เนตรทะลุโลก EP18: ก่อนจักรวาลจะมีชื่อ

ภาคินจ้องข้อความบนโทรศัพท์อยู่เกือบหนึ่งนาที 'การทดลองครั้งต่อไปจะเริ่มต้นก่อนจักรวาลแรกถือกำเนิด' เขาอ่านข้อความซ้ำ แล้วค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ "ผมขอถามอะไรหน่อยครับ" หัวหน้าพยักหน้า "ถ้าผมไม่ไป จะถือว่าขาดงานไหม" "ถ้าภารกิจมาจากผู้มีอำนาจเหนือเส้นเวลา ก็อาจถือว่าเป็นการปฏิเสธคำสั่ง" "แล้วถ้าผมไปล่ะครับ" "ก็อาจไม่มีเส้นเวลากลับมาให้ลงเวลาทำงาน" ภาคินยกมือกุมขมับ "นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเจองานที่การไม่ไปกับการไปมีความเสี่ยงพอ ๆ กัน" มะลิกระโดดขึ้นเก้าอี้ 'อย่างน้อยถ้าไม่มีจักรวาล ข้าก็ไม่ต้องจ่ายค่าอาหารแมว' ภาคินหันไปมอง "แต่ถ้าไม่มีจักรวาล ก็ไม่มีอาหารแมวนะครับ" มะลินิ่งไปสองวินาที 'ภารกิจนี้มีความเสี่ยงสูงกว่าที่ข้าคิด' หัวหน้าวางตราประทับสองส่วนลงบนโต๊ะ ส่วนที่เขียนว่า 'อนุมัติ' ยังมืดสนิท ส่วนที่เขียนว่า 'ปฏิเสธ' ส่องแสงเป็นจังหวะคล้ายหัวใจ ตรงช่องว่างระหว่างสองส่วนมีข้อความเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น 'ผู้เลือกคนแรกยังมีชีวิตอยู่' หัวหน้ามองมันอย่างเคร่งเครียด "เราไม่รู้ว่าข้อความนี้หมายถึงอะไร แต่ถ้ามันเป็นจริง คนที่เราตามหาอาจไม่ใช่ผู้ถือครองเนตรคนแรก" ภาคินถามกลับ "แล้วจะมีคนเลือกก่อนมีจักรวาลได้ยังไงครับ ในเมื่อไม่มีอะไรให้เลือกเลย" ไม่มีใครตอบได้ ประตูสีขาวปรากฏขึ้นกลางห้อง คราวนี้ไม่มีเสียงแจ้งเตือน ไม่มีตราสัญลักษณ์ และไม่มีเงื่อนไขการเข้าถึง บนประตูมีเพียงคำว่า 'ก่อน' ภาคินยื่นมือไปจับลูกบิด เนตรทะลุโลกแสดงข้อความขึ้นมา [ไม่พบโครงสร้าง] [ไม่พบเวลา] [ไม่พบผู้สร้าง] [ไม่พบคำอธิบายสำหรับสิ่งที่อยู่หลังประตู] ภาคินถอนหายใจ "อย่างน้อยระบบก็ยังซื่อสัตย์กับความไม่รู้ของตัวเอง" เขาเปิดประตู ด้านหลังไม่มีแสง ไม่มีความมืด และไม่มีพื้นที่ให้ยืน แต่เมื่อก้าวเข้าไป เท้าของเขากลับสัมผัสพื้นเรียบเย็นเฉียบ หัวหน้า มะลิ และผู้ดูแลช่องว่างตามเข้ามา ประตูปิดลงโดยไม่มีเสียง ทุกสิ่งเงียบสนิท ภาคินมองไปรอบตัว ไม่มีดาว ไม่มีท้องฟ้า ไม่มีพื้นดินที่มองเห็นได้สุดสายตา มีเพียงลานกว้างสีเทาและเก้าอี้พลาสติกหนึ่งตัวตั้งอยู่กลางลาน บนเก้าอี้มีป้ายกระดาษเขียนว่า 'กรุณารอเรียกคิว' ภาคินเดินเข้าไปหยิบป้ายขึ้นมา "ก่อนจักรวาลจะเกิดยังมีระบบคิวอีกเหรอครับ" เสียงหนึ่งดังมาจากที่ว่างเปล่า "แน่นอน ทุกการเริ่มต้นต้องรอให้มีคนพร้อม" ภาคินหันขวับ ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น มะลิขนฟูขึ้นทันที 