เนตรทะลุโลก EP15: ผู้ก่อตั้งที่ไม่เคยมีชื่อ

ภาคินกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ตอนที่นาฬิกาบนผนังแสดงเวลา 09:01 น. เขามองนาฬิกา แล้วมองโทรศัพท์ จากนั้นมองหัวหน้าที่เพิ่งเดินออกมาจากประตูมิติ "เดี๋ยวนะครับ เราเพิ่งใช้เวลาอยู่ในหอจดหมายเหตุที่มีเอกสารเป็นล้านเล่ม แต่เวลาผ่านไปแค่หนึ่งนาทีเองเหรอ" หัวหน้าจัดแขนเสื้อให้เข้าที่ "เวลาทำงานนอกสถานที่ต้องลงตามเวลาของต้นทาง" "แล้วค่าเดินทางล่ะครับ" "ไม่มีงบประมาณสำหรับการเดินทางข้ามความเป็นไปได้" มะลิกระโดดขึ้นโซฟา 'แต่มีงบประมาณสำหรับซื้อปลาใช่ไหม' หัวหน้าไม่ตอบ ภาคินเริ่มสงสัยว่าตำแหน่งผู้คุมกฎจักรวาลอาจเป็นงานที่มีสวัสดิการแย่กว่าพนักงานบริษัทเอกชนเสียอีก เขาวางแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ แล้วเปิดดูภาพถ่ายของผู้ก่อตั้งอีกครั้ง ชายในภาพยืนอยู่หน้าประตูสีขาว มีเด็กดวงตาสีทองอยู่ข้างกาย สิ่งที่ทำให้ภาคินไม่สบายใจที่สุดไม่ใช่ดวงตาของเด็ก แต่เป็นนาฬิกาข้อมือที่ผู้ก่อตั้งสวมอยู่ มันเป็นนาฬิกายี่ห้อเดียวกับที่หัวหน้าใส่ ภาคินค่อย ๆ หันไปมองข้อมือหัวหน้า "นาฬิกาของคุณครับ" หัวหน้าก้มมอง "อะไร" "เหมือนกับนาฬิกาของผู้ก่อตั้งในภาพเลย" หัวหน้าถอดนาฬิกาออกทันที "รุ่นนี้เป็นรุ่นเก่า หาซื้อได้ทั่วไป" ภาคินขยายภาพด้วยเนตรทะลุโลก บนฝาหลังนาฬิกามีรหัสสลักไว้ [LL-000] เขามองรหัสนั้นแล้วเงยหน้าขึ้น "บริษัทเราก่อตั้งเมื่อไหร่ครับ" หัวหน้าตอบช้าไปครึ่งวินาที "ข้อมูลอยู่ในเอกสารบริษัท" "แล้วใครเป็นคนก่อตั้ง" "ข้อมูลอยู่ในเอกสารบริษัทเหมือนกัน" "แล้วทำไมคุณถึงตอบเหมือนกำลังหลบคำถามสัมภาษณ์งานครับ" มะลิหัวเราะหึ ๆ 'เพราะเขาอาจกำลังสัมภาษณ์ตัวเองอยู่' หัวหน้าหันไปมองแมว "ฉันได้ยินนะ" 'ดี ข้าจะได้ไม่ต้องพูดซ้ำ' ภาคินหยิบแล็ปท็อปขึ้นมา เปิดหน้าเว็บไซต์ภายในของบริษัท แล้วค้นหาคำว่า 'ผู้ก่อตั้ง' ระบบแสดงผลลัพธ์ทันที [ไม่พบข้อมูล] เขาค้นหาคำว่า 'ประวัติบริษัท' [ไม่พบข้อมูล] ค้นหาคำว่า 'ทะเบียนผู้ถือหุ้น' [คุณไม่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลนี้] ภาคินพิงพนักเก้าอี้ "นี่มันเหมือนบริษัทที่ไม่มีเจ้าของ แต่มีคนสั่งงานทุกวัน" หัวหน้าตอบว่า "อย่างน้อยก็มีเงินเดือนตรงเวลา" "เดือนที่แล้วเงินเดือนผมเข้าช้าสองวันครับ" หัวหน้าเงียบไปทันที