือครับ" หญิงชราพยักหน้า "ข้ารอเจ้ามานานมาก" "นานแค่ไหนครับ" "นานพอที่จะเห็นร้านสะดวกซื้อเปลี่ยนป้ายราคาไปเจ็ดครั้ง" ภาคินกะพริบตา "นี่เป็นหน่วยวัดเวลาที่แปลกมากครับ" หญิงชรายิ้ม "เวลาเป็นสิ่งที่เข้าใจยาก แต่ป้ายราคาทำให้ทุกคนรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงได้" มะลินั่งลงข้างเท้าภาคิน 'ท่านมาทำอะไรที่นี่' หญิงชราหันไปมองแมว "ข้ากำลังรอให้เจ้าพามนุษย์คนนี้มาหา" ภาคินหันขวับ "เดี๋ยวนะ แกนัดคนไว้โดยไม่บอกฉันอีกแล้วเหรอ" มะลิยกอุ้งเท้าปิดหู 'ข้าไม่ได้ยินคำถาม' หญิงชราหัวเราะเบา ๆ แล้วเปิดถุงผ้า ภายในมีสมุดปกดำเล่มเล็กกับกุญแจสีทองหนึ่งดอก เธอส่งสมุดให้ภาคิน "นี่คือบันทึกของผู้ถือครองคนก่อน" ภาคินไม่รับทันที "ผู้ถือครองคนก่อนหมายถึงใครครับ" "คนที่ใช้เนตรทะลุโลกก่อนเจ้า" ภาคินรู้สึกถึงความเย็นที่ปลายนิ้ว "เขายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า" หญิงชรานิ่งคิดก่อนตอบ "คำถามนั้นขึ้นอยู่กับว่าเจ้าหมายถึงชีวิตในความหมายใด" ภาคินถอนหายใจ "ผมขอคำตอบแบบใช่หรือไม่ใช่ได้ไหมครับ" "ไม่ได้" "ผมเดาไว้แล้ว" เขารับสมุดมาเปิดดู หน้ากระดาษแรกมีข้อความเขียนด้วยลายมือที่เหมือนลายมือของเขาเอง 'หากเจ้ากำลังอ่านข้อความนี้ แปลว่าความทรงจำของเจ้าถูกลบไปแล้ว' ภาคินพลิกหน้าต่อไปอย่างรวดเร็ว 'อย่าเชื่อผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์' 'อย่าเชื่อผู้สร้างกฎจักรวาลทั้งหมด' 'อย่าเชื่อแมวที่อยู่ข้างเจ้า' ภาคินหยุดอ่านแล้วหันไปมองมะลิ แมวสามสีทำหน้าเหมือนไม่รู้เรื่อง "หนังสือนี่กำลังกล่าวหาแกอยู่" 'หนังสือกล่าวหาใครก็ได้ ไม่ได้หมายความว่าหนังสือมีหลักฐาน' ภาคินพลิกหน้าต่อไป ข้อความบรรทัดสุดท้ายถูกเขียนด้วยหมึกสีทอง 'แต่ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อใคร อย่าเปิดประตูบานที่สาม' ภาคินเงยหน้าขึ้น "ประตูบานที่สามคืออะไร" หญิงชราปิดถุงผ้า "ประตูที่เจ้าเคยเปิดไปแล้วครั้งหนึ่ง" ลมเย็นพัดผ่านสวนสาธารณะ เสียงรถบนถนนรอบข้างค่อย ๆ เบาลง ภาคินมองสมุดในมือแล้วรู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดกำลังเชื่อมโยงกันอย่างน่ากลัว เขาจำตัวเองจากเส้นเวลาที่ถูกลบได้ เขาเห็นเงาที่มีดวงตาสามดวง และตอนนี้ยังมีบันทึกจากตัวเขาเองที่เตือนว่าอย่าเชื่อทุกคนรอบตัว "ผมจะรู้ได้ยังไงว่าอะไรจริง" หญิงชรามองเขาด้วยแววตาอ่อนโยน "เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะมองเห็นสิ่งที่อยู่หลังคำพูด ไม่ใช่เพียงสิ่งที่อยู่หลังวัตถุ" ภาคินนิ่งคิด จากนั้นเขาก็ยกสมุดขึ้น "แล้วผมต้องทำอะไรต่อครับ" หญิงชราชี้ไปยังปลายสวน ตรงนั้นมีประตูไม้เก่าตั้งอยู่กลางทางเดิน ทั้งที่เมื่อครู่ยังไม่มีอะไรอยู่เลย บนบานประตูมีวงกลมสามชั้นสลักไว้ ด้านบนมีป้ายกระดาษเขียนว่า [ประตูบานที่หนึ่ง: สิ่งที่เจ้ารู้] [ประตูบานที่สอง: สิ่งที่เจ้าลืม] [ประตูบานที่สาม: สิ่งที่เจ้าเลือกจะไม่รู้] ภาคินจ้องป้ายอยู่นาน "ทำไมประตูต้องมีป้ายอธิบายตัวเองด้วยครับ" หญิงชราตอบเรียบ ๆ "เพราะผู้ถือครองคนก่อนบอกว่าคนรุ่นใหม่ไม่ชอบอ่านคู่มือ" ภาคินหันไปมองมะลิ "ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่าผู้ถือครองคนก่อนอาจเป็นคนประเภทเดียวกับฉันจริง ๆ" มะลิไม่ตอบ เพราะในขณะนั้น เนตรทะลุโลกของภาคินแสดงข้อความใหม่ขึ้นมา [ผู้เฝ้าประตูยืนยันการส่งมอบสำเร็จ] [วัตถุที่ได้รับ: บันทึกความทรงจำ] [คำเตือน: ผู้ส่งมอบกำลังสูญเสียตัวตน] ภาคินเงยหน้าขึ้นมองหญิงชรา ร่างของเธอกำลังโปร่งแสงทีละน้อย ถุงผ้าในมือกลายเป็นฝุ่นสีขาว "เดี๋ยวก่อน คุณกำลังจะหายไปหรือครับ" หญิงชรายิ้มให้เขา "หน้าที่ของข้าสิ้นสุดแล้ว เมื่อบันทึกกลับถึงมือเจ้า ข้าก็ไม่จำเป็นต้องคงอยู่ต่อไป" ภาคินรีบก้าวเข้าไปหา "แล้วผมจะหาคำตอบจากใคร" "จากตัวเจ้าเอง" หญิงชรามองประตูไม้เป็นครั้งสุดท้าย "จำไว้ว่าเนตรทะลุโลกไม่ได้มีไว้ให้เจ้ามองเห็นทุกสิ่ง แต่มันมีไว้ให้เจ้าตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับสิ่งที่เห็น" แสงสีขาวปกคลุมร่างของเธอ ภายในเวลาไม่กี่วินาที เธอก็หายไปโดยไม่เหลือแม้แต่เงา ภาคินยืนนิ่งอยู่กลางสวน เขาก้มมองสมุดปกดำในมือ แล้วมองประตูไม้ที่ตั้งอยู่ตรงหน้า มะลิเดินเข้ามาแนบขาเขา 'ข้าจะไม่บอกให้เจ้าเชื่อใคร แต่ข้าขอให้เจ้าคิดก่อนตัดสินใจ' ภาคินพยักหน้า "อย่างน้อยครั้งนี้แกก็พูดเหมือนคนมีเหตุผล" มะลิยืดอกอย่างภูมิใจ 'ข้ามีเหตุผลเสมอ' โทรศัพท์ในกระเป๋าของภาคินสั่นขึ้นอีกครั้ง ข้อความจากหัวหน้าปรากฏบนหน้าจอ 'พรุ่งนี้อย่าลืมส่งรายงานด้วยนะ' ภาคินมองข้อความนั้น แล้วมองประตูมิติที่อาจเปลี่ยนชะตาของจักรวาล เขาถอนหายใจยาว "ผมช่วยจักรวาลได้ แต่ช่วยตัวเองให้ไม่โดนหัวหน้าตามงานนี่ดูจะยากกว่า" มะลิเดินนำไปทางประตูไม้ 'ถ้าเจ้าเอาตัวรอดจากประตูนี้ได้ ข้าจะยอมแบ่งปลาย่างให้ครึ่งตัว' ภาคินรีบเดินตามทันที "ครึ่งตัวจริง ๆ นะ ไม่ใช่ครึ่งหาง!" ประตูไม้ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดและค่อย ๆ เปิดออกเอง ด้านหลังประตูไม่มีห้อง ไม่มีทางเดิน และไม่มีแสงสว่าง มีเพียงความมืดที่ลึกจนเนตรทะลุโลกไม่สามารถอ่านข้อมูลได้ จากความมืดนั้น มีเสียงของภาคินอีกคนหนึ่งดังขึ้น 'ในที่สุด นายก็ได้รับบันทึกแล้ว' ภาคินกำสมุดแน่น เสียงนั้นพูดต่อ 'ทีนี้ก็ถึงเวลาที่นายต้องเลือกว่าจะเชื่อใคร ระหว่างคนที่บอกความจริงกับคนที่ทำให้นายปลอดภัย' ประตูปิดลงช้า ๆ และบนหน้าปกสมุดปกดำ ข้อความสีทองก็ปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก 'บันทึกเล่มนี้เขียนโดยภาคิน ผู้ที่เปิดประตูบานที่สาม และเป็นคนแรกที่ทำให้จักรวาลโกหกตัวเองได้สำเร็จ'