ระบบเหนือชะตา EP.9 : ข้อผิดพลาดระดับรากฐาน

ซากสถานีขนส่งกลางเขตเจ็ดในยามดึกสงัดดูราวกับสุสานโครงเหล็กขนาดยักษ์ เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านช่องระบายอากาศที่หักพัง ป้ายดิจิทัลบอกตารางการเดินทางแตกร้าวและส่งประกายไฟแล่นแปลบปลาบเป็นจังหวะ 10 ชั่วโมง 20 นาที... ตัวเลขนับถอยหลังของสถานะ ZERO-UNREGISTERED ยังคงกะพริบเตือนอยู่ตรงมุมล่างของลานสายตาคีรัน เวลาสำหรับความปลอดภัยของเขาเหลือน้อยลงไปทุกที คีรันและเซรินก้าวเดินอย่างเงียบเชียบผ่านชานชาลารถไฟฟ้าร้าง มุ่งหน้าลงสู่บันไดเลื่อนที่หยุดนิ่งซึ่งทอดยาวลึกสู่ชั้นใต้ดินระดับลบเก้า ลึกกว่าชั้นกักกันที่เขาเคยถูกคุมตัวไว้หลายเท่า ที่ก้นบึ้งของชั้นใต้ดิน ประตูเหล็กกล้าผสมคาร์บอนหนาหนึ่งเมตรตั้งตระหง่านอยู่ มีช่องเสียบคีย์การ์ดเรืองแสงสีแดงหม่น คีรันยกคีย์การ์ดระดับอัลฟ่าที่ได้รับมาจากอาร์เดนขึ้นทาบลงบนเซนเซอร์ ติ๊ด... ฟู่! ไฟสถานะเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต ระบบล็อกไฮดรอลิกดีดตัวออกพร้อมกับบานประตูที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห้องนิรภัยเซิร์ฟเวอร์ย่อยอันกว้างใหญ่ที่ถูกปิดตายมานานหลายปี ภายในห้องเต็มไปด้วยตู้แร็กเซิร์ฟเวอร์ขนาดมหึมานับร้อยตู้ที่เรียงรายกันเป็นแถวยาว เสียงพัดลมระบายความร้อนยังคงทำงานแผ่วเบาด้วยพลังงานสำรองจากเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชันใต้ดิน ที่ใจกลางห้อง มีแท่นควบคุมหลักทรงกระบอกตั้งอยู่ หน้าจอมอนิเตอร์โปร่งแสงขนาดใหญ่ฉายภาพแผนผังโครงข่ายเส้นเวลาของระบบ ซึ่งมีจุดบอดสีดำขนาดใหญ่ถูกตีกรอบไว้ด้วยข้อความ ‘EXPUNGED RECORD’ “นี่คือคลังข้อมูลประวัติศาสตร์ที่ถูกลบออกจากระบบกลาง...” เซรินเอ่ยขึ้นด้วยความตกตะลึงพลางก้าวเข้าไปมองใกล้ๆ “สภาสูงไม่ได้แค่ลบไฟล์ในคอมพิวเตอร์ แต่พวกเขาเขียนทับความทรงจำส่วนรวมของโลกผ่านเครือข่ายสกิล” คีรันก้าวขึ้นไปบนแท่นควบคุม วางฝ่ามือลงบนแท่นสัมผัสแกนกลาง จี้ผลึกสีดำบนหน้าอกของเขาเปล่งแสงสีทองสลับดำออกมาอย่างเร่าร้อน เชื่อมต่อเข้ากับฐานข้อมูลเซิร์ฟเวอร์ในทันที บันไดเลื่อนคอนกรีตที่หยุดนิ่งทอดยาวลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างดั่งปากทางเข้าสู่ขุมนรก เสียงหยดน้ำจากเพดานที่แตกร้าวหยดลงบนขั้นบันไดเหล็กเป็นจังหวะสะท้อนก้องกังวาน คีรันและเซรินก้าวเดินลงไปอย่างระมัดระวัง ทุกก้าวที่ลึกลงไป