ภาคินชี้หน้าจอ "เห็นไหมครับ เรื่องระดับจักรวาลยังจัดการได้ แต่ระบบเงินเดือนยังมีปัญหา" มะลิยกอุ้งเท้าปิดปากตัวเองเหมือนกำลังกลั้นหัวเราะ จู่ ๆ หน้าจอแล็ปท็อปก็ดับลง พื้นหลังเปลี่ยนเป็นสีขาว มีข้อความปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ [พนักงานภาคิน วัฒนกิจ] [กรุณาเข้าร่วมการประเมินผู้ก่อตั้ง] [สถานที่: ห้องประชุม 000] [เวลา: ก่อนเริ่มงานวันแรกของบริษัท] ภาคินอ่านซ้ำสองรอบ "ห้องประชุม 000 อยู่ที่ไหนครับ" หัวหน้ามองหน้าจอแล้วสีหน้าเปลี่ยนไป "ฉันไม่เคยเห็นคำเชิญนี้มาก่อน" "แปลว่าคราวนี้คุณก็ไม่รู้เหมือนกันใช่ไหมครับ" "ใช่" ภาคินพยักหน้า "แปลกดีนะครับ เวลาคุณไม่รู้เรื่องอะไร ผมกลับรู้สึกสบายใจขึ้น" มะลิกระโดดลงจากโซฟา 'ข้าจะไปด้วย' ภาคินหันไปมอง "แกอยากรู้เรื่องผู้ก่อตั้งเหรอ" 'ไม่ ข้าอยากรู้ว่าห้องประชุมมีอาหารว่างไหม' หัวหน้าเปิดประตูมิติขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ปลายทางไม่ใช่ห้องสีขาว แต่เป็นสำนักงานธรรมดาที่มีโต๊ะทำงานเรียงเป็นแถว ไฟเพดานกะพริบสองครั้ง เครื่องถ่ายเอกสารส่งเสียงดังเหมือนมีใครกำลังพยายามพิมพ์กระดาษจำนวนมาก ภาคินก้าวเข้าไปแล้วหยุดนิ่ง เขาจำสถานที่นี้ได้ นี่คือสำนักงานของบริษัทที่เขาทำงานอยู่ แต่ทุกอย่างดูเก่ากว่าที่เขาเคยเห็นหลายสิบปี คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะมีจอหนา โทรศัพท์สำนักงานมีสายขด ปฏิทินบนผนังระบุปีที่ยังไม่ถึงช่วงชีวิตของเขา ที่โต๊ะกลางห้องมีป้ายชื่อเขียนว่า [ห้องประชุม 000] ภาคินมองหัวหน้า "นี่คือบริษัทเราในอดีตเหรอครับ" หัวหน้าส่ายหน้า "ฉันไม่รู้ว่าที่นี่เป็นอดีตหรือเป็นความทรงจำที่ถูกสร้างขึ้น" เสียงจากลำโพงประกาศ "ผู้เข้าร่วมประชุมกรุณานั่งประจำที่ การประชุมจะเริ่มเมื่อผู้ก่อตั้งมาถึง" ภาคินนั่งลงตรงเก้าอี้ที่มีชื่อของตัวเอง ทันทีที่เขาแตะพนักเก้าอี้ แฟ้มเอกสารกองหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะ ปกแฟ้มเขียนว่า [ใบสมัครงาน: ภาคิน วัฒนกิจ] เขาเปิดดู ข้อมูลส่วนตัวเหมือนกับประวัติของเขาทุกประการ ยกเว้นช่อง 'วันที่เริ่มมีตัวตน' ซึ่งระบุว่า [ไม่สามารถระบุวันที่] ช่อง 'ผู้แนะนำ' มีลายเซ็นของผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ ส่วนช่อง 'ผู้อนุมัติ' ถูกปิดทับด้วยตราประทับสีทอง ภาคินใช้เนตรทะลุโลกมองผ่านตรา เขาเห็นคำว่า [ผู้ก่อตั้ง] แต่ไม่มีชื่อบุคคล หัวหน้าดึงแฟ้มอีกเล่มมาดู บนปกเขียนว่า [เอกสารแต่งตั้งหัวหน้าฝ่าย] ภายในมีรูปของหัวหน้าในชุดทำงานแบบเดียวกับปัจจุบัน วันที่แต่งตั้งถูกระบุว่าเป็นวันก่อนที่บริษัทจะมีสำนักงานแห่งแรก ภาคินหันไปหาเขา "คุณทำงานที่นี่มาก่อนบริษัทก่อตั้งอีกเหรอครับ" หัวหน้ามองเอกสารแล้วตอบเสียงเบา "ดูเหมือนฉันจะถูกแต่งตั้งก่อนที่จะมีตำแหน่งให้แต่งตั้ง" "ผมเข้าใจแล้วครับ ทำไมคุณถึงชอบให้ทุกคนมาประชุมก่อนเวลา" "เกี่ยวอะไร" "คุณอาจกลัวว่าถ้ามาสาย ตำแหน่งจะยังไม่เกิดขึ้น" หัวหน้ามองเขานิ่ง ๆ มะลิปีนขึ้นไปนั่งบนโต๊ะประชุม 'ข้าว่าทฤษฎีนี้สมเหตุสมผลที่สุดในวันนี้' ก่อนที่หัวหน้าจะตอบ เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง เขาสวมชุดทำงานเรียบง่าย ถือแก้วกาแฟ และมีแฟ้มเอกสารหนีบอยู่ใต้แขน ใบหน้าของเขาไม่ชัดเจนในตอนแรก ราวกับสายตาของทุกคนไม่สามารถจับรายละเอียดได้ แต่เมื่อเขาวางแก้วกาแฟลง ภาพในหอจดหมายเหตุก็ซ้อนทับขึ้นมาในความทรงจำของภาคิน ชายคนนี้คือผู้ก่อตั้ง ผู้ก่อตั้งนั่งลงที่หัวโต๊ะ "ขอโทษที่ให้รอ พอดีมีเรื่องต้องอนุมัติการเกิดของดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง" ภาคินเหลือบมองนาฬิกา "คุณทำงานสองตำแหน่งพร้อมกันเหรอครับ" ผู้ก่อตั้งตอบอย่างจริงจัง "สามตำแหน่ง ถ้านับกรรมการสวัสดิการของสิ่งมีชีวิตที่ยังไม่เกิด" มะลิยกอุ้งเท้าขึ้น 'มีสวัสดิการอาหารสำหรับแมวไหม' ผู้ก่อตั้งมองมัน "มี แต่ต้องยื่นแบบฟอร์มสัตว์เลี้ยงข้ามมิติ" มะลิหันไปหาภาคิน 'ข้าไม่ชอบคนคนนี้แล้ว' ผู้ก่อตั้งเปิดแฟ้มตรงหน้า "เราจะเริ่มประชุมเรื่องการจัดตั้งระบบเนตรทะลุโลก" ภาคินโน้มตัวไปข้างหน้า "คุณเป็นคนสร้างเนตรใช่ไหมครับ" "ไม่ใช่" ภาคินพิงเก้าอี้ทันที "ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณจะตอบแบบนี้" ผู้ก่อตั้งยิ้มเล็กน้อย "ข้าไม่ได้สร้างพลังนั้น แต่ข้าเป็นคนกำหนดเงื่อนไขที่ทำให้มันสามารถอยู่ร่วมกับระบบจักรวาลได้" หัวหน้าถาม "แล้วเหตุใดบริษัทจึงเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้" ผู้ก่อตั้งยกแฟ้มขึ้น "เพราะบริษัทนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อทดลองแนวคิดหนึ่ง นั่นคือสิ่งมีชีวิตทุกคนควรมีสิทธิ์ปฏิเสธคำสั่งที่ไม่มีผู้รับผิดชอบ" ภาคินมองเอกสารบนโต๊ะ ชื่อบริษัทไม่มีอยู่ในทะเบียนก่อตั้ง ไม่มีรายชื่อผู้ถือหุ้น ไม่มีแม้แต่วันที่เริ่มดำเนินกิจการ "บริษัทที่ไม่มีประวัติ แต่มีเป้าหมายให้ทุกคนรับผิดชอบต่อคำสั่งของตัวเอง ฟังดูย้อนแย้งมากนะครับ" ผู้ก่อตั้งพยักหน้า "ใช่ เพราะข้าเองก็เคยออกคำสั่งที่ไม่มีใครรับผิดชอบ" เขาหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมา มันเป็นสำเนาคำร้องที่ภาคินเห็นในหอจดหมายเหตุ คำร้องขอให้ซ่อนการกำเนิดของผู้ถือครอง แต่คราวนี้มีบรรทัดที่ถูกปิดผนึกปรากฏขึ้น [ผู้อนุมัติการแบ่งเส้นเวลา: ผู้ก่อตั้ง] [ผู้รับผิดชอบผลลัพธ์: ไม่มีผู้รับผิดชอบ] ผู้ก่อตั้งวางเอกสารลง "ข้าเป็นคนอนุมัติให้เส้นเวลาถูกแบ่ง แต่ไม่ได้คาดคิดว่าผู้ดูแลช่องว่างจะใช้เหตุการณ์นั้นเป็นข้ออ้างในการควบคุมสิทธิ์ของทุกคน" ภาคินจ้องเขา "คุณรู้ว่ามันจะเกิดขึ้นได้ แต่ก็ยังอนุมัติ" "ใช่" "แล้วคุณจะให้ผมเชื่อใจคุณได้อย่างไร" ผู้ก่อตั้งไม่พยายามแก้ตัว "เจ้าไม่จำเป็นต้องเชื่อใจข้า เจ้าควรตรวจสอบสิ่งที่ข้าพูด และตัดสินใจด้วยตัวเอง" ภาคินชะงัก เป็นครั้งแรกที่ผู้มีอำนาจระดับนี้ไม่ได้เรียกร้องให้เขาเชื่อฟัง ผู้ก่อตั้งเลื่อนเอกสารอีกฉบับมาตรงหน้า "นี่คือเหตุผลที่ข้าเรียกเจ้ามาประชุม" บนเอกสารมีหัวข้อว่า [การประเมินสิทธิ์ของผู้ถือครองลำดับที่ศูนย์] มีช่องให้เลือกสามข้อ [ยอมรับการควบคุม] [ปฏิเสธการมีอยู่] [โอนสิทธิ์ให้ผู้ก่อตั้ง] ภาคินมองตัวเลือกแล้วถอนหายใจ "ไม่มีตัวเลือกที่ผมต้องการอีกแล้วสินะครับ" ผู้ก่อตั้งตอบ "ระบบเดิมมีเพียงสามตัวเลือก" ภาคินหยิบปากกาสีทองขึ้นมา หัวหน้าขยับเข้ามาใกล้ แต่มะลิยกหางขวางไว้ ภาคินเขียนตัวเลือกที่สี่ลงไป [ขอตรวจสอบผู้ที่มีอำนาจกำหนดตัวเลือกทั้งสามก่อน] กระดาษส่องแสงขึ้น ตัวเลือกทั้งสามเริ่มสั่น แล้วข้อความใหม่ปรากฏขึ้นใต้ลายมือของเขา [คำร้องได้รับการยอมรับ] [การประเมินถูกระงับจนกว่าจะเปิดเผยผู้อนุมัติกฎต้นฉบับ] ผู้ก่อตั้งมองเอกสารอยู่นาน จากนั้นเขาก็หัวเราะเบา ๆ "เจ้าทำได้เหมือนเดิมจริง ๆ" ภาคินเงยหน้าขึ้น "เหมือนเดิมหมายความว่าอะไรครับ" รอยยิ้มของผู้ก่อตั้งจางลง "นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้าปฏิเสธตัวเลือกของข้า" ห้องประชุมเงียบลง ผู้ก่อตั้งเปิดลิ้นชักแล้วหยิบภาพถ่ายใบหนึ่งออกมา ในภาพมีเขา ผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ และหัวหน้าที่ยังดูอ่อนวัยกว่าปัจจุบัน ตรงกลางภาพมีเด็กคนหนึ่งยืนหันหลังให้กล้อง บนกระดานด้านหลังเขียนว่า [การทดลองครั้งที่ศูนย์: ให้สิ่งมีชีวิตปฏิเสธผู้สร้าง] ภาคินมองภาพนั้นอย่างไม่เข้าใจ "เด็กคนนี้คือใคร" ผู้ก่อตั้งพลิกภาพกลับด้าน ด้านหลังมีลายมือเขียนไว้ว่า 'ภาคิน — ผู้ทดลองคนแรก' ภาคินรู้สึกเหมือนเสียงรอบตัวหายไป เขาไม่รู้ว่าเด็กในภาพเป็นตัวเขาในอดีต เป็นผู้ถือครองต้นฉบับ หรือเป็นความเป็นไปได้ที่ถูกลบไปแล้ว แต่เขารู้ว่าความลับนี้เชื่อมโยงกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น หัวหน้าจ้องภาพอย่างตกตะลึง "ฉันเคยเห็นเด็กคนนี้มาก่อน" ภาคินหันไปทันที "ที่ไหนครับ" หัวหน้ามองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง "ในความฝันที่ฉันจำไม่ได้" ผู้ก่อตั้งเก็บภาพกลับเข้าแฟ้ม "การประชุมวันนี้สิ้นสุดเพียงเท่านี้" ภาคินลุกขึ้น "เดี๋ยวครับ คุณยังไม่ได้บอกว่าทำไมต้องทดลองให้ผมปฏิเสธคุณ" ผู้ก่อตั้งมองเขาตรง ๆ "เพราะถ้าสิ่งมีชีวิตไม่สามารถปฏิเสธผู้สร้างได้ มันก็ไม่มีทางเลือกที่แท้จริง" "แล้วทำไมคุณถึงยังพยายามควบคุมผม" ผู้ก่อตั้งเงียบไปชั่วครู่ "เพราะข้ายังไม่แน่ใจว่าตัวเองยอมรับผลลัพธ์ของการถูกปฏิเสธได้หรือไม่" ทันใดนั้น แสงไฟในห้องประชุมก็ดับลง เสียงเครื่องพิมพ์เริ่มทำงานเอง กระดาษแผ่นหนึ่งเลื่อนออกมาจากเครื่อง หัวกระดาษเขียนว่า [คำสั่งยุบเลิกบริษัท] [ผู้อนุมัติ: ผู้ก่อตั้ง] [ผู้ดำเนินการ: ผู้ดูแลช่องว่าง] [กำหนดมีผล: ทันที] ภาคินรีบคว้ากระดาษไว้ "คุณเป็นคนสั่งให้ลบบริษัทเองเหรอครับ" ผู้ก่อตั้งส่ายหน้า "ไม่ใช่ข้า" เขาชี้ไปที่ลายเซ็นด้านล่าง ลายเซ็นนั้นเหมือนลายมือของผู้ก่อตั้งทุกประการ แต่เมื่อภาคินใช้เนตรทะลุโลกตรวจสอบ เขากลับเห็นช่องว่างรูปคนซ่อนอยู่หลังลายเซ็น ระบบแสดงข้อความ [ลายเซ็นถูกคัดลอก] [ผู้ลงนามตัวจริง: ยังไม่เกิดขึ้น] [คำเตือน: ผู้ก่อตั้งในห้องนี้อาจไม่ใช่ผู้ก่อตั้งคนเดียว] ภาคินเงยหน้าขึ้น ผู้ก่อตั้งเองก็กำลังมองข้อความเดียวกัน