เนตรทะลุโลก EP16: กฎข้อแรกห้ามเถียง

เสียงตราประทับกระแทกลงบนเอกสารดังขึ้นเพียงครั้งเดียว แต่แรงสั่นสะเทือนกลับวิ่งผ่านทุกเส้นเวลา ในอพาร์ตเมนต์ของภาคิน แก้วน้ำบนโต๊ะสั่นจนหยดน้ำกระเด็นออกมา บนหน้าจอโทรศัพท์ปรากฏข้อความสีดำ [กฎต้นฉบับได้รับการแก้ไข] [ข้อกำหนดใหม่: ผู้สร้างมีสิทธิ์เพิกถอนการเลือกของสิ่งที่ตนสร้าง] ภาคินอ่านแล้วขมวดคิ้ว "นี่มันกฎอะไรครับ ใครสร้างใครก็เป็นเจ้าของไปหมดเลยหรือไง" เขากำลังจะพิมพ์คำว่า 'คัดค้าน' ลงในหน้าจอ แต่ตัวอักษรกลับหายไปก่อนนิ้วจะแตะ ข้อความใหม่ปรากฏขึ้นแทน [การคัดค้านถูกระงับ] [กรุณาปฏิบัติตามกฎต้นฉบับ] มะลิกระโดดขึ้นโต๊ะแล้วจ้องโทรศัพท์ 'ระบบนี่เสียมารยาทกว่าเจ้าหน้าที่เก็บค่าผ่านทางเสียอีก' ภาคินลองพูดออกเสียง "ฉันไม่ยอมรับกฎนี้" ทันใดนั้น ปากของเขาก็หยุดขยับกลางประโยค เสียงยังอยู่ในลำคอ แต่ไม่สามารถเปล่งออกมาได้ เขาเบิกตากว้างแล้วชี้ไปที่ปากตัวเอง มะลิเอียงหัว 'ถ้าเจ้าพูดไม่ได้ ก็ใช้มือเขียนสิ' ภาคินคว้ากระดาษกับปากกาแล้วเขียนว่า 'กฎนี้ไม่ชอบธรรม' หมึกบนกระดาษค่อย ๆ จางหาย จากนั้นตัวอักษรใหม่ก็ปรากฏขึ้นแทน 'กฎนี้ได้รับการอนุมัติแล้ว' ภาคินขยำกระดาษทันที เขาไม่รู้สึกว่ากำลังถูกโจมตีด้วยพลัง แต่เหมือนโลกทั้งใบกำลังแก้ไขความหมายของการกระทำทุกอย่างก่อนที่เขาจะทำสำเร็จ ประตูห้องเปิดออก หัวหน้าก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตึงเครียด "อย่าพูดคำว่าคัดค้าน" ภาคินชี้โทรศัพท์แล้วชี้ปากตัวเอง หัวหน้าพยักหน้า "ฉันก็พูดไม่ได้เหมือนกัน" เขาหยิบสมุดขึ้นมาเขียนข้อความ 'กฎใหม่ทำให้ผู้มีตัวตนภายใต้ผู้สร้างไม่สามารถปฏิเสธคำสั่งของผู้สร้างได้' ภาคินรับสมุดมาแล้วเขียนถามกลับ 'แล้วคุณเป็นใครในกฎใหม่นี้' หัวหน้าจ้องคำถามนั้นอยู่นาน ก่อนเขียนตอบ 'ฉันไม่แน่ใจว่าฉันยังเป็นผู้คุมกฎอยู่หรือไม่' มะลิเดินวนรอบโต๊ะแล้วใช้เล็บข่วนกระดาษ 'ถ้าผู้สร้างมีสิทธิ์ควบคุมทุกอย่าง แล้วใครเป็นผู้สร้างผู้สร้างอีกที' ภาคินหยุดนิ่ง คำถามของแมวทำให้เขานึกถึงข้อความที่เห็นในหอจดหมายเหตุ มีผู้กำหนดสิทธิ์อยู่เหนือผู้ดูแลช่องว่าง และตอนนี้ก็มีผู้ก่อตั้งอีกคนที่กำลังสร้างกฎใหม่ ถ้าทุกคนมีผู้สร้างอยู่เหนือหัวเสมอ ก็ต้องมีจุดหนึ่งที่ลำดับอำนาจสิ้นสุดลง หรือไม่ก็มีใครบางคนกำลังแกล้งทำให้ทุกคนเชื่อว่าลำดับนั้นไม่มีวันสิ้นสุด ภาคินหยิบตราประทับที่แตกออกเป็นสองส่วนขึ้นมาดู ส่วนที่มีคำว่า 'ปฏิเสธ' เริ่มส่องแสงอ่อน ๆ เขาลองประกบมันเข้ากับส่วนที่มีคำว่า 'อนุมัติ' ทั้งสองส่วนไม่เชื่อมกัน แต่มีเส้นแสงเล็ก ๆ ปรากฏระหว่างช่องว่าง เนตรทะลุโลกแสดงข้อความ [ตรวจพบช่องว่างของกฎ] [ช่องว่างนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยผู้ถือครอง] [ต้นกำเนิด: การตัดสินใจที่ยังไม่ได้รับการยอมรับ] ภาคินมองข้อความนั้นอย่างตั้งใจ เขาไม่สามารถปฏิเสธกฎโดยตรงได้ แต่ช่องว่างระหว่างการอนุมัติกับการปฏิเสธยังคงอยู่ กฎอาจควบคุมคำตอบ แต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะกำหนดคำถามทั้งหมดได้ ภาคินเขียนลงบนกระดาษว่า 'ถ้าผู้สร้างเพิกถอนการเลือกได้ ใครเป็นผู้อนุมัติสิทธิ์ของผู้สร้าง' ทันทีที่เขาเขียนจบ กระดาษก็สั่น ตัวอักษรสีดำปรากฏขึ้นใต้คำถาม [ไม่พบผู้อนุมัติ] [สิทธิ์นี้เกิดขึ้นก่อนระบบทะเบียน] ภาคินยิ้มออกมาเล็กน้อย เขารีบเขียนอีกประโยค 'สิ่งที่ไม่มีผู้อนุมัติ ไม่ควรมีสิทธิ์เหนือทุกคนโดยอัตโนมัติ' คราวนี้ข้อความไม่หายไป แต่หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงปรากฏขึ้นทันที [ตรวจพบข้อโต้แย้งที่ไม่สามารถประมวลผลได้] [กำลังเรียกผู้บังคับใช้กฎ] เสียงเคาะประตูดังสามครั้ง เมื่อหัวหน้าเปิดประตู ผู้ดูแลช่องว่างยืนอยู่ด้านนอก ร่างของมันมีรอยร้าวสีดำเพิ่มขึ้นหลายเส้น "ส่งตราประทับมา" ภาคินยกตราขึ้น แต่ไม่ยื่นให้ ผู้ดูแลช่องว่างมองเขา "เจ้ากำลังใช้ช่องว่างที่ไม่เข้าใจ หากกฎใหม่สมบูรณ์ ทุกการกระทำของเจ้าจะอยู่ภายใต้ผู้สร้าง" ภาคินหยิบสมุดขึ้นมาเขียน 'แล้วคุณยอมรับกฎใหม่นี้หรือไม่' ผู้ดูแลช่องว่างนิ่งไป มันยกมือขึ้นราวกับจะตอบ แต่แขนกลับหยุดกลางอากาศ ตัวอักษรปรากฏบนร่างของมัน [คำตอบถูกระงับโดยผู้สร้าง] ภาคินมองมันอย่างตกใจ ผู้ดูแลช่องว่างเองก็ไม่สามารถตอบคำถามได้ หัวหน้าถอยหลังเล็กน้อย หากกฎนี้บังคับใช้ได้กับผู้ดูแลช่องว่าง แปลว่าผู้ก่อตั้งคนใหม่ไม่ได้ต้องการแค่ควบคุมสิ่งมีชีวิต เขาต้องการควบคุมแม้กระทั่งผู้ที่เคยเป็นผู้ควบคุมคนอื่น มะลิกระโดดลงจากโต๊ะแล้วเดินไปยืนหน้าผู้ดูแลช่องว่าง 'ข้าถามแทนก็ได้ ถ้าผู้สร้างสั่งให้เจ้าหยุดหายใจ เจ้าจะทำตามหรือไม่' ผู้ดูแลช่องว่างไม่ตอบ รอยร้าวบนร่างของมันขยายตัว มันก้มหน้าลง แล้วใช้ปลายนิ้วเขียนลงบนพื้น 'ข้าไม่ต้องการกฎนี้' ทันทีที่เขียนจบ พื้นก็เริ่มลบตัวอักษร แต่ภาคินรีบใช้ตราประทับแตะลงบนข้อความนั้น แสงจากส่วนที่มีคำว่า 'ปฏิเสธ' ส่องสว่าง ตัวอักษรบนพื้นหยุดหายไป ผู้ดูแลช่องว่างเงยหน้าขึ้น ภาคินชี้ไปที่ข้อความ "คุณไม่จำเป็นต้องพูดก็ได้ ถ้าคุณยังเลือกเขียนสิ่งที่คุณคิดได้" ผู้ดูแลช่องว่างจ้องเขา จากนั้นมันเขียนข้อความอีกบรรทัด 'ข้าเคยเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นเช่นกัน' ภาคินรู้สึกเหมือนมีบางอย่างในเรื่องราวเริ่มเชื่อมต่อกัน ผู้ดูแลช่องว่างไม่ได้เกิดมาพร้อมอำนาจในการควบคุมเส้นเวลา มันเคยเป็นผู้ถูกควบคุมมาก่อน และบางทีความกลัวที่จะถูกควบคุมอีกครั้งอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้มันพยายามควบคุมทุกอย่างเสียเอง หัวหน้าหยิบสมุดขึ้นมาเขียนถาม 'ใครเป็นผู้สร้างเจ้า' ผู้ดูแลช่องว่างเขียนคำตอบช้า ๆ 'ผู้ก่อตั้งคนแรก' ภาคินหันไปมองหัวหน้า ผู้ก่อตั้งที่พวกเขาพบในห้องประชุมอาจไม่ใช่คนเดียวที่มีสิทธิ์ใช้ชื่อนั้น และผู้ก่อตั้งคนที่กำลังสร้างกฎใหม่อาจเป็นเพียงอีกเวอร์ชันหนึ่งที่ต้องการแก้ไขสิ่งที่ตนเองเคยสูญเสีย เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจากตราประทับ [พบคำสั่งสองฉบับที่ขัดแย้งกัน] [กฎเดิม: ผู้ถือครองมีสิทธิ์ปฏิเสธคำตัดสินที่ไม่มีอำนาจรองรับ] [กฎใหม่: ผู้สร้างมีสิทธิ์เพิกถอนการเลือกของสิ่งที่ตนสร้าง] [สถานะ: ยังไม่สามารถระบุผู้มีสิทธิ์ตัดสินขั้นสุดท้าย] ภาคินมองข้อความนั้นแล้วเริ่มเข้าใจวิธีต่อสู้กับกฎใหม่ เขาไม่จำเป็นต้องเอาชนะผู้ก่อตั้งด้วยพลังที่มากกว่า เขาต้องทำให้ระบบยอมรับว่ากฎทั้งสองยังไม่มีผู้มีสิทธิ์ตัดสินขั้นสุดท้าย ตราบใดที่เรื่องนี้ยังไม่ถูกตัดสิน การเลือกก็ยังไม่อาจถูกเพิกถอนอย่างสมบูรณ์ ภาคินเขียนข้อความลงบนพื้น 'ขอระงับการบังคับใช้กฎใหม่ จนกว่าจะตรวจสอบสิทธิ์ของผู้สร้าง' ผู้ดูแลช่องว่างใช้มือแตะข้อความนั้น แสงสีดำและสีทองปะทะกัน ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน หัวหน้าพยายามยึดโต๊ะไว้ ขณะที่มะลิเกาะขากางเกงภาคินอย่างแน่นหนา 'ถ้าเรารอด ข้าขอเพิ่มค่าความเสี่ยงในสัญญาเลี้ยงดู' ภาคินกัดฟัน "ฉันจะให้ปลาเพิ่มสองตัว!" 'สามตัว' "สองตัวครึ่ง!" 'ตกลง แต่ตัวครึ่งต้องเป็นปลาตัวใหญ่' แม้สถานการณ์กำลังวิกฤต ภาคินก็เกือบหลุดหัวเราะ แต่แสงบนตราประทับเริ่มอ่อนลง ข้อความที่เขียนบนพื้นกำลังถูกลบอีกครั้ง ผู้ดูแลช่องว่างเขียนเพิ่มอย่างรวดเร็ว 'ข้าช่วยได้เพียงชั่วคราว กฎใหม่กำลังดึงสิทธิ์ทั้งหมดกลับไปยังผู้ก่อตั้ง' ภาคินมองช่องว่างระหว่างตราประทับทั้งสองส่วน เขาตัดสินใจวางส่วนที่มีคำว่า 'ปฏิเสธ' ลงบนข้อความของตัวเอง จากนั้นเขาไม่ได้ออกคำสั่งให้กฎใหม่หายไป เขาเขียนเพียงประโยคเดียว 'การอนุมัติยังไม่เท่ากับความยินยอม' แสงสีทองหยุดสั่น ความเงียบปกคลุมห้อง ข้อความบนพื้นไม่ถูกลบอีกต่อไป ระบบแสดงผล [ข้อโต้แย้งได้รับการบันทึก] [กฎใหม่ยังมีผลบางส่วน] [สิทธิ์ในการเลือกยังไม่ถูกเพิกถอนทั้งหมด] ภาคินทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เขาไม่ได้ชนะ และกฎใหม่ก็ยังคงอยู่ แต่เขาช่วยให้ทุกคนมีพื้นที่เล็ก ๆ สำหรับการตัดสินใจของตัวเอง ผู้ดูแลช่องว่างค่อย ๆ ลุกขึ้น มันมองข้อความบนพื้น แล้วหันมาหาภาคิน 'เหตุใดเจ้าจึงช่วยข้า ทั้งที่ข้าเคยพยายามลบเจ้า' ภาคินหยิบสมุดขึ้นมาเขียนตอบ 'เพราะการที่คุณเคยทำผิด ไม่ได้แปลว่าคุณไม่มีสิทธิ์เลือกว่าจะทำอะไรต่อไป' ผู้ดูแลช่องว่างนิ่งไปนาน จากนั้นมันก้มศีรษะเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่ภาคินเห็นมันแสดงท่าทีเหมือนคนที่ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นบนโต๊ะ หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากหมายเลขที่ไม่มีตัวเลข ภาคินรับสาย เสียงของผู้ก่อตั้งคนใหม่ดังขึ้นทันที "เจ้ากำลังทำให้ระบบของข้าผิดปกติ" ภาคินตอบไม่ได้ แต่เขาหยิบปากกาเขียนลงบนกระดาษให้หัวหน้าอ่านออกเสียงแทน หัวหน้าก้มอ่านข้อความ "เขาถามว่า ถ้าระบบของคุณผิดปกติเพราะมีคนไม่ยอมจำนน