'เสียงนั้นไม่ได้มาจากข้างหน้า' ผู้ดูแลช่องว่างมองไปยังพื้นที่ว่างด้านหลังเก้าอี้ "มันมาจากสิ่งที่ยังไม่มีตำแหน่ง" ภาคินขมวดคิ้ว "ช่วยพูดให้เหมือนคนทำงานบัญชีได้ไหมครับ" หัวหน้าตอบอย่างจริงจัง "ยังไม่มีที่อยู่ แต่ส่งเสียงได้" "ขอบคุณครับ เข้าใจขึ้นประมาณสองเปอร์เซ็นต์" เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง "ผู้มารอคิวหมายเลขศูนย์ กรุณาเข้ารับการพิจารณา" พื้นสีเทาปรากฏเส้นสีขาวเป็นทางเดินยาว ปลายทางมีโต๊ะทำงานเล็ก ๆ ตั้งอยู่ หลังโต๊ะนั่งอยู่กับคนคนหนึ่งที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่ไม่มีใบหน้า ไม่มีเงา และไม่มีรายละเอียดให้เนตรทะลุโลกอ่านได้ ภาคินเดินเข้าไปใกล้ "ผมต้องมาติดต่อเรื่องอะไรครับ" คนหลังโต๊ะตอบ "การเริ่มต้น" "เริ่มต้นอะไรครับ" "ทุกสิ่ง" ภาคินนิ่งไป "ถ้าอย่างนั้นผมขอเริ่มจากถามชื่อคุณก่อนครับ" คนหลังโต๊ะเงียบไปนาน "ข้ายังไม่มีชื่อ" "ตำแหน่งงานล่ะครับ" "ยังไม่มีตำแหน่ง" "หน่วยงานต้นสังกัด" "ยังไม่มีหน่วยงาน" ภาคินหันไปกระซิบกับหัวหน้า "คนนี้น่าจะสมัครงานไม่ผ่านทุกบริษัทเลยครับ" หัวหน้าพยักหน้าอย่างเห็นด้วย คนหลังโต๊ะไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจ "ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อสมัครงาน ข้ามารอคนที่จะเลือกว่าข้าควรเป็นอะไร" ภาคินหันกลับไป "ใครจะเป็นคนเลือกครับ" "เจ้า" คำตอบสั้น ๆ ทำให้ทุกคนเงียบลง มะลิกระโดดลงจากไหล่ภาคิน 'อย่ารับปากอะไรเด็ดขาด เจ้ารับผิดชอบเรื่องเลี้ยงข้ายังไม่ตรงเวลาเลย' ภาคินไม่ได้สนใจมุกของแมว เขามองคนไร้ใบหน้าอย่างระมัดระวัง "คุณเป็นผู้เลือกคนแรกหรือครับ" "ไม่ใช่" "แล้วคุณเป็นใคร" "ข้าคือสิ่งที่รอให้มีคนเลือก" เนตรทะลุโลกสั่นไหวเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เขาเข้ามา ตัวอักษรปรากฏทีละบรรทัด [ตรวจพบข้อมูลที่ไม่มีต้นกำเนิด] [ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิตหรือแนวคิด] [คำเตือน: การตั้งชื่ออาจเปลี่ยนสถานะของสิ่งที่ถูกเรียก] ภาคินรีบถอยหลังหนึ่งก้าว "ถ้าผมตั้งชื่อให้คุณ คุณจะกลายเป็นอะไรครับ" "สิ่งที่เจ้าเลือกให้เป็น" "แล้วถ้าผมตั้งชื่อผิดล่ะ" "จะไม่มีคำว่าผิด ก่อนจะมีมาตรฐานสำหรับความถูกต้อง" ภาคินหันไปมองหัวหน้า หัวหน้าไม่พูด แต่สีหน้าบอกชัดว่าเขาไม่อยากให้ภาคินทำอะไรโดยไม่คิด ผู้ดูแลช่องว่างก้มมองพื้น "นี่อาจเป็นต้นทางของอำนาจที่เราเห็นในกฎทั้งหมด หากสิ่งหนึ่งได้รับสถานะจากการเลือกของอีกสิ่งหนึ่ง ผู้ที่ให้สถานะอาจกลายเป็นผู้สร้างโดยไม่รู้ตัว" ภาคินมองคนไร้ใบหน้าอีกครั้ง