เป็นครั้งแรกที่สีหน้าของเขาแสดงความกลัวอย่างชัดเจน "เป็นไปไม่ได้... เขายังไม่ควรกลับมา" หัวหน้าถามทันที "ใครกำลังกลับมา" ผู้ก่อตั้งไม่ตอบ กระจกหน้าห้องประชุมสะท้อนภาพของทุกคน แต่ในเงาสะท้อน มีชายอีกคนยืนอยู่ข้างหลังภาคิน ชายคนนั้นมีใบหน้าเดียวกับผู้ก่อตั้ง ต่างกันเพียงดวงตาทั้งสองข้างเป็นสีดำสนิท เขายิ้มให้ภาคินผ่านกระจก แล้วเขียนข้อความลงบนผิวกระจกจากอีกด้านหนึ่ง [ขอบคุณที่ช่วยเปิดทาง] กระจกแตกร้าวเป็นเส้นยาว เสียงของชายในเงาสะท้อนดังขึ้นในหัวภาคิน 'คราวนี้ถึงตาข้าที่จะเป็นผู้สร้างบ้างแล้ว' ไฟทุกดวงดับลงพร้อมกัน เมื่อแสงกลับมา ผู้ก่อตั้งหายไปจากหัวโต๊ะ เหลือเพียงเก้าอี้ว่างเปล่า และตราประทับสีทองที่แตกออกเป็นสองส่วน ภาคินหยิบตราขึ้นมา บนชิ้นหนึ่งมีคำว่า 'อนุมัติ' อีกชิ้นหนึ่งมีคำว่า 'ปฏิเสธ' เขาประกบทั้งสองเข้าด้วยกัน แต่ตรากลับไม่ยอมเชื่อม เนตรทะลุโลกแสดงข้อความสุดท้าย [พบผู้ก่อตั้งอีกคน] [สถานะ: กำลังสร้างกฎต้นฉบับฉบับใหม่] [คำเตือน: กฎฉบับใหม่จะไม่ยอมให้สิ่งมีชีวิตปฏิเสธผู้สร้าง] ภาคินเก็บตราประทับไว้ในแฟ้ม เขายังไม่รู้ว่าผู้ก่อตั้งคนไหนเป็นตัวจริง หรือใครเป็นคนสร้างเงาสะท้อนขึ้นมา แต่เขารู้ว่าครั้งต่อไปจะไม่ใช่แค่การค้นหาความจริงอีกแล้ว มันคือการต่อสู้เพื่อรักษาสิทธิ์ในการเลือกของทุกชีวิต มะลิกระโดดขึ้นบ่าเขา 'ก่อนจะไปต่อ ข้าขอถามเรื่องเดียว' ภาคินถอนหายใจ "ถ้าเป็นเรื่องปลา ฉันยังไม่มีเงิน" 'ไม่ใช่ ข้าจะถามว่าบริษัทนี้มีประกันสุขภาพสำหรับพนักงานที่ถูกลบออกจากจักรวาลหรือไม่' ภาคินมองหัวหน้าที่ยืนเงียบอยู่ข้างประตู หัวหน้าหยิบสมุดขึ้นมาเปิด "ฉันจะส่งคำถามนี้ให้ฝ่ายทรัพยากรบุคคล" ภาคินส่ายหน้า "ถ้าเรารอดกลับไปได้ ผมจะขอปรับโครงสร้างบริษัทใหม่ทั้งระบบครับ" ไกลออกไปในมิติที่ไม่มีชื่อ ชายผู้มีดวงตาสีดำวางเอกสารแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะ บนกระดาษเขียนว่า [กฎต้นฉบับ ฉบับที่หนึ่ง] [หลักการ: ผู้สร้างมีสิทธิ์เพิกถอนการเลือกของสิ่งที่ตนสร้าง] เขาหยิบตราประทับที่มีคำว่า 'อนุมัติ' ขึ้นมา ก่อนประทับลงบนเอกสาร เขาหยุดชั่วครู่แล้วมองภาพเด็กดวงตาสีทองที่วางอยู่ข้างโต๊ะ "คราวนี้ เจ้าจะไม่มีโอกาสปฏิเสธข้าอีก" ตราประทับกระแทกลงบนกระดาษ และทั่วทั้งจักรวาล กฎข้อแรกเริ่มเปลี่ยนแปลง