ระบบเหนือชะตา EP.21 : พันธมิตรที่ไม่คาดฝัน

สายลมร้อนพัดพาละอองทรายสีขาวปลิวกระทบเสื้อโค้ตตัวยาวของคีรันจนเกิดเสียงเสียดสีแผ่วเบา หลังจากหลบหนีข้ามพรมแดนเขตเจ็ดและผ่านการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่สถานีเรดาร์บนยอดหอคอยบันทึกข้อมูลมาได้ ทัศนียภาพเบื้องหน้าของเขาก็เปลี่ยนผ่านเข้าสู่ความเวิ้งว้างของหุบเขาหินปูนสูงตระหง่าน แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดกระทบชะง่อนผาจนเกิดเงาทอดยาวทับซ้อนกันดั่งเขาวงกต คีรัน เซริน และคาเอล ก้าวเดินลัดเลาะไปตามแนวร่องน้ำแห้งขอด ผิวหินทรายใต้ฝ่าเท้าแตกระแหงเป็นริ้วยาวจากความแห้งแล้งที่ไร้การดูแลจากระบบควบคุมสภาพอากาศ บนหน้าอกของคีรัน จี้ผลึกสีดำขลับยังคงทิ้งความอุ่นจางๆ แนบชิดกับผิวหนัง ลวดลายสีทองดำที่ประทับอยู่บนลำคอด้านขวาเริ่มคงตัวและกลืนเข้าเป็นเนื้อเดียวกับระบบประสาทของเขาอย่างสมบูรณ์ “ข้างหน้าคือช่องแคบกะโหลกทราย” เซรินเอ่ยขึ้นพลางใช้กล้องส่องทางไกลทหารกวาดมองแนวสันผาด้านบน “ตามข้อมูลของอาร์เดน หน่วยลาดตระเวนของกองกำลังต่อต้านมักจะตั้งจุดตรวจจับสัญญาณอยู่แถวนี้” “ระวังตัวด้วย” คาเอลเตือนเสียงแหบพร่า แขนผลึกสีดำของเขาขยับอย่างเชื่องช้า “คนของหุบเขาแห่งผู้ไร้กฎไม่ต้อนรับคนแปลกหน้า โดยเฉพาะพวกที่สวมเกราะหรือมีกลิ่นอายของสภาสูงแบบพวกเรา” คีรันยกมือขึ้นห้ามทั้งสองคนให้หยุดก้าวเดิน ประสาทสัมผัสแห่งสิทธิ์ Error Authority ของเขาเริ่มตรวจพบความผิดปกติในกระแสลม “มีคลื่นสนามแม่เหล็กดักซุ่มอยู่สามจุด ทางซ้ายบนชะง่อนหิน และสองจุดหลังก้อนหินใหญ่ข้างหน้า” คีรันกระซิบส่งสัญญาณ ยังไม่ทันที่เซรินจะได้ขยับตัว เสียงหวีดแหลมของสายธนูกลไกก็แหวกอากาศดังสนั่น! ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! ลูกศรโลหะผสมพิเศษสามดอกพุ่งปักลงบนพื้นทรายเบื้องหน้าเท้าของคีรันเพียงไม่กี่นิ้ว ประกายไฟฟ้าสถิตสีครามแล่นแปลบปลาบจากหัวลูกศร ก่อตัวเป็นม่านตาข่ายพลังงานแรงสูงขวางทางเดินไว้อย่างแม่นยำ “หยุดอยู่ตรงนั้นแล้วยกมือขึ้น!” เสียงห้าวหาญและเฉียบคมของสตรีดังก้องลงมาจากหน้าผาเบื้องบน เงาร่างในชุดคลุมพรางทรายสิบกว่าคนปรากฏตัวขึ้นตามแนวสันหิน ทุกคนถือหน้าไม้กลไกและปืนไรเฟิลประกอบเองที่เล็งตรงลงมายังพวกเขาทั้งสามคน หญิงสาวร่างสูงโปร่งผู้เป็นเจ้าของเสียงกระโดดลงมาจากหน้าผาสูงสี่เมตร เธอลงแตะพื้นได้อย่างนุ่มนวลและเงียบกริบดั่งแมวป่า บนใบหน้าคมเข้มมีรอยแผลเป็นแนวยาวพาดผ่านแก้มซ้าย ดวงตาสีอำพันดุดันจ้องเขม็งมาที่พวกเขา เธอคือ ผู้การธอร์น หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนแนวหน้าของกองกำลังต่อต้าน “สวมชุดเกราะนักล่าของสภาสูง... แถมยังมีคนที่มีแขนกลายพันธุ์เป็นผลึกตรรกะ” ธอร์นกวาดสายตามองเซรินและคาเอล ก่อนจะหันปลายหน้าไม้มาหยุดที่คีรัน “พวกสภาสูงคิดว่าส่งหน่วยสอดแนมแต่งตัวซอมซ่อแบบนี้มาแล้วจะหลอกสายตาพวกเราได้งั้นหรือ?” “เราไม่ใช่คนของสภาสูง” เซรินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น มือของเธอไม่ได้ขยับเข้าใกล้ดาบคู่ข้างเอวเพื่อแสดงเจตนาบริสุทธิ์ “คนทรยศมักจะพูดแบบนั้นเสมอ” นักรบชายร่างหนาที่ยืนอยู่บนสันหินตะโกนแทรกขึ้นมา “ผู้การ! ผู้หญิงคนนั้นมีดาบสั้นเคลือบไอเย็น นั่นมันอาวุธประจำตัวของหน่วยล่าสังหารความผิดปกติชัดๆ!” ธอร์นขมวดคิ้วแน่น แววตาของเธอทวีความระแวง “ปลดอาวุธทั้งหมดลงเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากถูกกระแสไฟจากลูกศรเผาให้ไหม้เกรียม” คีรันก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนขวางหน้าระหว่างเซรินกับม่านตาข่ายไฟฟ้า “เราเดินทางมาที่นี่ตามคำแนะนำของหัวหน้าฝ่ายสืบสวนอาร์เดน” ชื่อของอาร์เดนทำให้ธอร์นชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าความระแวงกลับยิ่งเข้มข้นขึ้น “อาร์เดนเป็นหมาล่าเนื้อของสภาสูง ทำไมเขาต้องส่งพวกแกมาที่นี่?” “เพราะอาร์เดนรู้ว่าโลกใบนี้กำลังจะถูกรีเซ็ต” คีรันสบตาเธอตรงๆ “และเขารู้ว่าพวกท่านกำลังต้องการสิ่งนี้” คีรันดึงจี้ผลึกสีดำขลับที่ห้อยคออยู่ออกมาเปิดเผยสู่สายตา แสงสะท้อนสีทองดำที่หมุนวนอยู่ภายในผลึกแผ่คลื่นความกดดันอันลึกซึ้งออกมากระทบม่านตาข่ายไฟฟ้าจนเกิดเสียงครางหึ่งๆ รอยสักวงแหวนบนลำคอและแก้มขวาของคีรันเรืองแสงสีทองสว่างวาบขึ้นในเงามืดของหุบผา ดวงตาของธอร์นเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม หน้าไม้ในมือของเธอลดต่ำลงโดยสัญชาตญาณ “รอยสักแห่งข้อผิดพลาด... และผลึกแกนหมายเลขศูนย์...” เธอพึมพำด้วยความตื่นตะลึง “ข้อความเร่งด่วนที่ส่งมาทางคลื่นวิทยุแอนะล็อกเมื่อสองชั่วโมงก่อน... เป็นเรื่องจริงงั้นหรือ?” “ท่านได้รับข้อความแล้วสินะครับ” คีรันเอ่ยเสียงเรียบ “ระบบกลางเพิ่งกระจายสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงไปทั่วทุกสถานี... ประกาศตั้งค่าหัวของ ‘Entity ZERO’ สูงถึงร้อยล้านเครดิต” ธอร์นมองคีรันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “ฉันไม่คิดว่าเป้าหมายที่สภาสูงหวาดกลัวจนต้องระดมพลทั้งอาณาจักร จะเป็นเพียงเด็กหนุ่มคนนี้” “ขนาดตัวไม่ได้ชี้วัดระดับอำนาจหรอก ผู้การ” เซรินเอ่ยแทรก “ถ้าเธอเห็นสิ่งที่เขาทำที่ศูนย์ประเมินเขตเจ็ดและหอคอย 00-Beta เธอจะไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพวกมันถึงกลัวเขาจนตัวสั่น” ธอร์นยืนนิ่งคิดอยู่หลายอึดใจ สายลมพัดพาเส้นผมสีเข้มของเธอปลิวไสว ในดินแดนนอกกฎแห่งนี้ การตัดสินใจผิดพลาดเพียงครั้งเดียวหมายถึงความพินาศของคนทั้งค่าย แต่แววตาของคีรันไม่มีความกลอกกลิ้งหรือเล่ห์เหลี่ยมของสายลับสภาสูง มันมีเพียงความมุ่งมั่นอันบริสุทธิ์ของคนที่พร้อมจะแลกทุกสิ่งเพื่อทวงคืนความจริง “ปลดตาข่ายไฟฟ้าลง” ธอร์นหันไปออกคำสั่งกับลูกน้องบนสันหิน “แต่ผู้การครับ! ผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นสายลับ—” “ฉันสั่งให้ปลด!” ธอร์นตวาดเสียงเฉียบขาด “ถ้าเด็กคนนี้คือหมายเลขศูนย์จริง สภาสูงไม่มีทางส่งเขามาเป็นเหยื่อล่อเพื่อหลอกพวกเราหรอก” ลูกศรบนพื้นส่งเสียงตัดวงจร ม่านไฟฟ้าสีครามสลายตัวหายไปในอากาศ เปิดทางเดินแคบๆ ให้เชื่อมต่อถึงกัน ธอร์นเดินเข้ามาประชิดคีรัน ยื่นมือขวาที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธออกมาข้างหน้า “ฉันชื่อธอร์น ผู้การกองหน้าของกองกำลังต่อต้านแห่งหุบเขาไร้กฎ” คีรันยื่นมือขวาไปจับตอบ สัมผัสที่แน่นหนาและจริงใจส่งผ่านฝ่ามือ “ผมคีรัน เวธ” “ยินดีต้อนรับสู่แดนคนเถื่อน คีรัน” ธอร์นกล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “แต่ฉันต้องเตือนนายไว้ก่อน... ค่ายพักแรมของเราไม่ได้สุขสบายเหมือนในเมือง และผู้นำระดับสูงของเราบางคน อาจจะไม่ได้ต้อนรับนายอย่างเป็นมิตรเหมือนฉัน” “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาความสุขสบายอยู่แล้วครับ” คีรันตอบกลับอย่างหนักแน่น “ดี... เพราะสงครามที่กำลังจะตามหลังพวกนายมา มันจะไม่มีที่ว่างให้คนอ่อนแอได้พักหายใจ” ธอร์นหมุนตัวเดินนำหน้าพาทั้งสามคนมุ่งหน้าเข้าสู่ช่องแคบหินปูนลึก ลัดเลาะผ่านแนวซอกผาที่สลับซับซ้อน มุ่งหน้าตรงสู่ค่ายบัญชาการใต้ดินของกองกำลังต่อต้าน ลมกรรโชกแรงพัดเอาเศษหินปูนชิ้นเล็กๆ กลิ้งกระทบรองเท้าบูทของคีรัน เสียงเสียดสีดังก้องในความเงียบสงัดของช่องแคบ เซรินก้าวเดินตามหลังคีรันมาติดๆ สายตาของเธอยังคงกวาดมองไปตามแนวซอกผาหินปูนอย่างไม่ประมาท “ที่นี่เคยเป็นแนวตั้งรับของกองทัพบกโบราณ ร่องรอยปืนกลและฐานยิงจรวดเก่ายังคงมีให้เห็นตามรอยแตกของหิน” “พวกเขาสร้างป้อมปราการธรรมชาติได้ดีมาก” คีรันสังเกตเห็นซากกระสอบทรายสังเคราะห์ที่กลายเป็นหิน “ถ้าไม่มีคนนำทาง การบุกเข้ามาในช่องแคบนี้ก็แทบไม่ต่างจากการฆ่าตัวตาย” คาเอลลูบแขนผลึกสีดำของตนเองเบาๆ แสงสะท้อนจากผลึกส่องสว่างกระทบผนังถ้ำ “คนของธอร์นผ่านการสู้รบมาโชกโชน พวกเขาเรียนรู้ที่จะเอาชีวิตรอดโดยไม่พึ่งพาระบบสกิล และนั่นทำให้พวกเขามีสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่เฉียบคมยิ่งกว่าทหารในเมือง” ธอร์นหันกลับมามองคนทั้งสามพลางชะลอฝีเท้าลง “ข้างหน้านี้จะเป็นทางลาดชันลงสู่ชั้นใต้ดิน ระวังลื่นจากคราบตะไคร่น้ำมันด้วยล่ะ” คีรันก้าวตามไปอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวที่ลึกลงไป อุณหภูมิรอบตัวจะยิ่งลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายของกำมะถันและไอน้ำใต้ดินเริ่มโชยมาแตะจมูก “ในค่ายมีประชากรทั้งหมดกี่คนครับ ผู้การ?” คีรันเอ่ยถามเพื่อประเมินสถานการณ์ “ประมาณแปดร้อยคน... มีทั้งเด็ก คนชรา และนักรบที่เหลือรอดจากการกวาดล้างของสภาสูง” ธอร์นตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหม่นหมอง “ทุกคนต่างมีบาดแผล และทุกคนต่างสูญเสียคนรักไปเพราะระบบอันวิปริตนี้” คำตอบของธอร์นยิ่งตอกย้ำให้คีรันตระหนักถึงน้ำหนักของภาระที่ตนเองต้องแบกรับ การเดินทางของเขาไม่ได้เป็นเพียงการเอาชีวิตรอดอีกต่อไป แต่คือความหวังในการคืนชีวิตที่แท้จริงให้แก่คนนับร้อยที่รอคอยอยู่เบื้องล่าง แสงไฟสปอตไลท์สีส้มจากค่ายใต้ดินเริ่มส่องสว่างลอดผ่านรอยแยกของประตูหิน เสียงจอแจของผู้คนและเสียงค้อนตีเหล็กดังแว่วมาตามลม ก้าวแรกของพวกเขาในหุบเขาแห่งผู้ไร้กฎได้เปิดฉากขึ้นแล้ว พร้อมกับพันธมิตรกลุ่มแรกที่จะร่วมกันเขียนประวัติศาสตร์หน้าใหม่ แสงดาวดวงแรกเริ่มส่องประกายสลัวบนฟากฟ้ายามราตรี ก้าวแรกในหุบเขาแห่งผู้ไร้กฎได้เปิดฉากขึ้นแล้ว พร้อมกับพันธมิตรกลุ่มแรกที่จะร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่กับหมายเลขศูนย์ในการเผชิญหน้ากับอำนาจมืดของโลก