อุณหภูมิรอบตัวจะยิ่งลดต่ำลงเรื่อยๆ จนลมหายใจของพวกเขากลายเป็นไอสีขาวลอยกรุ่นในอากาศ ตามผนังบันไดเลื่อน มีร่องรอยการยิงต่อสู้ในอดีต รูกระสุนพลาสมาและรอยไหม้เกรียมเป็นแนวยาวเป็นพยานหลักฐานถึงการต่อต้านอย่างสิ้นหวังของเจ้าหน้าที่ประจำสถานีเมื่อยี่สิบปีก่อน “ที่นี่เคยเป็นศูนย์บัญชาการสำรองของฝ่ายวิจัยในยุคสงครามเขตแดน” เซรินกระซิบพลางกระชับดาบในมือ “หลังจากที่สภาสูงยึดอำนาจเบ็ดเสร็จ สถานที่แห่งนี้ก็ถูกสั่งปิดตายและลบพิกัดออกจากระบบนำทางสาธารณะ” “แม่ของผมคงเลือกที่นี่เพราะมันเป็นจุดอับสัญญาณของระบบกลาง” คีรันสังเกตเห็นว่าตัวเลขนับถอยหลังของ ZERO-UNREGISTERED เริ่มกระพริบช้าลงเล็กน้อยเนื่องจากสัญญาณรบกวนหนาทึบ วิ้งงงง! หน้าต่างข้อมูลนับพันบานพลันระเบิดขึ้นรอบตัวคีรัน ข้อมูลลับระดับมหาศาลเริ่มไหลทะลักเข้าสู่สมองของเขา [เชื่อมต่อฐานข้อมูลประวัติศาสตร์ที่ถูกลบล้าง: TIMELINE-ROOT-LOGS] [พบไฟล์ข้อมูลที่ถูกกักกัน: โครงการวิวัฒนาการมนุษย์ระยะที่ 0] ภาพเหตุการณ์ในอดีตเมื่อยี่สิบปีก่อนเริ่มฉายชัดขึ้นในลานสายตาของเขา ภาพของเหล่านักวิทยาศาสตร์และผู้นำสภาสูงที่กำลังประชุมลับเกี่ยวกับการกำเนิดของ ‘ระบบสกิล’ ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวถูกเปิดเผยออกมา... โลกใบนี้ไม่ได้เกิดปรากฏการณ์มานาตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติ แต่ระบบสกิลคือ ‘กำแพงกักกันมิติ’ ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นพลังที่แท้จริงของวิญญาณมนุษย์ และคัดเลือกเฉพาะผู้ที่ยอมจำนนต่อกฎเกณฑ์ให้มีชีวิตรอด และผู้ที่คิดค้นทฤษฎีการแหกกฎนี้ขึ้นมา เพื่อคืนเจตจำนงเสรีให้แก่มนุษยชาติ ก็คือ เอลารา เวธ ทว่าการเข้าถึงข้อมูลที่ถูกลบออกจากเส้นเวลา ย่อมเป็นการละเมิดกฎพื้นฐานของความเป็นจริงอย่างรุนแรง ครืนนน! ตู้แร็กเซิร์ฟเวอร์รอบห้องเริ่มสั่นสะเทือน ประกายไฟฟ้าสีม่วงเข้มแล่นพล่านไปตามสายเคเบิล คลื่นความบิดเบี้ยวของมิติเริ่มบีบอัดห้องนิรภัยจนผนังเหล็กเริ่มยุบตัวเข้ามา [ข้อผิดพลาดเชิงโครงสร้าง: การดึงข้อมูลที่ถูกลบล้างขัดแย้งกับตรรกะปัจจุบัน] [ระบบเรียกร้องค่าชำระสิทธิ์: ชำระต้นทุนความทรงจำส่วนบุคคลเพื่อรักษาเสถียรภาพ] ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสกระแทกเข้าใส่สมองของคีรันราวกับมีค้อนยักษ์ทุบลงบนกะโหลกศีรษะ เขาล้มทรุดลงคุกเข่ากับพื้น แท่นควบคุมส่งเสียงหวีดแหลมแสบแก้วหู “คีรัน! ปล่อยมือเร็วเข้า ไม่งั้นคลื่นข้อมูลจะเผาสมองนายจนพัง!” เซรินร้องเตือนพลางพยายามจะวิ่งเข้ามาช่วย แสงโฮโลแกรมสีฟ้าครามจากหน้าจอนับร้อยบานสาดส่องกระทบใบหน้าของคีรันและเซรินจนกลายเป็นสีฟ้าเย็นเยียบ เงาของทั้งสองทอดยาวไปบนพื้นเหล็กขัดมัน เซรินก้าวเดินสำรวจตู้แร็กเซิร์ฟเวอร์แถวด้านข้าง ปลายนิ้วสัมผัสลงบนแผ่นระบายความร้อนที่ส่งแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบา “ระบบยังคงทำงานอยู่... ข้อมูลที่ถูกเก็บไว้ที่นี่ ไม่ได้ถูกจัดเก็บในรูปของดิจิทัลไบนารีทั่วไป แต่ถูกบันทึกไว้ในเมทริกซ์ผลึกผลรวมวิญญาณ” “นั่นหมายความว่า ข้อมูลเหล่านี้มีชีวิตงั้นหรือ?” คีรันถามพลางก้าวขึ้นสู่แท่นควบคุมหลัก “ถูกต้อง... มันคือความทรงจำดิบของมนุษย์จริงๆ ที่ถูกดึงออกมาจากผู้เข้าร่วมการทดลองนับพันคน เพื่อนำมาสังเคราะห์เป็นกฎเกณฑ์และระดับขั้นของสกิล” เซรินกัดฟันด้วยความขยะแขยง “สิ่งที่พวกเราเรียกว่าพรสวรรค์ แท้จริงแล้วคือเลือดเนื้อและความทรงจำที่ถูกขโมยไปจากคนรุ่นก่อน!” คำบอกเล่าของเซรินทำให้คีรันยิ่งเข้าใจแจ่มแจ้งว่า ทำไมสิทธิ์ Error Authority ของเขาถึงต้องจ่ายราคาด้วยความทรงจำ เพราะแก่นแท้ของระบบนี้ ถูกสร้างขึ้นมาด้วยการแลกเปลี่ยนความทรงจำเป็นสกุลเงินตั้งแต่แรกเริ่ม “อย่าเข้ามา!” คีรันตะโกนห้าม เสียงแหบแห้ง “ถ้าข้าปล่อยมือตอนนี้ ข้อมูลประวัติศาสตร์ทั้งหมดจะถูกลบหายไปตลอดกาล... ข้าต้องกู้คืนมันให้ได้!” เขากัดฟันแน่น ฝืนทนต่อการฉีกขาดของวิญญาณ อนุญาตให้ระบบดึงความทรงจำชิ้นต่อไปออกไปเป็นค่าธรรมเนียม ในห้วงสำนึกที่แตกสลาย ชิ้นส่วนความอบอุ่นบางอย่างกำลังจางหายไป... กลิ่นอายของขนมปังอบสดใหม่ในเช้าวันหยุด... กลิ่นควันไฟอุ่นๆ จากเตาผิงในบ้านวัยเด็ก... กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของ ‘บ้าน’ ที่เขาเคยพักพิง ทุกสิ่งเริ่มกลายเป็นเถ้าถ่านและเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย เขาจำได้ว่าเขามีบ้านในอดีต แต่เขาไม่สามารถนึกออกได้อีกต่อไปแล้วว่า... กลิ่นอายของบ้านที่อบอุ่นนั้นเป็นอย่างไร [ชำระต้นทุนสิทธิ์: บันทึกความจำประสาทสัมผัสเกี่ยวกับ 'กลิ่นอายและบรรยากาศของบ้านในวัยเยาว์' ถูกลบล้างถาวร] คีรันเค้นเสียงคำรามลึก ฝ่ามือทั้งสองข้างปล่อยคลื่น Error Authority แทรกแซงและบังคับ ‘เขียนทับ’ ไฟล์ประวัติศาสตร์ลงในไดรฟ์ผลึกสีดำบนหน้าอกของตนเองจนสำเร็จ แวบ! แสงสว่างเจิดจ้าระเบิดออกจากแท่นควบคุม