เขาเริ่มเข้าใจว่าคำถามนี้ไม่ได้เป็นแค่การตั้งชื่อ ถ้าเขาเลือกให้สิ่งนี้เป็นผู้สร้าง สิ่งนั้นอาจกลายเป็นผู้สร้างจริง ถ้าเขาเลือกให้เป็นผู้รับใช้ มันอาจถูกผูกมัดด้วยคำสั่งของเขา และถ้าเขาไม่เลือกเลย มันอาจยังคงรออยู่ในความว่างเปล่าโดยไม่มีวันได้เริ่มต้น "ทำไมต้องเป็นผมครับ" คนไร้ใบหน้าตอบ "เพราะเจ้าคือคนที่เคยปฏิเสธการเลือกที่ถูกเตรียมไว้ให้" ภาคินรู้สึกถึงสัญลักษณ์สี่วงบนมือ มันส่องแสงอ่อน ๆ แต่ไม่ได้แสดงคำสั่งใด ๆ คนไร้ใบหน้าวางกระดาษเปล่าหนึ่งแผ่นลงบนโต๊ะ "นี่คือบันทึกการตัดสินใจครั้งแรกของเจ้า" ภาคินมองกระดาษ "ผมไม่เคยมาที่นี่มาก่อน" "เจ้าอาจไม่เคยจำได้ว่ามาที่นี่" เขายื่นมือไปแตะกระดาษ ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นในความทรงจำ ห้องสีขาวที่ไม่มีประตู เด็กคนหนึ่งยืนอยู่หน้าแผงควบคุมสีแดง เงาสูงไร้ใบหน้าที่มีดวงตาสีทองสามดวงยืนอยู่ด้านหลัง เสียงของใครบางคนถามเด็กคนนั้น 'เจ้าต้องการให้จักรวาลเริ่มต้นหรือไม่' เด็กคนนั้นส่ายหน้า 'ถ้าจักรวาลเริ่มต้นจากคำสั่งของใครสักคน ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก็จะถูกใช้เป็นข้ออ้างว่าคำสั่งนั้นถูกต้อง' เสียงนั้นถามอีกครั้ง 'ถ้าเช่นนั้น เจ้าจะเลือกอะไร' เด็กคนนั้นมองแผงควบคุม เขาไม่ได้กดปุ่มเริ่มต้น ไม่ได้กดปุ่มยกเลิก เขาเพียงวางมือออกจากแผงควบคุม แล้วพูดว่า 'ให้ทุกสิ่งมีโอกาสเลือกเอง ก่อนที่ใครจะตัดสินแทนพวกมัน' ภาพความทรงจำดับลง ภาคินชักมือกลับอย่างแรง เขาหายใจหอบเหมือนเพิ่งวิ่งขึ้นบันไดหลายสิบชั้น หัวหน้าจับไหล่เขาไว้ "เห็นอะไร" ภาคินตอบช้า ๆ "ผมเห็นเด็กคนหนึ่งที่เหมือนผม แต่ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นผมจริงหรือเปล่า" คนไร้ใบหน้าเอียงศีรษะ "เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ในตอนนี้" ภาคินจ้องมัน "แล้วผมต้องเลือกอะไร" "เลือกว่าข้าควรมีตัวตนหรือไม่" มะลิรีบเดินมาขวางหน้าโต๊ะ 'ข้าคัดค้าน ข้าไม่ไว้ใจคำถามที่บังคับให้เลือกเพียงสองทาง' ภาคินมองแมวแล้วหันกลับไปยังคนไร้ใบหน้า "ผมไม่เลือกให้คุณมีตัวตน และไม่เลือกให้คุณไม่มีตัวตน" คนไร้ใบหน้าไม่ขยับ ภาคินพูดต่อ "ผมเลือกให้คุณมีสิทธิ์ตัดสินใจด้วยตัวเอง เมื่อคุณเข้าใจผลของการมีตัวตนมากพอ" ความว่างเปล่ารอบโต๊ะสั่นสะเทือน กระดาษเปล่าบนโต๊ะเริ่มมีตัวอักษรปรากฏขึ้น [ตรวจพบทางเลือกที่สาม] [ไม่มีผู้สร้างได้รับสิทธิ์โดยอัตโนมัติ] [สถานะของสิ่งที่รอการเลือก: ยังไม่กำหนด] คนไร้ใบหน้ายกมือขึ้นแตะกระดาษ เป็นครั้งแรกที่มันขยับโดยไม่รอคำสั่งจากใคร "นี่คือสิ่งที่ข้ารอมาโดยตลอด" ภาคินถาม "รอให้ผมตัดสินใจแทนคุณหรือครับ" "ไม่ใช่ รอให้มีใครสักคนไม่ตัดสินใจแทนข้า" ลานสีเทาเริ่มมีแสงจาง ๆ ปรากฏขึ้นตามพื้น ไกลออกไปมีจุดสว่างเล็ก ๆ เกิดขึ้นหนึ่งจุด จากนั้นอีกจุดหนึ่งก็ปรากฏตามมา มันไม่ได้เกิดจากคำสั่งหรือการสร้างโดยตรง แต่เหมือนสิ่งต่าง ๆ เริ่มมีโอกาสปรากฏขึ้นได้เอง เนตรทะลุโลกแสดงข้อความใหม่ [ตรวจพบต้นแบบของสิทธิ์ในการเลือก] [ไม่พบผู้สร้างต้นแบบ] [ไม่พบผู้ถือครองต้นแบบ] [สถานะ: ไม่สามารถครอบครองได้] ภาคินจ้องข้อความสุดท้าย เขาเริ่มเข้าใจว่าทำไมผู้ก่อตั้งคนใหม่จึงพยายามควบคุมสิทธิ์ในการเลือก หากสิทธิ์นั้นไม่มีผู้สร้างและไม่มีเจ้าของ ก็ไม่มีใครสามารถอ้างสิทธิ์เหนือมันได้อย่างสมบูรณ์ แต่ก่อนที่เขาจะถามอะไรต่อ เสียงปรบมือก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ชายในชุดเรียบร้อยคนหนึ่งเดินออกมาจากความว่างเปล่า ใบหน้าของเขาเหมือนผู้ก่อตั้งคนแรกทุกประการ แต่ดวงตาทั้งสองข้างเป็นสีดำสนิท "น่าประทับใจมาก ภาคิน" หัวหน้าขยับมายืนข้างภาคินทันที ผู้ดูแลช่องว่างยกมือขึ้นเตรียมป้องกัน ชายตาดำยิ้ม "เจ้าเลือกที่จะไม่เลือกแทนสิ่งที่ยังไม่มีตัวตน นั่นเป็นคำตอบที่ข้าอยากเห็น" ภาคินถาม "คุณเป็นใครกันแน่" ชายตาดำตอบ "ข้าคือผู้ที่ได้รับผลจากการตัดสินใจครั้งแรกของเจ้า" ภาคินรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าหายไปชั่วขณะ "หมายความว่ายังไงครับ" ชายตาดำยกมือขึ้น เหนือฝ่ามือของเขาปรากฏภาพจักรวาลแรกกำลังถือกำเนิด แต่ตรงจุดศูนย์กลางของจักรวาล มีช่องว่างรูปคนหนึ่งคน ชายตาดำพูดต่อ "เจ้าปล่อยให้ทุกสิ่งเลือกเอง แต่เจ้าไม่เคยถามเลยว่า ใครต้องรับผลจากการที่ไม่มีใครเลือก" ภาคินมองช่องว่างนั้น ในใจของเขามีเสียงบางอย่างกระซิบขึ้นมา เสียงที่คุ้นเคยอย่างประหลาด 'ข้าเป็นคนที่ไม่มีใครเลือก' ภาพจักรวาลสั่นไหว คนไร้ใบหน้าที่นั่งหลังโต๊ะลุกขึ้นยืนเป็นครั้งแรก มันหันไปหาชายตาดำแล้วพูดด้วยเสียงที่เพิ่งเกิดขึ้น "เจ้าไม่ควรกลับมาที่นี่" ชายตาดำยิ้มกว้างขึ้น "เจ้าก็ไม่ควรมีตัวตนตั้งแต่แรก แต่ภาคินกลับมอบโอกาสให้เจ้าเลือก" เขาหันกลับมามองภาคิน "คราวนี้ข้าจะให้เจ้าเห็นผลลัพธ์ของการตัดสินใจนั้นทั้งหมด" พื้นสีเทาแตกออกเป็นรอยยาว ใต้รอยแตกมีภาพนับไม่ถ้วนของจักรวาลที่ถูกลบ เส้นเวลาที่ไม่เคยเกิด และผู้คนที่ไม่มีชื่อ ทุกภาพมีสิ่งหนึ่งเหมือนกัน พวกเขาต่างกำลังรอให้ใครสักคนยอมรับว่าการมีอยู่ของพวกเขามีความหมาย ชายตาดำยื่นมือมาทางภาคิน "จงเลือกอีกครั้ง