เนตรทะลุโลก ป่วนทะลุจักรวาล EP6

ภาคินเดินตามมะลิออกจากตลาดกลางคืนด้วยสีหน้าของคนที่เพิ่งรู้ว่าค่าล่วงเวลาของตัวเองไม่มีวันพอ แมวสามสีเดินนำอย่างมั่นใจ ราวกับเป็นเจ้าของถนนทุกเส้นในเมือง "เราจะไปช่วยจักรวาลนะ ไม่ใช่ไปเดินเล่นหาอาหาร" มะลิหันมามองเขา 'ข้าก็ไม่ได้เดินเล่น ข้ากำลังคำนวณพลังงานที่ต้องใช้ในการช่วยจักรวาล' "แล้วทำไมคำนวณด้วยปลาย่าง" 'เพราะข้าไม่กินสมการ' ภาคินไม่มีคำตอบให้เหตุผลนั้น เขาแวะซื้อปลาย่างจากร้านริมถนนหนึ่งตัวตามคำขอของมะลิ แม่ค้าหยิบปลาใส่ถุงกระดาษแล้วยื่นให้เขา "ห้าสิบบาทจ้ะพ่อหนุ่ม" ภาคินจ่ายเงิน ก่อนจะมองปลาที่กำลังส่งกลิ่นหอมฉุย "นี่เป็นครั้งแรกที่ผมลงทุนเพื่อภารกิจระดับจักรวาลด้วยเงินส่วนตัว" มะลิคาบถุงปลาไปทันที 'ถือว่าเป็นการลงทุนระยะยาว' "ระยะยาวแค่ไหน" 'จนกว่าปลาจะหมด' ภาคินตัดสินใจเลิกถาม ทั้งคู่เดินไปตามทางเท้าจนถึงสะพานข้ามคลอง ไฟถนนบางดวงกะพริบเป็นจังหวะผิดปกติ น้ำในคลองไหลย้อนขึ้นไปทางต้นน้ำ และเงาของสะพานบนผิวน้ำกลับมีเสาเพิ่มขึ้นอีกสามต้น ภาคินเปิดใช้เนตรทะลุโลก ภาพตรงหน้าซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ เขามองทะลุพื้นถนน เห็นท่อระบายน้ำและสายไฟที่ฝังอยู่ใต้คอนกรีต ลึกลงไปกว่านั้นมีเส้นแสงสีทองเส้นหนึ่งพาดขวางคลอง มันไม่ได้เชื่อมกับสะพานหรือเสาไฟ แต่มุ่งตรงไปยังเงาดำที่เคลื่อนไหวอยู่ใต้น้ำ "เจอแล้ว" มะลิวางถุงปลาลงอย่างระมัดระวัง 'อย่าเพิ่งเข้าไปใกล้ สิ่งที่อยู่ตรงนั้นไม่ใช่สัตว์ธรรมดา' ภาคินเพ่งมองผ่านผิวน้ำ เขาเห็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายปลาดุกตัวใหญ่ มีหนวดยาวสี่เส้น และสวมหมวกทรงสูงที่ดูเหมือนหมวกของพนักงานธนาคาร มันกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ใต้สะพาน ตรงหน้ามีโต๊ะเล็ก ๆ พร้อมกระดิ่งทองเหลืองและสมุดบัญชีเล่มหนา ภาคินกะพริบตาหลายครั้ง ภาพนั้นยังคงอยู่ "ทำไมปลาใส่หมวกถึงมีโต๊ะทำงานอยู่ใต้น้ำ" มะลิตอบอย่างจริงจัง 'เพราะบางสิ่งมีหน้าที่ที่ต้องทำ แม้รูปร่างจะไม่เหมาะกับการทำงานก็ตาม' "ฟังดูเหมือนแผนกบัญชีบริษัทฉันเลย" เขาก้มลงมองขอบสะพาน มีบันไดเหล็กเก่าทอดลงไปยังทางเดินริมคลอง ภาคินเดินลงไปทีละขั้น ขณะที่มะลิเดินตามหลังโดยคาบถุงปลาไว้ในปาก เมื่อถึงพื้นด้านล่าง อากาศเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด เสียงรถบนสะพานเบาลงจนเหลือเพียงเสียงน้ำกระทบเสาคอนกรีต ปลาดุกสวมหมวกเงยหน้าขึ้น มันมีดวงตากลมโต ใส่แว่นกรอบทอง และใช้ครีบหน้าจับปากกาเขียนบางอย่างลงในสมุดบัญชี "หมายเลขคิวเท่าไร" ภาคินชะงัก "ขอโทษนะครับ อะไรนะครับ" ปลาดุกเคาะกระดิ่งหนึ่งครั้ง "ผู้มาติดต่อทุกคนต้องรับบัตรคิว กรุณาระบุวัตถุประสงค์" ภาคินเหลือบมองมะลิ มะลิทำหน้าเหมือนไม่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นี้ "ผมมาตามหาเศษความจริงที่หายไปครับ" ปลาดุกเปิดสมุดไปยังหน้าสุดท้าย "ชื่อผู้มาติดต่อ" "ภาคินครับ" "ประเภทสิ่งมีชีวิต" "มนุษย์ครับ" ปลาดุกหยุดเขียน มันเงยหน้าขึ้นแล้วมองภาคินตั้งแต่หัวจรดเท้า "หลักฐานยืนยันว่าเป็นมนุษย์" ภาคินนิ่งไป "ต้องมีด้วยเหรอครับ" "แน่นอน บริเวณนี้มีผู้แอบอ้างเป็นมนุษย์จำนวนมาก" มะลิพ่นลมหายใจออกทางจมูกคล้ายกำลังหัวเราะ ภาคินหยิบบัตรพนักงานจากกระเป๋าเสื้อส่งให้ ปลาดุกใช้แว่นส่องบัตร แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ "ยืนยันได้ว่าคุณเป็นพนักงานจัดซื้อของบริษัทเอกชน" "นั่นไม่ใช่หลักฐานว่าผมเป็นมนุษย์นะครับ" "แต่เป็นหลักฐานว่าคุณมีความอดทนสูงพอจะอยู่ในระบบมนุษย์ได้" ภาคินไม่อาจโต้แย้งได้ ปลาดุกดึงบัตรคิวจากเครื่องเล็ก ๆ ข้างโต๊ะแล้วยื่นให้ บนบัตรเขียนว่า 000 "คิวศูนย์ครับ" ภาคินอ่านออกเสียง "ถูกต้อง คิวศูนย์จะได้รับบริการเป็นลำดับแรก และเป็นลำดับสุดท้าย" "หมายความว่ายังไงครับ" "หมายความว่าคุณเป็นคนแรกที่ได้พบข้า และจะเป็นคนสุดท้ายที่ออกจากที่นี่ หากเรื่องยังไม่เรียบร้อย" ภาคินมองบัตรคิวแล้วรู้สึกว่าชีวิตตัวเองกำลังเข้าสู่กระบวนการราชการที่ไม่มีวันสิ้นสุด ปลาดุกวางปากกาลง "ข้าเป็นผู้เฝ้าประตูทางน้ำ มีหน้าที่ตรวจสอบสิ่งที่ผ่านคลองนี้ไปยังพื้นที่อื่น" ภาคินชี้ไปยังเส้นแสงสีทองใต้ผิวน้ำ "เส้นนั้นเกี่ยวกับเศษความจริงใช่ไหมครับ" ปลาดุกหุบสมุดทันที "ข้อมูลดังกล่าวเป็นข้อมูลภายใน" ภาคินหยิบเหรียญเปิดประตูจากกระเป๋าออกมาวางบนโต๊ะ "ผมมีเหรียญข้ามมิติ ใช้แทนเอกสารได้ไหมครับ" ปลาดุกจ้องเหรียญอย่างสนใจ จากนั้นมันหยิบตรายางออกมาประทับบนกระดาษแผ่นหนึ่ง "ไม่ได้ครับ ต้องใช้แบบฟอร์ม ก-17 เพื่อขอตรวจสอบข้อมูลภายใน" ภาคินค่อย ๆ เก็บเหรียญกลับเข้ากระเป๋า "ผมควรเดาได้ตั้งแต่แรก" มะลิเลื่อนถุงปลาขึ้นบนโต๊ะ 'ถ้าอย่างนั้นรับสินบนเป็นปลาแทนได้ไหม' ปลาดุกมองถุงกระดาษ หนวดทั้งสี่เส้นของมันสั่นเล็กน้อย "ปลาอะไร" 'ปลาย่าง' "มีน้ำจิ้มไหม" ภาคินหันไปมองแมวสามสีด้วยความตกตะลึง "นี่แกกำลังเอาอาหารของตัวเองมาเจรจาเหรอ" มะลิยกหางขึ้น 'การทูตต้องอาศัยการเสียสละ' ปลาดุกเปิดถุงออกแล้วสูดกลิ่นปลาอย่างพึงพอใจ "ข้ารับไว้เป็นของฝาก ไม่ถือเป็นสินบน เพราะข้าเป็นเจ้าหน้าที่ที่ซื่อสัตย์" มันกัดปลาหนึ่งคำ "แต่ถ้าผู้มาติดต่อมีน้ำจิ้มเพิ่ม