คลื่นความบิดเบี้ยวสงบลงพร้อมกับที่ระบบเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดดับวูบลงเข้าสู่โหมดหลับใหลอย่างสมบูรณ์ คีรันหอบหายใจอย่างหมดแรง น้ำตาหยดลงบนพื้นคอนกรีต เขาปาดเลือดที่ไหลออกจากจมูกและมุมปาก ชิ้นส่วนของตัวตนของเขาถูกกระชากหายไปอีกชิ้นหนึ่งแล้ว ทว่าในมือของเขา บัดนี้มี ‘หลักฐานความจริงของโลก’ บรรจุอยู่ครบถ้วน “นายเป็นยังไงบ้าง?” เซรินทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ช่วยพยุงเขาขึ้น แววตาของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใยและความนับถือที่ไม่อาจซ่อนเร้น คีรันนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นโลหะเย็นเฉียบ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ สมองของเขาว่างเปล่าและเจ็บปวดราวกับถูกคว้านเอาเนื้อเยื่อออกไปส่วนหนึ่ง ความทรงจำเกี่ยวกับกลิ่นอายของบ้านในวัยเยาว์สูญสลายไปชั่วนิรันดร์ เขาพยายามนึกถึงมัน พยายามนึกถึงความรู้สึกอบอุ่นในอดีต แต่สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงความว่างเปล่าที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง ‘ข้าเสียมันไปแล้ว... ข้าไม่สามารถจำมันได้อีกแล้ว’ น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านรอยแผลที่แก้มของเขา เซรินคุกเข่าลงข้างๆ มือของเธอวางลงบนไหล่ที่สั่นเทาของเด็กหนุ่ม ถ่ายทอดความอบอุ่นผ่านถุงมือหนัง “นายทำได้แล้ว คีรัน... นายปกป้องความจริงของทุกคนไว้ได้แล้ว อย่าปล่อยให้ความสูญเสียนั้นสูญเปล่า” คีรันสูดลมหายใจเข้าลึก บังคับสติของตนเองให้กลับคืนมา เขายกมือขึ้นปาดน้ำตาและคราบเลือด แววตาของเขากลับมาคมกริบและเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง “ไปกันเถอะ เซริน... สภาสูงกำลังจะเริ่มกระบวนการล้างบาง เราต้องมีชีวิตรอดออกไปเปิดเผยความจริงนี้ให้โลกรับรู้” “ผมไม่เป็นไร... เราได้ข้อมูลทั้งหมดมาแล้ว” คีรันพยุงตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ทว่ายังไม่ทันที่พวกเขาจะได้ก้าวออกจากห้องนิรภัย เสียงไซเรนระดับล้างบางขั้นสูงสุดก็ดังกึกก้องขึ้นทั่วทั้งสถานีขนส่ง [RED ALERT: SECTOR PURGE INITIATED] [SPECIAL ELIMINATION UNIT: DEPLOYED AT PERIMETER] เวลาสำหรับการซ่อนตัวหมดลงแล้ว สภาสูงได้เริ่มเปิดฉากการกวาดล้างครั้งใหญ่ และทางออกเดียวของพวกเขา คือการฝ่าวงล้อมแห่งความตายออกไปสู่โลกภายนอกให้ได้