ระบบเหนือชะตา EP.8 : สายตาของผู้คุมกฎ

สายฝนยามค่ำคืนเปลี่ยนเป็นลมพายุที่พัดกรรโชกแรง คีรันและเซรินก้าวเดินเคียงข้างกันออกมาจากซากตึกแถวร้างในซอยเจ็ด มุ่งหน้าเข้าสู่เขตโรงงานอุตสาหกรรมเก่าที่ถูกทิ้งร้าง แสงสลัวจากหอคอยกลั่นสารเคมีสะท้อนกับผิวน้ำขังบนถนนคอนกรีตที่แตกร้าว 15 ชั่วโมง 40 นาที... ตัวเลขนับถอยหลังของสถานะ ZERO-UNREGISTERED ยังคงลดลงอย่างต่อเนื่อง ความกดดันของเวลาเริ่มบีบคั้นให้คีรันต้องเร่งหาเบาะแสขั้นต่อไป เซรินใช้ผ้าพันแผลสะอาดที่พกติดตัวช่วยพันแผลห้ามเลือดที่แขนซ้ายของคีรันอย่างชำนาญ แม้ท่วงท่าจะดูแข็งกระด้าง ทว่าสัมผัสกลับแฝงไว้ด้วยความระมัดระวัง “แผลลึกพอสมควร ถ้าไม่ฉีดเซรุ่มต้านเชื้อชีวภาพจากศูนย์การแพทย์ แขนของนายอาจจะเน่าตายเพราะพิษตรรกะของไคเมร่าได้” เซรินเอ่ยเตือนพลางดึงปมผ้าพันแผลให้แน่น “ผมทนได้ ขอบใจมาก เซริน” คีรันขยับแขนเบาๆ ความเจ็บปวดยังคงแล่นริ้ว แต่พลัง Error Authority ในร่างกำลังค่อยๆ สมานรอยแผลในระดับโครงสร้างเซลล์อย่างช้าๆ “นายยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ” เซรินมองหน้าเขาตรงๆ “นายเป็นใครกันแน่? สกิลที่นายใช้สลายไคเมร่าเมื่อกี้ มันไม่ใช่พลังของผู้ใช้สกิลทั่วไป... มันเหมือนกับว่านายสามารถ ‘สั่งการ’ ระบบได้โดยตรง” “ผมก็แค่มนุษย์ที่ระบบไม่สามารถจัดหมวดหมู่ได้” คีรันตอบเรียบๆ “แม่ของผมทิ้งสิ่งนี้ไว้ให้ และมันกำลังนำทางผมไปหาคำตอบ” เขาแตะที่จี้ผลึกสีดำบนหน้าอก เซรินมองดูจี้ผลึกนั้น แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย “ผลึกหกเหลี่ยมสีดำขลับ... สัญลักษณ์ประจำตัวของหัวหน้าทีมวิจัยโครงการปิด ‘โพรเจกต์ซีโร่’ ดร.เอลารา เวธ” “เธอรู้จักแม่ของผมจริงๆ สินะ” “ไม่ใช่แค่รู้จัก... แต่ทีมหน่วยล่าความผิดปกติรุ่นก่อนของฉัน เคยได้รับคำสั่งให้ทำหน้าที่คุ้มกันห้องทดลองของเธอเมื่อเจ็ดปีก่อน” เซรินกำด้ามดาบแน่นขึ้นด้วยความคับแค้น “ทว่าในคืนที่โครงการถูกสั่งปิด คำสั่งฉุกเฉินระดับสูงสุดถูกส่งตรงมาจากสภาสูง สั่งให้กักกันทุกคนและลบล้างข้อมูลทั้งหมด... ทีมของฉันถูกจัดฉากให้กลายเป็นผู้ทรยศและถูกกำจัดทิ้ง มีเพียงฉันคนเดียวที่รอดชีวิตมาได้” ความจริงที่เปิดเผยออกมาทำให้ชิ้นส่วนปริศนาในหัวของคีรันเริ่มปะติดปะต่อเข้าหากัน การหายตัวไปของแม่เขาและการตายของทีมเซริน ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของแผนการกวาดล้างครั้งใหญ่ที่สภาสูงพยายามปกปิด “หยุดอยู่ตรงนั้น ทั้งสองคน” ลมหนาวพัดพาละอองฝนกรดสาดซัดเข้ามาใต้สะพานท่อก๊าซ หยดน้ำกระทบแผ่นเกราะเบาของเซรินจนส่งเสียงเปาะแปะ คีรันสังเกตเห็นอาการสั่นเกร็งที่ปลายนิ้วของเธอ ซึ่งเป็นผลกระทบจากการฝืนใช้พลังไอเย็นอย่างต่อเนื่องในการสู้กับไคเมร่า “เธอยังฝืนร่างกายมากเกินไป เซริน” คีรันเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเรียบ “กล้ามเนื้อแขนของเธอเริ่มมีภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำสะสม ถ้าต้องสู้กับอาร์เดนในสภาพนี้ เธอจะไม่รอดแม้แต่สามกระบวนท่า” “ฉันไม่ต้องการความสงสารจากนาย คีรัน” เซรินกัดฟันตอบ แววตายังคงดื้อดึง “ฉันรอดชีวิตมาได้เจ็ดปีด้วยคมดาบของตัวเอง และถ้าจะต้องตายในคืนนี้ ฉันก็จะตายพร้อมกับคำตอบว่าใครเป็นคนฆ่าทีมของฉัน!” อาร์เดนยืนมองคนทั้งสองนิ่งนาน สายตาของเขาไม่ได้ลดทอนความระแวดระวังลงแม้แต่น้อย ปืนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในมือของเขายังคงชี้ลงพื้นในท่าเตรียมพร้อมขั้นสูงสุด “พวกเธอทั้งคู่กำลังเดินเข้าสู่กับดักที่ถูกวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ” อาร์เดนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแทรกผ่านเสียงสายฝน “สภาสูงรู้มาตลอดว่าเดรคเก็บชิ้นส่วนข้อมูลไว้ และการที่เซรินไปปรากฏตัวที่นั่น ก็เพื่อบีบให้ข้อมูลชิ้นนั้นตกมาอยู่ในมือของคีรัน” “ท่านหมายความว่ายังไง?” คีรันขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณระวังภัยตื่นตัวขึ้นทันที เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังแหวกม่านฝนออกมาจากเงามืดใต้สะพานส่งท่อก๊าซเบื้องหน้า แสงไฟสปอตไลท์จากโดรนลาดตระเวนส่องสว่างวาบลงมาล็อกเป้าหมายทั้งสองคนไว้ใจกลางวงกลมแสง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ตตัวยาวสีเทาเข้มของหัวหน้าฝ่ายสืบสวนก้าวพ้นเงามืดออกมาอย่างช้าๆ อาร์เดน ยืนถือปืนปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าไว้ข้างลำตัว สายตาคมกริบของเขาไม่ได้จับจ้องแค่คีรัน แต่กวาดมองไปยังเซรินด้วยความประหลาดใจ “เซริน อาร์ก... นักล่ามือหนึ่งของฝ่ายความมั่นคงกลาง กลายมาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับผู้ต้องหาหลบหนีตั้งแต่เมื่อไหร่?” อาร์เดนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ใดๆ เซรินชักดาบสั้นไอเย็นออกมาตั้งการ์ดทันที “ฉันไม่ได้สมรู้ร่วมคิดกับใคร อาร์เดน! ฉันแค่กำลังตามล่าหาความจริงที่พวกแกในสภาสูงซ่อนไว้เมื่อเจ็ดปีก่อน!” “ความจริงงั้นหรือ?” อาร์เดนแค่นยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความขมขื่น “เธอคิดว่าการรู้ความจริงในเมืองนี้จะทำให้เธอรอดชีวิตได้งั้นหรือ เซริน?” คีรันก้าวขึ้นมาขนาบข้างเซริน สบตากับหัวหน้าฝ่ายสืบสวนอย่างไม่หวั่นไหว “ท่านปล่อยผมออกจากห้องกักกันเมื่อตอนบ่าย