ข้าอาจตรวจสอบเอกสารให้เร็วขึ้นได้" ภาคินยกมือกุมขมับ "นี่มันสินบนชัด ๆ ครับ" ปลาดุกกระแอมเสียงดัง "กรุณาอย่ากล่าวหาหน่วยงานโดยไม่มีหลักฐาน" มะลิหันมาหาภาคิน 'เห็นหรือยัง อาหารสร้างความร่วมมือได้ดีกว่าคำพูด' ภาคินเริ่มสงสัยว่าควรช่วยจักรวาลหรือควรเปิดร้านอาหารให้ทั้งคู่แทน หลังจากตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่ง ปลาดุกก็หมุนสมุดบัญชีให้ภาคินดู หน้ากระดาษมีแผนผังคลองและเส้นทางน้ำหลายสาย จุดหนึ่งใต้สะพานถูกวงด้วยหมึกสีทอง "เศษความจริงผ่านจุดนี้เมื่อประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อน จากนั้นมันแยกตัวออกเป็นสองส่วน" ภาคินขมวดคิ้ว "สองส่วนเหรอครับ" "ส่วนแรกไหลไปกับน้ำ ส่วนที่สองเข้าไปอยู่ในตัวสิ่งมีชีวิตที่อยู่ใกล้ที่สุด" ภาคินกับมะลิค่อย ๆ หันหน้ามองกัน มะลิรีบเลียปาก 'ข้าไม่ได้กินเศษความจริง' ภาคินยกมือขึ้น "ผมยังไม่ได้ถามเลย!" ปลาดุกชี้ครีบไปยังผิวน้ำ "สิ่งมีชีวิตที่รับเศษความจริงไปไม่ใช่ข้า ข้าตรวจสอบตัวเองแล้ว ไม่มีข้อมูลผิดปกติ" ภาคินใช้เนตรมองปลาดุก เหนือหัวมันมีข้อมูลปรากฏขึ้น [ผู้เฝ้าประตูทางน้ำ] [สถานะ: ปกติ] [หมายเหตุ: มีหนี้ค่าอาหารปลา 12 หน่วย] ภาคินกะพริบตา "เนตรของผมตรวจพบหนี้ด้วยเหรอครับ" ปลาดุกรีบปิดสมุดบัญชี "ข้อมูลส่วนบุคคลครับ!" มะลิหัวเราะจนตัวสั่น ภาคินหันไปมองผิวน้ำอีกครั้ง เนตรทะลุโลกเผยให้เห็นวัตถุเล็ก ๆ ที่กำลังเคลื่อนผ่านท่อระบายน้ำไปยังปลายคลอง มันเป็นเศษกระจกสีขาวตามคำบอกเล่า แต่มีบางอย่างเกาะอยู่รอบ ๆ วัตถุชิ้นนั้น เส้นสีดำคล้ายรากไม้พันรอบเศษกระจก และทุกครั้งที่มันกระตุก น้ำในคลองจะไหลย้อนกลับ "ผมเห็นแล้ว มันกำลังไปทางท่อระบายน้ำ" ปลาดุกรีบลุกจากเก้าอี้ "เป็นไปไม่ได้ ท่อนั้นถูกปิดมานานแล้ว" ภาคินชี้ไปที่ปากท่อ "ถ้ามันถูกปิด แล้วทำไมถึงมีน้ำไหลออกมาจากข้างในครับ" ปลาดุกมองตาม น้ำในคลองหยุดไหลทันที จากนั้นมีเสียงเคาะดังมาจากภายในท่อสามครั้ง ก๊อก ก๊อก ก๊อก ตามด้วยเสียงคนพูดเบา ๆ "ใครอยู่ข้างนอก ช่วยส่งแบบฟอร์มขอออกจากท่อให้หน่อย" ภาคินยืนนิ่ง มะลิถอยไปหลบหลังขาของเขา ปลาดุกรีบหยิบตรายางขึ้นมากอดไว้แน่น "เสียงนั้นเป็นเสียงของผู้ที่ไม่มีสิทธิ์ออกจากพื้นที่นี้" ภาคินเปิดเนตรทะลุโลกมองเข้าไปในท่อ เขาเห็นเศษกระจกสีขาวลอยอยู่เหนือพื้นน้ำ ข้าง ๆ มันมีเงาร่างมนุษย์คนหนึ่งนั่งกอดเข่าอยู่ ใบหน้าของเงาร่างนั้นถูกบดบังด้วยสัญญาณรบกวน แต่บนข้อมือมีสัญลักษณ์วงกลมซ้อนกันสามชั้นเหมือนของเขาทุกประการ ภาคินรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว เสียงจากในท่อดังขึ้นอีกครั้ง "ภาคิน