เนตรทะลุโลก EP11: หัวหน้าผมเป็นผู้คุมกฎจักรวาล

ภาคินยืนอยู่หน้าประตูสีขาวพร้อมสมุดปกดำสองเล่มในมือ จากปลายทางเดิน ชายที่มีใบหน้าเหมือนหัวหน้าของเขากำลังเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน เสื้อเชิ้ตสีฟ้าเรียบกริบ กางเกงสแล็กสีดำ และบัตรพนักงานห้อยคอเหมือนวันที่เขาเรียกภาคินไปส่งรายงาน สิ่งเดียวที่ผิดปกติคือเงาของชายคนนั้นมีวงแหวนสี่วงหมุนอยู่เหนือศีรษะ ภาคินเปิดเนตรทะลุโลกทันที [ชื่อ: ไม่สามารถระบุ] [ตำแหน่งที่แสดง: หัวหน้าแผนกจัดซื้อ] [ตำแหน่งที่แท้จริง: ถูกปิดผนึก] [ระดับอำนาจ: สูงกว่ากฎท้องถิ่น] [คำเตือน: อย่าเรียกบุคคลนี้ว่าเจ้านาย] ภาคินค่อย ๆ ปิดเนตร "หัวหน้าครับ" ชายคนนั้นหยุดเดิน "ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเรียกฉันแบบนั้นในพื้นที่นี้" ภาคินชี้ไปยังบัตรพนักงานที่ห้อยอยู่บนคออีกฝ่าย "แต่หัวหน้าก็ยังใส่บัตรพนักงานอยู่นะครับ" ชายคนนั้นก้มมองบัตรตัวเอง ก่อนถอนหายใจ "ฝ่ายบุคคลกำหนดให้พนักงานทุกคนต้องแสดงบัตรประจำตัว" "ฝ่ายบุคคลของบริษัทหรือฝ่ายบุคคลของจักรวาลครับ" "ทั้งสองแห่ง" ภาคินนิ่งไป เขาเคยสงสัยว่าทำไมบริษัทถึงมีระเบียบมากมาย แต่ไม่เคยคิดว่าระเบียบเหล่านั้นอาจเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างจักรวาล มะลิเดินออกมาจากประตูสีขาวแล้วนั่งลงข้างเขา 'ข้าขอเตือนว่าอย่าถามเรื่องโบนัส' ภาคินหันไปมองแมว "ทำไม" 'เพราะไม่มีสิ่งมีชีวิตใดเคยได้รับโบนัสจากผู้คุมกฎ' ชายในชุดทำงานยกคิ้ว "ข้อมูลไม่ถูกต้อง มีจักรวาลหนึ่งเคยจ่ายโบนัสเป็นดาวฤกษ์" มะลิหันไปมองเขาอย่างเย็นชา 'แล้วจักรวาลนั้นอยู่ที่ไหน' "ปิดกิจการไปแล้ว" ภาคินยกมือกุมหน้าผาก "ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเศรษฐกิจระหว่างมิติถึงมีปัญหา" ชายคนนั้นเดินผ่านทั้งสองไปยังห้องสีขาว "เข้ามา เรามีเวลาจำกัด" ภาคินเดินตามเข้าไปอย่างระมัดระวัง ภายในห้องมีโต๊ะประชุมยาว เก้าอี้สิบสองตัว และจอภาพขนาดใหญ่ที่แสดงแผนผังเส้นเวลาจำนวนมหาศาล บนโต๊ะมีแก้วกาแฟสามใบ หนึ่งใบมีป้ายชื่อภาคิน อีกใบมีป้ายชื่อมะลิ ใบสุดท้ายเขียนว่า 'ผู้ที่ยังไม่ควรปรากฏตัว' ภาคินหยุดมองแก้วใบสุดท้าย "มีคนอื่นจะมาประชุมด้วยหรือครับ" หัวหน้าพยักหน้า "มี แต่ยังไม่ถึงเวลา" "แล้วทำไมต้องเตรียมกาแฟไว้ก่อน" "เพราะถ้าเขามาถึงแล้วกาแฟไม่พร้อม เขาจะโกรธ" ภาคินพยักหน้าอย่างเข้าใจโดยไม่อยากเข้าใจ หัวหน้ากดรีโมตหนึ่งครั้ง แผนผังเส้นเวลาบนจอขยายออก เผยให้เห็นโลกจำนวนมากที่มีหน้าตาเหมือนโลกของภาคิน บางโลกมีดวงจันทร์สองดวง บางโลกไม่มีมหาสมุทร บางโลกทุกคนพูดเป็นกลอน และบางโลกมีวันจันทร์ยาวนานถึงเก้าสิบหกชั่วโมง ภาคินชี้ไปยังโลกสุดท้าย "โลกนั้นมีคนร้องเรียนหรือยังครับ" หัวหน้ามองเขานิ่ง ๆ "มี และพวกเขากำลังฟ้องร้องผู้สร้างปฏิทิน" "ผมขออยู่โลกนี้ต่อดีกว่าครับ" หัวหน้าปิดภาพโลกเหล่านั้น "ฉันจะอธิบายให้ฟังอย่างสั้นที่สุด เส้นเวลาทั้งหมดดำรงอยู่ได้ด้วยกฎสามประเภท กฎที่ทำให้สิ่งต่าง ๆ เกิดขึ้น กฎที่ทำให้สิ่งต่าง ๆ ดำรงอยู่ และกฎที่อนุญาตให้สิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนแปลง" ภาคินนั่งลง "แล้วกฎข้อที่สี่ล่ะครับ" หัวหน้าหยุดพูด มะลิหันมามองภาคินทันที ชายคนนั้นวางรีโมตลงช้า ๆ "ใครบอกเรื่องกฎข้อที่สี่กับนาย" ภาคินชูสมุดปกดำขึ้น "ไม่มีใครบอกครับ ผมแค่เห็นสัญลักษณ์วงที่สี่บนมือหลังจากปฏิเสธตัวเลือกของระบบ" หัวหน้าจ้องฝ่ามือของเขา สีหน้าที่เคยเรียบเฉยเปลี่ยนไปเป็นความกังวล "ฉันคิดว่ามันยังไม่ควรตื่นขึ้นเร็วขนาดนี้" ภาคินก้มมองสัญลักษณ์ "กฎข้อที่สี่คืออะไรครับ" หัวหน้าหันไปปิดประตูห้องประชุม "มันไม่ใช่กฎในความหมายทั่วไป มันคือสิทธิ์ในการปฏิเสธว่ากฎใดควรมีอยู่" ภาคินนิ่งไป "หมายความว่าผมลบกฎได้เหรอครับ" "ไม่ใช่ นายไม่ได้มีสิทธิ์ลบทุกอย่าง นายมีสิทธิ์ตั้งคำถามกับสิ่งที่ระบบประกาศว่าไม่มีทางเลือกอื่น" มะลิกระโดดขึ้นเก้าอี้ 'นั่นเป็นเหตุผลที่ผู้สร้างกฎกลัวผู้ถือครองคนนี้' หัวหน้ามองแมว "ฉันไม่ได้กลัว" มะลิหรี่ตา 'แล้วทำไมมือท่านถึงกำรีโมตจนหัก' หัวหน้าก้มมองมือ รีโมตพลาสติกในมือเขาแตกเป็นสองส่วนจริง ๆ เขาวางมันลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น "เป็นอุปกรณ์คุณภาพต่ำ" ภาคินพยายามกลั้นหัวเราะ แต่ไม่สำเร็จ หัวหน้าส่งสายตาเตือน "อย่าหัวเราะ ฉันยังเป็นหัวหน้านายอยู่" "ในบริษัทหรือในจักรวาลครับ" "ทั้งสองแห่ง" ภาคินหยุดหัวเราะทันที หัวหน้าเปิดลิ้นชักโต๊ะแล้วหยิบแฟ้มสีเทาออกมา บนปกแฟ้มเขียนว่า [โครงการเนตรทะลุโลก] [สถานะ: ยกเลิกอย่างเป็นทางการ] [สถานะที่แท้จริง: ยังดำเนินการอยู่] ภาคินรับแฟ้มมาเปิด หน้าแรกเป็นแผนผังดวงตาสีทองที่มีวงแหวนสี่ชั้น หน้าถัดไปเป็นภาพห้องสีขาวที่เขาเห็นในความทรงจำ หน้าที่สามมีรายชื่อผู้ถือครองหลายคน แต่ทุกชื่อถูกขีดฆ่าจนอ่านไม่ออก มีเพียงชื่อสุดท้ายที่ยังมองเห็นได้ ภาคิน วัฒนกิจ ข้างชื่อมีข้อความสั้น ๆ [ผู้ถือครองที่เกิดจากการปฏิเสธ] ภาคินพลิกหน้าอย่างรวดเร็ว "ทำไมมีชื่อผมอยู่ในโครงการนี้ตั้งแต่ก่อนที่ผมจะรู้จักเนตรทะลุโลก" หัวหน้าไม่ตอบทันที เขาหยิบแก้วกาแฟของตัวเองขึ้นจิบ ก่อนจะพบว่ากาแฟเย็นชืดไปแล้ว "เพราะโครงการนี้เริ่มก่อนที่นายจะเกิด" ภาคินเงยหน้า "คุณรู้จักผมตั้งแต่ก่อนผมเกิดเหรอครับ" "ฉันรู้จักความเป็นไปได้ที่นายจะเกิด" "แล้วทำไมถึงมาเป็นหัวหน้าผม" หัวหน้าวางแก้วลง "เพราะฉันต้องเฝ้าดูว่านายจะเลือกอะไร เมื่อถึงเวลาที่ต้องเลือก" ภาคินมองบัตรพนักงานบนคอเขา "การให้ผมทำรายงานจัดซื้อเป็นส่วนหนึ่งของการทดสอบหรือครับ" หัวหน้าเงียบไปสองวินาที "ไม่ใช่ รายงานจัดซื้อเป็นงานจริง" ภาคินยกมือกุมหน้า "ผมไม่รู้ว่าควรโล่งใจหรือเสียใจดี" เสียงเตือนดังขึ้นจากจอภาพ เส้นเวลาหนึ่งเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ จากนั้นความมืดก็ลามไปยังเส้นเวลาที่อยู่ใกล้กัน หัวหน้าลุกขึ้นทันที "มันเริ่มแล้ว" ภาคินรีบเดินไปดูจอ "อะไรเริ่มครับ" "การลบความเป็นไปได้ เส้นเวลาที่ไม่มีใครเลือกจะเริ่มถูกลบออกจากระบบ" มะลิมองภาพบนจอด้วยแววตาเคร่งเครียด 'ถ้าเส้นเวลาเหล่านั้นหายไป ความทรงจำที่เชื่อมโยงกับมันก็จะหายตาม' ภาคินนึกถึงชายอีกคนที่นั่งอยู่ในห้องของเขา "แล้วคนที่ถูกลบจะเป็นยังไง" หัวหน้าตอบด้วยน้ำเสียงต่ำ "บางคนจะหายไปทันที บางคนจะกลายเป็นคนที่ไม่เคยมีใครรู้จัก และบางคนจะยังอยู่ แต่จะไม่มีเหตุผลใดเหลืออยู่เพื่ออธิบายว่าทำไมพวกเขาจึงมีชีวิต" ภาคินกำหมัด "ใครเป็นคนทำเรื่องนี้" หัวหน้าชี้ไปยังจุดสีดำตรงกลางแผนผัง "ผู้ดูแลช่องว่าง" ภาคินใช้เนตรทะลุโลกอ่านข้อมูลของจุดนั้น [ชื่อ: ผู้ดูแลช่องว่าง] [สถานะ: ไม่เคยได้รับการแต่งตั้ง] [ตำแหน่ง: อยู่เหนือระบบบันทึก] [ต้นกำเนิด: เชื่อมโยงกับกฎข้อที่สี่] ข้อมูลบรรทัดสุดท้ายกะพริบหลายครั้ง ก่อนเปลี่ยนเป็นข้อความใหม่ [ผู้ดูแลช่องว่างกำลังอ่านข้อมูลนี้อยู่] ภาคินรีบปิดเนตร แต่สายเกินไป จอภาพทั้งหมดดับลงพร้อมกัน เสียงหนึ่งดังจากลำโพงเพดาน "หัวหน้าแผนกจัดซื้อยังคงทำงานล่าช้าเหมือนเดิม" หัวหน้าเงยหน้าขึ้นอย่างไม่พอใจ "ฉันไม่ได้ทำงานล่าช้า" เสียงนั้นหัวเราะ "ท่านยังใช้ตำแหน่งปลอมเพื่อซ่อนตัวอยู่ในสำนักงานมนุษย์อีกหรือ" ภาคินหันไปมองหัวหน้า "ตำแหน่งปลอมหมายถึงหัวหน้าแผนกจัดซื้อใช่ไหมครับ" หัวหน้าถอนหายใจ "ฉันหวังว่านายจะไม่ถามเรื่องนี้ตอนนี้" เสียงจากลำโพงพูดต่อ "ส่งผู้ถือครองมา แล้วข้าจะหยุดการลบเส้นเวลา" ภาคินเดินเข้าไปใกล้จอภาพที่ดับสนิท "ถ้าผมไม่ไปล่ะ" ความเงียบปกคลุมห้อง จากนั้นเสียงนั้นก็ตอบกลับมา "งั้นข้าจะเริ่มจากสิ่งที่เจ้าหวงแหนที่สุด" ภาพหนึ่งปรากฏบนจอ เป็นสำนักงานที่ภาคินทำงานอยู่ เพื่อนร่วมงานกำลังนั่งทำงานตามปกติ หัวหน้าคนเดิมกำลังเดินถือเอกสารผ่านโต๊ะ แต่เหนือศีรษะของทุกคนมีตัวเลขนับถอยหลัง [เวลาที่เหลือก่อนถูกลบ: 00:09:59] ภาคินรู้สึกถึงความโกรธที่ค่อย ๆ ก่อตัว "อย่าเอาคนที่ไม่เกี่ยวข้องมาเป็นตัวประกัน" เสียงนั้นตอบกลับทันที "ทุกคนเกี่ยวข้อง เพราะทุกคนเคยเลือกสิ่งที่ทำให้เจ้าเกิดขึ้น" สัญลักษณ์สี่วงบนฝ่ามือของภาคินส่องแสง ข้อความใหม่ปรากฏขึ้น [ตรวจพบความขัดแย้งของกฎ] [สามารถแทรกแซงคำสั่งลบได้หนึ่งครั้ง] [เงื่อนไข: ผู้ถือครองต้องระบุสิ่งที่ต้องการปฏิเสธอย่างชัดเจน] ภาคินมองหัวหน้า "ถ้าผมปฏิเสธคำสั่งลบ จะช่วยพวกเขาได้ไหมครับ" หัวหน้าพยักหน้าอย่างระมัดระวัง "อาจช่วยได้ แต่ไม่มีใครรู้ว่าผลข้างเคียงคืออะไร" "แล้วถ้าผมไม่ทำล่ะ" "พวกเขาจะหายไป" ภาคินมองภาพเพื่อนร่วมงานบนจอ เขานึกถึงคนที่ชอบฝากซื้อกาแฟ คนที่ยืมปากกาแล้วไม่คืน และเพื่อนร่วมงานที่ส่งข้อความมาถามเรื่องงานตอนเกือบเที่ยงคืน