แต่ตอนนี้กลับนำกำลังมาดักหน้า... ท่านต้องการอะไรกันแน่ ท่านอาร์เดน?” อาร์เดนลดปืนในมือลงช้าๆ พลางส่งสัญญาณมือให้โดรนลาดตระเวนเหนือหัวปิดไฟสปอตไลท์ลง ความมืดสลัวกลับคืนสู่ใต้สะพานอีกครั้ง “ถ้าฉันต้องการจับกุมพวกเธอ ฉันคงนำหน่วยกวาดล้างมาปิดล้อมทั้งเขตไปแล้ว” อาร์เดนเอ่ยเสียงเบาลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบแข่งกับเสียงสายฝน “ฉันมาที่นี่ตามลำพัง เพื่อเตือนพวกเธอ” “มีใครบางคนในสภาสูง... ใครบางคนที่ทรงอำนาจเหนือกว่าฝ่ายสืบสวนและฝ่ายกวาดล้าง กำลังใช้พวกเธอเป็นเครื่องมือในการเปิดระบบ” อาร์เดนอธิบายพลางก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นหนึ่งก้าว “แกนเซิร์ฟเวอร์ย่อยใต้สถานีขนส่งเขตเจ็ดถูกล็อกไว้ด้วยรหัสพันธุกรรมสามสาย: รหัสของนักวิจัยหลักเอลารา รหัสของหน่วยคุ้มกันพิเศษเซริน และรหัสผู้ถือครองสิทธิ์คีรัน” “ถ้าขาดคนใดคนหนึ่งไป เซิร์ฟเวอร์จะทำลายตัวเองทันทีที่มีการพยายามเจาะระบบ” เซรินสะอึกไปชั่วขณะ ดาบในมือลดต่ำลงเล็กน้อย “หมายความว่า... การที่ฉันรอดชีวิตมาเมื่อเจ็ดปีก่อน ไม่ใช่เพราะโชคช่วย แต่เพราะพวกมันจงใจเก็บฉันไว้เพื่อวันนี้งั้นหรือ?” “ความจริงมักจะโหดร้ายเสมอ เซริน” อาร์เดนสบตาเธอด้วยความเวทนา “พวกมันจัดฉากให้เธอเป็นผู้รอดชีวิต ปล่อยให้เธอตามหาความแค้น เพื่อนำพาเธอมาพบกับคีรันในจังหวะที่ระบบต้องการ” “แล้วท่านล่ะ อาร์เดน?” คีรันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาหม่นของหัวหน้าฝ่ายสืบสวน “ท่านเป็นส่วนหนึ่งของกระดานหมากนี้ด้วยหรือเปล่า?” อาร์เดนเงียบงันไป สายตาของเขาเหลือบมองไปยังท้องฟ้าเบื้องบน ที่ซึ่งยานบินลาดตระเวนเริ่มบินวนหนาแน่นขึ้น “ฉันอาจจะเป็นเบี้ยตัวหนึ่งบนกระดาน... แต่เบี้ยก็มีสิทธิ์ที่จะเลือกเดินนอกเส้นทางได้เหมือนกัน” เขาหันมามองคีรันตรงๆ “บัญชี Administrator ที่ตื่นขึ้นมาเมื่อตอนบ่าย ได้สั่งเปิดใช้งาน ‘โพรโตคอลตรวจสอบรากฐาน’ แล้ว สภาสูงไม่ได้แค่ส่งหน่วยล่าธรรมดามาอีกต่อไป แต่พวกเขากำลังจะเริ่มกระบวนการ ‘Purge’ ลบล้างพื้นที่เขตเจ็ดทั้งหมดเพื่อกลบช่องโหว่ของหมายเลขศูนย์” คำเตือนนั้นทำให้เซรินหน้าซีดเผือด “ลบล้างทั้งเขต? พวกนั้นจะฆ่าคนบริสุทธิ์นับแสนในสลัมเพื่อเด็กคนเดียวเนี่ยนะ!” “สำหรับพวกเบื้องบน ข้อมูลที่ผิดพลาดแม้แต่จุดเดียว ก็มีค่าควรแก่การทำลายเซิร์ฟเวอร์ทั้งระบบทิ้ง” อาร์เดนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คีรัน... แม่ของนายไม่ได้เป็นเพียงนักวิจัย แต่เธอคือผู้ที่วาง ‘กับดักตรรกะ’ ไว้ในแกนกลางระบบ และสิ่งเดียวที่จะหยุดการกวาดล้างนี้ได้ คือข้อมูลต้นฉบับที่ถูกเก็บไว้ใน ‘โหนดเซิร์ฟเวอร์ย่อยใต้สถานีขนส่งเขตเจ็ด’” “ทำไมท่านถึงบอกเรื่องนี้กับผม?” คีรันถามอย่างระแวดระวัง “ท่านทำงานให้สภาสูงมาทั้งชีวิตไม่ใช่หรือ?” อาร์เดนเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาเหม่อมองสายฝนที่ตกลงกระทบพื้นหิน “เจ็ดปีก่อน... ฉันเป็นคนเซ็นอนุมัติให้ส่งกำลังไปคุ้มกันเอลาราในคืนนั้น และความผิดพลาดครั้งนั้น ทำให้ฉันต้องสูญเสียเพื่อนร่วมรุ่นที่ดีที่สุดไป... ฉันไม่ต้องการเห็นประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกแล้ว” เขาหยิบชิปคีย์การ์ดระดับอัลฟ่าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วโยนมันข้ามสายฝนมาให้คีรัน คีรันรับคีย์การ์ดไว้ในมือ แสงสีเขียวสะท้อนบนบัตรยืนยันสิทธิ์การเข้าถึงระดับสูงสุดของฝ่ายสืบสวน “เซิร์ฟเวอร์ย่อยนั้นถูกตัดขาดจากเครือข่ายภายนอก นายมีเวลาจนถึงรุ่งสางก่อนที่หน่วยกวาดล้างระดับทำลายล้างจะลงมาถึง” อาร์เดนหันหลังกลับ “ไปซะ... แล้วอย่าให้ใครรู้ว่าฉันเคยอยู่ที่นี่” คีรันพลิกคีย์การ์ดระดับอัลฟ่าในมือไปมา แสงเลเซอร์สีเขียวบนตัวบัตรสะท้อนเข้ากับดวงตาของเขา รหัสผ่านและลายเซ็นดิจิทัลของอาร์เดนถูกประทับไว้อย่างชัดเจน “ในเซิร์ฟเวอร์ย่อยนั้น มีระบบป้องกันอัตโนมัติชนิดไหนรออยู่บ้างครับ?” คีรันถามเพื่อเตรียมพร้อมรับมือ “ระบบป้องกันเชิงตรรกะแบบไคเนติก คลื่นสลายมวลสาร และที่อันตรายที่สุดคือระบบสะท้อนความทรงจำที่ถูกติดตั้งไว้เพื่อคัดกรองผู้บุกรุก” อาร์เดนเตือนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ระบบนั้นจะดึงเอาความเจ็บปวดลึกที่สุดในจิตใจของนายออกมาสร้างเป็นภาพลวงตาเชิงกายภาพ ถ้านายไม่สามารถควบคุมสติของตนเองได้ จิตวิญญาณของนายจะถูกระบบกลืนกินจนกลายเป็นบ้า” “ขอบคุณสำหรับคำเตือนครับท่านอาร์เดน” คีรันสบตาเขาอย่างแน่วแน่ “ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ผมจะต้องรู้ความจริงให้ได้” “จำไว้ คีรัน... ทันทีที่นายก้าวเท้าเข้าไปในโหนดเซิร์ฟเวอร์ เวลาของสถานะชั่วคราวของนายจะยิ่งลดลงเร็วขึ้นเป็นสองเท่า” อาร์เดนเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะก้าวถอยหลังกลืนหายไปในเงามืดใต้สะพาน สายฝนยังคงเทกระหน่ำไม่ขาดสาย ทว่าในใจของคีรันและเซริน เปลวไฟแห่งความมุ่งมั่นกลับลุกโชนขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ร่างของหัวหน้าฝ่ายสืบสวนกลืนหายไปในเงามืดของสายฝน ทิ้งไว้เพียงกุญแจสำคัญที่จะเปิดประตูสู่ความจริงเบื้องหลังระบบสกิล คีรันและเซรินสบตากัน พยักหน้าให้กันโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใด ทั้งสองคนมุ่งหน้าสู่สถานีขนส่งเขตเจ็ดในทันที แข่งกับเวลาที่กำลังจะหมดลงอย่างรวดเร็ว