ผู้ถือครองหมายเลขศูนย์" บนพื้นปรากฏปุ่มสองปุ่ม 'ยืนยันการมีอยู่ของทุกสิ่ง' 'ยกเลิกการมีอยู่ของทุกสิ่ง' ภาคินมองปุ่มทั้งสอง แล้วเงยหน้าขึ้น "ผมเคยบอกแล้วว่าผมไม่เลือกจากตัวเลือกที่คนอื่นเตรียมไว้ให้" ชายตาดำไม่ได้หัวเราะอีกต่อไป ภาคินก้าวไปยังแผงควบคุมและมองเห็นช่องว่างเล็ก ๆ ใต้ปุ่มทั้งสอง ที่นั่นมีปุ่มที่สามซ่อนอยู่ ไม่มีข้อความกำกับ ไม่มีตรารับรอง ไม่มีชื่อผู้สร้าง ภาคินวางมือลงบนปุ่มนั้น แต่ก่อนจะกด คนไร้ใบหน้าก็ร้องเตือน "ถ้าเจ้ากดปุ่มนี้ ข้าจะต้องเป็นผู้เลือกด้วยตัวเอง และไม่มีใครรับประกันได้ว่าข้าจะเลือกอะไร" ภาคินมองมัน "นั่นแหละคือเหตุผลที่ผมไม่ควรเลือกแทนคุณ" เขากดปุ่มที่สาม แสงสีขาวระเบิดออกทั่วลาน ทุกปุ่มหายไป แผงควบคุมสลายเป็นฝุ่น ชายตาดำถอยหลังเป็นครั้งแรก บนท้องฟ้าที่เพิ่งเกิดขึ้น มีคำหนึ่งปรากฏขึ้นช้า ๆ 'เริ่มต้น' แต่ไม่มีใครเป็นผู้สั่งให้มันเกิด ก่อนที่ทุกอย่างจะสว่างจ้า ภาคินได้ยินเสียงกระซิบจากคนไร้ใบหน้า "ข้ามีชื่อแล้ว" ภาคินหันไปถาม "ชื่ออะไรครับ" เสียงนั้นตอบกลับ "ข้ายังไม่รู้ แต่ข้าจะเป็นคนเลือกเอง" โลกสีเทาหายไป ภาคินลืมตาขึ้นอีกครั้งในห้องพักของตัวเอง หัวหน้ายืนอยู่ข้างโต๊ะ มะลิกำลังเลียอุ้งเท้า และผู้ดูแลช่องว่างนั่งนิ่งอยู่ใกล้หน้าต่าง ทุกอย่างดูเหมือนเดิม แต่ตราประทับบนโต๊ะเปลี่ยนไป คำว่า 'อนุมัติ' และ 'ปฏิเสธ' หายไปทั้งคู่ ตรงกลางมีวงกลมว่างเปล่าเพียงวงเดียว เนตรทะลุโลกแสดงข้อความสุดท้าย [บันทึกความทรงจำ: ปลดล็อก 2 เปอร์เซ็นต์] [ข้อมูลใหม่: ผู้เลือกคนแรกไม่ใช่ผู้ถือครอง] [คำเตือน: มีสิ่งหนึ่งกำลังพยายามเลือกแทนตัวมันเอง] ภาคินมองข้อความแล้วถอนหายใจ "ผมเพิ่งกลับมาเองนะครับ" โทรศัพท์สั่นขึ้นทันที อีเมลจากบริษัทปรากฏบนหน้าจอ หัวข้อ: ขอให้เข้าประชุมด่วน เนื้อหา: เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างอำนาจของจักรวาล พนักงานทุกคนต้องเข้าร่วมประชุมเพื่อกำหนดผู้รับผิดชอบ ภาคินจ้องหน้าจออยู่นาน จากนั้นเขาก็ปิดโทรศัพท์ "ถ้าจักรวาลยังไม่รู้ว่าใครเป็นผู้สร้าง ผมก็ไม่ยอมเข้าประชุมที่ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนเรียกครับ" หัวหน้ามองเขาอย่างชื่นชม มะลิพยักหน้าอย่างเห็นด้วย 'ในที่สุดเจ้าก็เรียนรู้การใช้สิทธิ์เลือกได้ถูกเรื่องเสียที' แต่บนหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับไปแล้ว มีข้อความเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง 'ขอบคุณที่ให้ข้าเลือก' ไม่มีชื่อผู้ส่ง และไม่มีใครรู้ว่า สิ่งที่ได้รับสิทธิ์เลือกนั้นกำลังจะเลือกอะไรเป็นอย่างแรก