เนตรทะลุโลก EP14: วันที่จักรวาลแกล้งทำเป็นลืม

ประตูจากสำนักงานทะเบียนการเกิดพาภาคินกลับมาที่ทางเดินสีขาวซึ่งไม่มีปลายทาง หัวหน้าก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง เข็มนาฬิกาหมุนย้อนกลับสามรอบ ก่อนจะแสดงเวลา 09:00 น. "ดี เรายังมีเวลาประชุมอีกหนึ่งชั่วโมง" ภาคินมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ "เราเพิ่งหนีการยุบเลิกตัวตนของจักรวาลมานะครับ" "ก็ใช่ แต่การประชุมประจำสัปดาห์ไม่ได้ยกเลิก" มะลิเดินผ่านทั้งคู่ไปอย่างสง่างาม 'ข้าเสนอให้ยกเลิกการประชุม แล้วใช้เวลานั้นกินปลา' หัวหน้าหยิบสมุดขึ้นมาเขียน "ข้อเสนอของมะลิ ถูกบันทึกไว้ในหมวดข้อเสนอที่ไม่มีโอกาสได้รับอนุมัติ" 'ข้ารู้แล้วว่าทำไมเจ้าถึงเป็นหัวหน้าของภาคิน' ภาคินกำลังจะถามต่อ แต่แฟ้มคำสารภาพในมือกลับสั่นขึ้นมา ข้อความบนปกเปลี่ยนจากชื่อของผู้ถือครองลำดับที่หนึ่ง เป็นตัวอักษรสามคำ [วันที่ถูกปฏิเสธ] ด้านล่างมีพิกัดที่ไม่ใช่ตัวเลข แต่เป็นประโยคสั้น ๆ 'สถานที่ซึ่งไม่มีใครจำได้ว่าเคยสร้างขึ้น' ภาคินอ่านแล้วขมวดคิ้ว "นี่เป็นพิกัดหรือปริศนาครับ" หัวหน้าตอบทันที "ในงานของเรา เอกสารที่อ่านแล้วเข้าใจง่ายมักเป็นเอกสารปลอม" "ผมขอให้บริษัทเปลี่ยนนโยบายได้ไหมครับ" "ยื่นคำร้องมา" ภาคินถอนหายใจ แล้วใช้เนตรทะลุโลกมองผ่านข้อความบนแฟ้ม ตัวอักษรที่มองเห็นด้วยตาเปล่าค่อย ๆ จางลง ใต้ข้อความนั้นมีรอยพับของความจริงซ่อนอยู่ เขาเห็นภาพอาคารเก่าแก่แห่งหนึ่ง ตั้งอยู่กลางถนนที่ไม่มีรถวิ่งผ่าน เหนือประตูมีป้ายเขียนว่า [หอจดหมายเหตุแห่งสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้น] ภาคินชี้ไปข้างหน้า "ผมคิดว่าเราเจอที่แล้วครับ" หัวหน้ามองพื้นที่ว่างเปล่า "ฉันเห็นแต่ผนัง" มะลิเอาอุ้งเท้าแตะผนังเบา ๆ ผนังส่งเสียงเหมือนคนท้องร้อง แล้วประตูก็เปิดออก หัวหน้าหันไปมองแมว "เจ้าทำอะไร" 'ข้าเคยเห็นประตูแบบนี้มาก่อน มันจะเปิดเมื่อมีคนแตะจุดที่หิวที่สุด' ภาคินมองประตู "ประตูจักรวาลหิวได้ด้วยเหรอ" 'ทุกอย่างหิวได้ แม้แต่เจ้าหน้าที่ที่กำลังรอเบิกค่าเดินทาง' พวกเขาก้าวเข้าไปในหอจดหมายเหตุ ด้านในเต็มไปด้วยชั้นเอกสารที่สูงจนมองไม่เห็นเพดาน แฟ้มทุกเล่มไม่มีชื่อ มีเพียงช่องว่างบนสันปก กลางห้องมีชายชราคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ เขาสวมเสื้อเชิ้ตธรรมดา กางเกงผ้าสีเข้ม และรองเท้าแตะที่ข้างหนึ่งมีรอยซ่อมด้วยเทป ไม่มีรัศมี ไม่มีพลังงานแปลกประหลาด และไม่มีข้อความสถานะลอยอยู่รอบตัว ภาคินใช้เนตรทะลุโลกตรวจสอบ หน้าจอปรากฏเพียงข้อความเดียว [บุคคลธรรมดา] เขากะพริบตาแล้วตรวจสอบอีกครั้ง [บุคคลธรรมดา] "ในที่สุดก็มีคนที่ระบบไม่ทำให้ปวดหัว" ชายชราพับหนังสือพิมพ์ "ถ้าเจ้าหมายถึงข้า ข้าก็เป็นแค่คนดูแลห้องสมุด" หัวหน้าขยับเข้ามาใกล้ "ที่นี่ไม่มีอยู่ในทะเบียนจักรวาล ท่านเข้ามาทำงานได้อย่างไร" ชายชรามองเขาอย่างสงสัย "ข้าก็เดินมาทำงานทุกวัน แล้วจะให้เข้ามาอย่างไรอีก" ภาคินเกือบหัวเราะ หลังจากเจอผู้ดูแลกฎ ผู้ตรวจสอบมิติ และผู้ถือครองที่มีดวงตาสีทอง เขากลับต้องมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ผิดปกติ ชายชราหยิบสมุดลงทะเบียนขึ้นมา "มาหาหนังสืออะไร" ภาคินตอบ "ผมกำลังหาวันที่ไม่มีใครลงบันทึกไว้ วันที่ทุกคนตัดสินใจว่าผมไม่ควรมีอยู่ แต่มีใครบางคนเลือกที่จะไม่ทำตาม" ชายชราไม่แสดงสีหน้าแปลกใจ เขาเพียงเปิดสมุดไปหน้าหนึ่ง แล้วใช้ปลายนิ้วแตะช่องว่าง "อ๋อ วันที่ไม่มีใครยอมลงชื่อรับผิดชอบสินะ" หัวหน้าชะงัก "ท่านรู้จักเหตุการณ์นั้นหรือ" "ข้าจำได้ว่ามีคนมาขอให้เก็บเอกสารหนึ่งฉบับไว้ โดยห้ามบันทึกชื่อผู้ฝาก" ภาคินโน้มตัวไปข้างหน้า "ใครเป็นคนฝากครับ" ชายชราส่ายหน้า "ไม่รู้ ชื่อของเขาไม่มีอยู่ในสมุด และข้าก็ไม่ได้ถาม" "ทำไมไม่ถาม" "เพราะข้าทำงานที่นี่ ไม่ใช่ฝ่ายสืบสวน" ภาคินพยักหน้าอย่างชื่นชม "นี่เป็นหลักการทำงานที่ชัดเจนที่สุดที่ผมได้ยินมาหลายวันแล้วครับ" หัวหน้ากระแอม "อย่าส่งเสริมให้เขาไม่ทำงาน" ชายชราลุกขึ้น หยิบกุญแจจากตะขอข้างโต๊ะ "ตามข้ามา เอกสารที่พวกเจ้าตามหาอยู่ในชั้นที่ไม่มีหมายเลข" พวกเขาเดินผ่านทางเดินแคบ ๆ ระหว่างชั้นหนังสือ บนป้ายบางแผ่นมีข้อความว่า 'ความฝันที่เจ้าของไม่เคยจำได้' อีกแผ่นเขียนว่า 'การตัดสินใจที่ถูกยกเลิกก่อนเกิดขึ้น' และอีกแผ่นหนึ่งเขียนว่า 'คำขอโทษที่ไม่มีใครได้ยิน' ภาคินชะลอฝีเท้า เขาเห็นแฟ้มเล่มหนึ่งสั่นเบา ๆ เมื่อเดินผ่าน บนสันปกมีรอยเขียนจาง ๆ ว่า 'วันที่แม่ของภาคินเลือกเปิดประตู' เขาหยุดทันที "เดี๋ยวก่อนครับ แฟ้มนี้เกี่ยวกับแม่ผมเหรอ" ชายชรามองแฟ้ม แล้วขมวดคิ้ว "แปลกจริง ข้าไม่เคยเห็นมันอยู่ตรงนี้" หัวหน้ารีบยื่นมือจะหยิบ แต่แฟ้มถอยหนีเหมือนสิ่งมีชีวิต ภาคินยื่นมือออกไปแทน แฟ้มหยุดสั่นแล้วลอยเข้ามาอยู่ในมือเขา เมื่อเปิดออก ด้านในไม่มีข้อความเกี่ยวกับพลังหรือจักรวาล มีเพียงบันทึกธรรมดาสั้น ๆ 'เวลา 06:15 น. หญิงคนหนึ่งมาถึงประตู เธอถามว่าถ้าลูกของเธอเกิดมาโดยไม่มีชื่ออยู่ในทะเบียน เขาจะยังมีสิทธิ์เลือกชีวิตตัวเองหรือไม่' 'ผู้ดูแลหอจดหมายเหตุตอบว่า สิทธิ์ในการเลือกไม่จำเป็นต้องได้รับอนุมัติจากทะเบียน' 'หญิงคนนั้นจึงลงนามในเอกสาร และเดินออกไปโดยไม่ขอสำเนา' ภาคินอ่านซ้ำหลายรอบ เขาไม่รู้ว่าความทรงจำนี้จริงแค่ไหน แต่คำว่า 'แม่' ทำให้บางสิ่งในใจสั่นไหว