พวกเขาอาจทำให้ชีวิตเขาปวดหัว แต่พวกเขาก็เป็นส่วนหนึ่งของโลกที่เขาเลือกจะกลับมา ภาคินยกมือขึ้น "ฉันปฏิเสธคำสั่งที่ลบเส้นเวลาของพวกเขา" แสงจากฝ่ามือพุ่งออกไป แต่แทนที่ตัวเลขนับถอยหลังจะหยุด มันกลับเร่งความเร็วขึ้น [คำสั่งถูกปฏิเสธ] [ตรวจพบคำสั่งที่มีสิทธิ์สูงกว่า] [การลบกำลังดำเนินต่อ] ภาคินหน้าซีด "ทำไมมันไม่ทำงาน" หัวหน้ามองข้อความอย่างเคร่งเครียด "เพราะนายปฏิเสธคำสั่ง แต่ยังไม่ได้ปฏิเสธสิทธิ์ของผู้สั่ง" ภาคินหันกลับไปมองจอ "งั้นผมต้องทำยังไง" หัวหน้าพูดช้า ๆ "นายต้องแสดงให้เห็นว่าผู้ดูแลช่องว่างไม่มีสิทธิ์ตัดสินแทนทุกคน" ภาคินกำมือแน่น เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร เนตรทะลุโลกก็ไม่มีคำตอบ ในจังหวะนั้นเอง มะลิกระโดดขึ้นบนโต๊ะแล้วใช้กรงเล็บข่วนมุมจอภาพ เกิดช่องว่างเล็ก ๆ บนภาพเส้นเวลา ข้อความหนึ่งปรากฏขึ้น [พบกฎที่ไม่มีผู้อนุมัติ] ภาคินหันไปหาแมว "แกทำอะไรลงไป" มะลิยกอุ้งเท้าอย่างสง่างาม 'ข้าแค่ข่วนหน้าจอ' หัวหน้าจ้องช่องว่างบนจอด้วยความตกใจ "นั่นเป็นขอบเขตของระบบบันทึก ถ้าขยายช่องว่างได้ เราจะตรวจสอบต้นกำเนิดของคำสั่งได้" ภาคินมองมือของตัวเอง ความสามารถใหม่ของเขาไม่ได้มองทะลุวัตถุ แต่มองเห็นช่องว่างที่กฎไม่สามารถอธิบายได้ เขาวางฝ่ามือบนจอ "ฉันปฏิเสธสิทธิ์ที่ไม่มีใครเคยอนุมัติ" วงแหวนทั้งสี่สว่างขึ้นพร้อมกัน จอภาพแตกออกเป็นเส้นแสง ตัวเลขนับถอยหลังหยุดลง [คำสั่งลบถูกระงับ] [สิทธิ์ของผู้ดูแลช่องว่าง: อยู่ระหว่างการตรวจสอบ] เสียงจากลำโพงเงียบหายไป ภาคินทรุดตัวลงบนเก้าอี้ หายใจหอบด้วยความเหนื่อยล้า "ผมทำสำเร็จหรือยัง" หัวหน้ามองข้อมูลบนจอ "นายหยุดมันได้ชั่วคราว" "แปลว่ายังไม่จบ" "ใช่" ภาคินหลับตา "ผมคิดถึงงานจัดซื้อขึ้นมาจริง ๆ แล้ว" มะลิกระโดดลงมานั่งบนตักเขา 'อย่างน้อยงานจัดซื้อก็ไม่มีใครพยายามลบจักรวาล' หัวหน้าหยิบแฟ้มสีเทาขึ้นมาอีกครั้ง "มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องบอกนายก่อนที่เราจะไปต่อ" ภาคินลืมตา "อะไรครับ" หัวหน้ามองสัญลักษณ์สี่วงบนฝ่ามือเขา "เนตรทะลุโลกไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้เจ้าของมองเห็นทุกสิ่ง แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อค้นหาผู้ที่สามารถปฏิเสธคำตัดสินของผู้ดูแลช่องว่างได้" ภาคินเงียบไป "แล้วใครเป็นคนสร้างมัน" หัวหน้าไม่ได้ตอบ เขาเพียงเปิดหน้าสุดท้ายของแฟ้ม บนกระดาษมีข้อความสั้น ๆ เขียนด้วยลายมือที่เหมือนของภาคินทุกประการ 'ถ้าคุณกำลังอ่านเอกสารนี้ แสดงว่าผมยังไม่ได้หายไปอย่างสมบูรณ์' ด้านล่างมีชื่อผู้เขียน ภาคิน วัฒนกิจ และวันที่ลงบันทึกคือวันพรุ่งนี้ ภาคินมองวันที่นั้นแล้วรู้สึกเย็นวาบ เขาไม่รู้ว่าตัวเองในอนาคตกำลังช่วยเขาอยู่ หรือกำลังวางกับดักให้เขาเดินเข้าไป เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจากสมุดปกดำ [ภารกิจใหม่: ค้นหาต้นกำเนิดของเนตรทะลุโลก] [เงื่อนไข: ห้ามเชื่อข้อมูลจากผู้ดูแลระบบทุกคน] [หมายเหตุ: ผู้มอบภารกิจไม่เปิดเผยตัวตน] ภาคินปิดสมุดช้า ๆ เขาหันไปมองหัวหน้า "ผมขอถามเรื่องสุดท้ายครับ" หัวหน้าพยักหน้า "ว่ามา" "พรุ่งนี้ผมต้องเข้าประชุมก่อนเวลา 15 นาทีอยู่ไหมครับ" หัวหน้ามองเขานิ่ง ๆ "ต้องเข้า" ภาคินเอนหลังพิงเก้าอี้ "งั้นจักรวาลก็ยังไม่เปลี่ยนไปมากนัก" มะลิยกหางขึ้นปิดหน้า 'น่าเสียดายที่กฎเรื่องการเข้างานยังแข็งแกร่งกว่ากฎแห่งความจริง' แต่ก่อนที่ทั้งสามจะออกจากห้อง จอภาพที่ดับไปแล้วกลับเปิดขึ้นอีกครั้ง มีข้อความเพียงบรรทัดเดียวปรากฏอยู่กลางจอ [ผู้ดูแลช่องว่างได้ส่งคำร้องขอประชุม] [ผู้เข้าร่วม: ภาคิน วัฒนกิจ] [หัวข้อ: การยุบเลิกตัวตนที่ซ้ำซ้อน] [เวลาประชุม: ก่อนที่เจ้าจะเกิด] ภาคินอ่านข้อความนั้นแล้วค่อย ๆ ยืนขึ้น "ผมว่าคราวนี้เราไม่ควรไปตามเวลาที่เขากำหนด" หัวหน้าพยักหน้า "เห็นด้วย" มะลิเดินไปที่ประตู 'ดี งั้นเราไปกินปลาย่างก่อน' ภาคินมองแมว "ทำไมต้องปลาย่างทุกครั้ง" 'เพราะก่อนที่เจ้าจะเกิด ก็ยังมีปลาย่างอยู่' ภาคินกำลังจะตอบ แต่ประตูห้องประชุมเปิดออกเอง ด้านหลังประตูเป็นท้องฟ้าสีดำที่เต็มไปด้วยดาวซึ่งไม่มีชื่อ และตรงกลางท้องฟ้า มีปฏิทินขนาดมหึมาลอยอยู่ วันที่ทุกช่องถูกขีดฆ่าไปหมดแล้ว เหลือเพียงวันเดียวที่ยังไม่ถูกลบ วันที่ภาคิน วัฒนกิจ ยังไม่เคยเกิดมา