ถ้าได้ยินแล้ว อย่าเปิดประตู" เขาถอยหลังหนึ่งก้าว "คุณรู้จักผมได้ยังไง" เงาร่างในท่อเงยหน้าขึ้นช้า ๆ "เพราะครั้งก่อนที่นายมาที่นี่ นายเป็นคนปิดมันด้วยตัวเอง" ภาพความทรงจำสีขาววาบขึ้นในหัวภาคินอีกครั้ง คราวนี้เขาเห็นมือของตัวเองกำลังกดปุ่มสีแดง เห็นเงาร่างคนหนึ่งยืนอยู่อีกฝั่งของประตู และได้ยินเสียงตัวเองพูดว่า 'ขอโทษนะ แต่ฉันจำเป็นต้องลืม' ภาคินยกมือกุมขมับ "นี่มันเรื่องอะไรอีกแล้ว" เนตรทะลุโลกแสดงคำเตือนสีแดงขึ้นกลางสายตา [ตรวจพบความทรงจำขัดแย้ง] [ข้อมูลปัจจุบันไม่ตรงกับบันทึกต้นกำเนิด] [คำเตือน: บุคคลในท่ออาจเป็นคุณจากเส้นเวลาที่ถูกลบ] มะลิเงยหน้ามองภาคิน 'อย่าเพิ่งเชื่อข้อความนั้นทั้งหมด เนตรของเจ้ายังไม่รู้จักแยกความจริงออกจากสิ่งที่อยากให้เจ้าเชื่อ' ปลาดุกเริ่มถอยไปทางบันได "ข้าแนะนำให้ปิดท่อ แล้วแจ้งหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง" ภาคินหันไปมองมัน "หน่วยงานไหนครับ" ปลาดุกตอบทันที "หน่วยงานที่รับผิดชอบเรื่องท่อ" "แล้วหน่วยงานนั้นอยู่ที่ไหน" ปลาดุกเงียบไป "ข้ายังรอคำตอบเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน" เสียงจากในท่อดังขึ้นอีกครั้ง "ภาคิน ฟังฉันให้ดี เศษความจริงไม่ใช่สิ่งที่นายต้องเอากลับไป" ภาคินค่อย ๆ เดินเข้าใกล้ปากท่อ "แล้วผมต้องทำอะไร" เงาร่างยื่นมือออกมาจากความมืด "นายต้องจำให้ได้ว่าใครเป็นคนสร้างเนตรทะลุโลก" ทันใดนั้น น้ำในคลองพุ่งขึ้นเป็นกำแพงสูง เส้นสีทองใต้ผิวน้ำแตกออกเป็นประกาย ดวงตาสีทองคู่หนึ่งเปิดขึ้นภายในท่อ ภาคินเห็นข้อความสุดท้ายปรากฏขึ้น [เศษความจริงส่วนที่หนึ่ง: ตรวจพบ] [เศษความจริงส่วนที่สอง: อยู่ในพื้นที่เดียวกัน] [คำเตือน: หากทั้งสองส่วนรวมกัน ความทรงจำที่ถูกลบจะกลับคืน] ภาคินมองเงาร่างในท่อ แล้วมองสัญลักษณ์บนฝ่ามือของตัวเอง เขาไม่รู้ว่าควรเชื่อใคร เขาไม่รู้ว่าความทรงจำที่เห็นเป็นเรื่องจริงหรือเป็นกับดัก แต่เขารู้แน่ชัดอยู่เรื่องหนึ่ง เขาไม่อยากติดอยู่ในกระบวนการขออนุญาตของปลาดุกไปตลอดชีวิต ภาคินหันไปหามะลิ "เราจะเปิดท่อ" มะลิสูดลมหายใจลึก 'ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ข้าจะบอกทุกคนว่าเป็นความคิดของเจ้า' ภาคินพยักหน้า "ได้ แต่ถ้าเรารอด แกต้องคืนค่าปลาห้าสิบบาทให้ฉัน" มะลิชะงัก 'เรื่องนั้นค่อยเจรจากัน' ภาคินก้าวไปข้างหน้า ขณะที่เงาร่างในท่อยื่นมือออกมารอรับ และเป็นครั้งแรกที่เนตรทะลุโลกแสดงข้อมูลของตัวภาคินเองขึ้นมา [ผู้ถือครอง: ภาคิน] [สถานะ: ข้อมูลไม่สมบูรณ์] [ต้นกำเนิด: ถูกลบ] [คำถามที่ยังไม่มีคำตอบ: ใครกันแน่ที่กำลังมองผ่านเนตรนี้]