มะลิขยับเข้ามาใกล้ 'อย่าเพิ่งสรุปว่าทุกอย่างที่อ่านเป็นความจริงทั้งหมด' ภาคินหันไปมองมัน "ฉันรู้ แต่ฉันก็ไม่อยากปฏิเสธมันเพียงเพราะกลัวว่าจะเจ็บ" มะลิไม่ตอบ มันเพียงเอาหางแตะมือเขา ชายชราพาพวกเขามาถึงประตูเหล็กบานหนึ่ง ไม่มีลูกบิด ไม่มีช่องกุญแจ และไม่มีป้ายบอกทาง เขาเสียบกุญแจลงในอากาศ เสียงคลิกดังขึ้น ประตูเปิดออกสู่ห้องเล็ก ๆ ที่มีโต๊ะตัวเดียว บนโต๊ะมีเอกสารสามแผ่นวางเรียงกัน แผ่นแรกมีชื่อผู้ถือครองลำดับที่หนึ่ง แผ่นที่สองมีชื่อผู้ถือครองลำดับที่ศูนย์ แผ่นที่สามไม่มีชื่อ แต่มีลายมือของภาคิน ภาคินหยิบแผ่นที่สามขึ้นมา ข้อความเขียนว่า 'ข้าพเจ้ายินยอมให้ความทรงจำเกี่ยวกับการเลือกครั้งแรกถูกแยกออกจากตัวตน เพื่อให้ผู้ที่จะเกิดภายหลังมีโอกาสตัดสินใจโดยไม่ถูกบังคับด้วยความผิดของข้าพเจ้า' ด้านล่างมีลายเซ็นของเขาเอง คราวนี้ไม่ใช่ลายเซ็นบนคำร้องขอไม่ให้เกิด แต่เป็นลายเซ็นของคนที่ต้องการให้ใครสักคนมีอิสระมากกว่าตัวเอง หัวหน้ามองเอกสารแล้วพูดเบา ๆ "ถ้าเอกสารนี้เป็นของจริง นายอาจไม่ได้ถูกสร้างมาแทนที่ใคร" ภาคินพยักหน้าอย่างช้า ๆ "ผมอาจเป็นโอกาสครั้งที่สองที่ตัวเองมอบให้ตัวเอง" ชายชรายืนเงียบอยู่ข้างประตู จากนั้นเขาก็พูดขึ้น "ยังมีอีกหน้าหนึ่ง แต่ข้าไม่ได้รับอนุญาตให้เปิด" ภาคินเงยหน้าขึ้น "ใครเป็นคนห้ามครับ" ชายชรามองไปยังชั้นวางด้านหลัง "คนที่ฝากเอกสารบอกว่า หน้าสุดท้ายจะเปิดได้เมื่อเจ้าพบคนที่ยอมรับว่าเขาเป็นผู้ทำให้วันนั้นถูกลืม" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากหน้าห้อง ชายในชุดดำเดินเข้ามาโดยไม่มีเสียงเปิดประตู ผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ เขามองเอกสารในมือภาคิน ก่อนถอนหายใจ "ข้าหวังว่าเจ้าจะใช้เวลานานกว่านี้ในการหาเจอ" ภาคินกำเอกสารแน่น "คุณเป็นคนทำให้วันนั้นถูกลืมใช่ไหม" ผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ไม่ได้ปฏิเสธ "ข้าเป็นคนลบความทรงจำของเหตุการณ์นั้นออกจากทะเบียน แต่ข้าไม่ได้เป็นคนตัดสินใจให้มันเกิดขึ้น" หัวหน้าก้าวเข้ามาขวาง "แล้วใครเป็นคนตัดสินใจ" ผู้ตรวจสอบมองภาคิน "คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้า ก่อนที่เขาจะกลายเป็นภาคินคนปัจจุบัน" ความเงียบแผ่ไปทั่วห้อง ภาคินมองเอกสารอีกครั้ง "ผมเป็นคนขอให้ตัวเองลืม" "ใช่" ผู้ตรวจสอบตอบ "เพราะเจ้ารู้ว่าถ้าความทรงจำทั้งหมดกลับมาในคราวเดียว เจ้าจะไม่มีโอกาสเลือกอะไรได้อีก" ภาคินหลับตา ภาพห้องสีขาวและเด็กที่ยืนหน้าแผงควบคุมกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาเห็นรายละเอียดที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เด็กคนนั้นไม่ได้อยู่คนเดียว มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่อีกด้านของประตู เธอวางมือบนกระจกแล้วพูดว่า 'ลูกไม่จำเป็นต้องเป็นคนแก้ไขทุกอย่างที่แม่ทำผิด' ภาพดับลง ภาคินลืมตาขึ้นพร้อมลมหายใจที่สั่นเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือแม่ของเขาจริงหรือไม่ แต่เขารู้ว่าความทรงจำนี้ไม่ใช่สิ่งที่อยากถูกบังคับให้รับคืนทั้งหมดในทันที ผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์วางแผ่นกระดาษอีกแผ่นลงบนโต๊ะ "นี่คือเหตุผลที่ข้าต้องลบวันที่นั้นออกจากทะเบียน" บนกระดาษมีข้อความเพียงบรรทัดเดียว 'วันที่ถูกปฏิเสธ ไม่ใช่วันที่ภาคินไม่ควรเกิด แต่เป็นวันที่จักรวาลพยายามบังคับให้เขาเลือกว่าจะยอมรับความผิดของใคร' ภาคินมองข้อความนั้นอยู่นาน จากนั้นเขาก็ยื่นเอกสารกลับไป "ผมยังไม่พร้อมจะจำทุกอย่าง แต่ผมไม่ยอมให้ใครลบมันเพียงเพราะคิดว่าผมรับไม่ไหว" ผู้ตรวจสอบพยักหน้า "นั่นคือเหตุผลที่ข้าเก็บสำเนาไว้" หัวหน้าหันไปหาเขา "แล้วเหตุใดจึงไม่บอกความจริงตั้งแต่แรก" ผู้ตรวจสอบตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เพราะในตอนนั้น ข้ายังไม่แน่ใจว่าเขาจะเลือกชีวิตของตัวเอง หรือเลือกทำตามคำสั่งที่ถูกฝังไว้ในความทรงจำ" ภาคินเงยหน้าขึ้น "แล้วตอนนี้คุณแน่ใจหรือยัง" ผู้ตรวจสอบมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง "ยัง แต่ข้าเริ่มเชื่อว่าเจ้าอาจเลือกได้จริง" ก่อนที่ภาคินจะถามต่อ เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นจากทุกชั้นหนังสือ แฟ้มหลายเล่มเริ่มเปิดออกเอง ข้อความในเอกสารเปลี่ยนเป็นประโยคเดียวกัน [พบความทรงจำที่ไม่ได้รับอนุญาต] [เริ่มกระบวนการเรียกคืน] ชายชราหน้าซีด "มีใครบางคนกำลังดึงเอกสารทั้งหมดกลับไปยังระบบต้นทาง" ผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์หันไปทางประตู "ผู้ดูแลช่องว่างไม่ได้ลงมือคนเดียวแล้ว" ภาคินใช้เนตรทะลุโลกมองผ่านผนังหอจดหมายเหตุ เขาเห็นเส้นสีดำจำนวนมากเชื่อมจากชั้นหนังสือไปยังสถานที่ที่ไม่มีชื่อ ที่ปลายเส้นเหล่านั้น มีเงาของบุคคลหนึ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน บุคคลนั้นสวมเสื้อเชิ้ตธรรมดา มีแฟ้มกองสูงอยู่ข้างตัว และกำลังประทับตราลงบนเอกสารทีละแผ่น ภาคินจำตราประทับนั้นได้ มันเป็นตราเดียวกับที่อยู่บนเอกสารการเกิดของเขา ข้อความปรากฏขึ้นในเนตรทะลุโลก [ตรวจพบผู้กำหนดสิทธิ์] [สถานะ: ยังไม่สามารถระบุชื่อ] [ตำแหน่ง: นอกเหนือจากทุกเส้นเวลา] ภาคินกำหมัดแน่น "ในที่สุดก็เจอคนที่อยู่เบื้องหลังแล้ว" มะลิขยับมายืนข้างเขา 'อย่าเพิ่งดีใจ คนที่นั่งทำงานกับกองเอกสารขนาดนั้นอาจเป็นเจ้าหน้าที่บัญชีที่อันตรายที่สุดในจักรวาล' หัวหน้ามองภาพผ่านเนตรแล้วพูดเสียงเบา "ไม่ใช่เจ้าหน้าที่บัญชี" เขาจำตราประทับนั้นได้เช่นกัน "นั่นคือตราของผู้ก่อตั้งบริษัทที่ฉันทำงานให้" ภาคินหันไปมองหัวหน้าทันที "หมายความว่าบริษัทของเรามีผู้บริหารอยู่เหนือผู้ดูแลช่องว่างอีกทีเหรอครับ" หัวหน้ากลืนน้ำลาย "ฉันหวังมาตลอดว่าเขาเป็นแค่ผู้ถือหุ้นที่ไม่เคยมาประชุม" เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง [คำร้องใหม่ถูกส่งถึงผู้ถือครองลำดับที่ศูนย์] [หัวข้อ: ขออนุมัติยุติการตรวจสอบ] [ผู้ยื่นคำร้อง: ผู้ก่อตั้ง] [กำหนดตอบกลับ: ก่อนการประชุมครั้งถัดไป] ภาคินมองข้อความนั้นแล้วหัวเราะอย่างหมดแรง "ผมควรตอบกลับว่าอะไรดีครับ" หัวหน้าจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย "ตอบว่าได้รับเรื่องแล้ว และจะพิจารณาตามขั้นตอน" มะลิยกอุ้งเท้าขึ้น 'แล้วแนบใบเบิกค่าอาหารด้วย' ภาคินเก็บเอกสารทั้งสามแผ่นลงในแฟ้ม เขายังไม่รู้ว่าผู้ก่อตั้งเป็นใคร ทำไมถึงมีอำนาจเหนือผู้ดูแลช่องว่าง หรือเหตุใดตัวเขาจึงเคยขอให้ความทรงจำถูกซ่อน แต่ครั้งนี้เขามีหลักฐานที่ไม่ใช่เพียงคำพูดของผู้มีอำนาจ และเขาจะไม่ยอมให้หลักฐานเหล่านั้นหายไปอีก ขณะที่พวกเขาออกจากหอจดหมายเหตุ ชายชราโบกมือส่งอย่างเรียบง่าย "ถ้ากลับมาอีก อย่าลืมคืนหนังสือด้วย" ภาคินหันกลับไป "ถ้าจักรวาลยังไม่ถูกลบ ผมจะเอามาคืนครับ" ชายชราพยักหน้า "ดี ข้าจะลงบันทึกไว้ว่าเจ้าสัญญาแล้ว" มะลิพึมพำข้างหูภาคิน 'น่ากลัวที่สุดตรงที่คนนี้อาจจำคำสัญญาได้จริง' ภาคินก้าวผ่านประตูออกมา บนหน้าจอของเนตรทะลุโลกมีภารกิจใหม่ปรากฏขึ้น [ภารกิจใหม่: ตรวจสอบผู้ก่อตั้ง] [เป้าหมาย: ระบุที่มาของตราประทับการเกิด] [ข้อจำกัด: ห้ามเชื่อถือข้อมูลจากผู้ดูแลระบบ] [คำเตือน: ผู้ก่อตั้งทราบแล้วว่าเจ้ากำลังตามหาเขา] ภาคินเก็บหน้าจอลง "ดีครับ อย่างน้อยคราวนี้เขาก็รู้ว่าผมกำลังตามหา" หัวหน้ามองเขาอย่างกังวล "นายไม่กลัวหรือ" ภาคินยิ้มบาง ๆ "กลัวครับ แต่ผมยังต้องกลับไปทำงานวันจันทร์ ถ้าจะให้จักรวาลพัง อย่างน้อยขอให้พังหลังจากผมส่งรายงานจัดซื้อแล้ว" มะลิพยักหน้าอย่างเห็นด้วย 'และหลังจากได้กินปลา' ทั้งสามเดินหายไปในทางเดินสีขาว เบื้องหลังพวกเขา หอจดหมายเหตุปิดประตูลงอย่างเงียบงัน แต่ในห้องที่ไม่มีใครจำได้ว่ามีอยู่ แฟ้มอีกเล่มหนึ่งค่อย ๆ เปิดออก บนปกเขียนว่า [ประวัติของผู้ก่อตั้ง] หน้าสุดท้ายมีรูปถ่ายเก่าใบหนึ่ง ในรูปนั้น ผู้ก่อตั้งยืนอยู่หน้าประตูสีขาว ข้างกายเขามีเด็กคนหนึ่งที่มีดวงตาสีทอง และเด็กคนนั้นกำลังยิ้มเหมือนภาคินทุกประการ