ระบบนั้นควรได้รับการแก้ไขหรือไม่" ปลายสายเงียบไป จากนั้นผู้ก่อตั้งหัวเราะเบา ๆ "เจ้าคิดว่าตัวเองกำลังช่วยสิ่งมีชีวิตทุกคน แต่เจ้ากำลังเปิดทางให้ความวุ่นวายไม่มีที่สิ้นสุด" ภาคินเขียนตอบอีกครั้ง หัวหน้าอ่านออกเสียง "ความวุ่นวายกับอิสระไม่ใช่สิ่งเดียวกัน และการควบคุมทุกอย่างก็ไม่ได้ทำให้จักรวาลปลอดภัย" ผู้ก่อตั้งเงียบไปครู่หนึ่ง "ถ้าเช่นนั้น จงพิสูจน์ให้ข้าเห็นว่าการเลือกของสิ่งมีชีวิตสามารถสร้างระเบียบได้ โดยไม่ต้องมีผู้สร้างคอยควบคุม" สายตัดไป โทรศัพท์ดับลง ข้อความใหม่ปรากฏบนหน้าจอ [ภารกิจทดลอง: เส้นเวลาที่ไม่มีคำสั่ง] [ระยะเวลา: หนึ่งรอบของจักรวาล] [เงื่อนไข: ห้ามใช้คำสั่งจากผู้ดูแลระบบ] [เป้าหมาย: ป้องกันเส้นเวลาหนึ่งเส้นไม่ให้ล่มสลายด้วยการตัดสินใจของสิ่งมีชีวิตภายใน] ภาคินอ่านรายละเอียดแล้วถอนหายใจ "ทำไมทุกครั้งที่มีปัญหา ถึงกลายเป็นโปรเจกต์ทดลองครับ" หัวหน้าค่อย ๆ เก็บสมุดลงกระเป๋า "เพราะจักรวาลไม่มีฝ่ายพัฒนาระบบที่มีประสิทธิภาพ" มะลิยกอุ้งเท้าขึ้น 'และไม่มีฝ่ายจัดซื้อปลาที่มีประสิทธิภาพเช่นกัน' ภาคินลุกขึ้นยืน เขามองผู้ดูแลช่องว่างที่ยังคงยืนเงียบอยู่ข้างประตู "คุณจะไปกับเราไหม" ผู้ดูแลช่องว่างเขียนคำตอบลงบนผนัง 'ข้าจะไป แต่ข้าจะไม่ตัดสินใจแทนพวกเจ้า' ภาคินพยักหน้า นี่อาจเป็นครั้งแรกที่ผู้ดูแลช่องว่างยอมรับขอบเขตของอำนาจตัวเอง ประตูมิติเปิดขึ้นตรงกลางห้อง อีกฝั่งหนึ่งเป็นเมืองที่มีท้องฟ้าสีเทาและนาฬิกาทุกเรือนหยุดเดิน ไม่มีประกาศจากระบบ ไม่มีผู้ดูแลปรากฏตัว ไม่มีคำสั่งให้ผู้คนทำอะไร มีเพียงเมืองที่กำลังรอให้ใครสักคนเลือกว่าจะช่วยมันหรือปล่อยให้มันพังลง ภาคินก้าวไปหน้าประตู เขารู้ว่าภารกิจนี้อาจไม่มีทางลัด ไม่มีผู้มีอำนาจคอยบอกคำตอบ และไม่มีระบบให้พึ่งพา แต่ถ้าการเลือกมีความหมายจริง เขาต้องเริ่มจากการให้คนในเมืองนั้นได้เลือกด้วยตัวเอง ก่อนจะข้ามประตู เสียงแจ้งเตือนสุดท้ายปรากฏขึ้น [คำเตือน: มีผู้ก่อตั้งสองคนกำลังจับตาดูการทดลองนี้] ภาคินยิ้มบาง ๆ "ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยดูให้ดีครับ" เขาก้าวเข้าสู่เส้นเวลาที่ไม่มีคำสั่ง และนาฬิกาทุกเรือนในเมืองก็เริ่มเดินพร้อมกันเป็นครั้งแรก