เนตรทะลุโลก EP21: วันที่ผมเลือกจะลืม

เสียงของภาคินจากกล่องความทรงจำยังคงก้องอยู่ในห้อง 'อย่าปล่อยให้ภาคินคนปัจจุบันรู้ว่าใครเป็นคนขอให้เขาเกิด' ภาคินยืนมองคนที่มีใบหน้าเหมือนตัวเอง "ผมขอถามให้ชัดนะครับ คุณคือผมในอดีต หรือผมในอนาคต หรือเป็นผมที่ถูกสร้างมาเพื่อให้ผมเสียเวลาถามคำถามแบบนี้" คนตรงหน้าหัวเราะเบา ๆ "เจ้ามีพรสวรรค์ในการทำให้คำถามสำคัญฟังเหมือนเรื่องร้องเรียนฝ่ายบุคคล" หัวหน้าพยักหน้าอย่างเห็นด้วย "เป็นทักษะที่ใช้ได้ในทุกจักรวาล" มะลิหันไปจ้องหัวหน้า 'ถ้าอย่างนั้นข้าขอร้องเรียนเรื่องอาหารแมวที่ได้รับไม่ตรงตามสัญญาได้ไหม' "เรื่องนั้นต้องยื่นเอกสารคนละแผนก" หัวหน้าตอบทันที มะลิทำหน้าเหมือนกำลังพิจารณากัดเจ้าหน้าที่ระดับจักรวาล ภาคินไม่ปล่อยให้บทสนทนาหลุดประเด็น "คุณเป็นใครครับ" คนบนเก้าอี้ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาทั้งสองข้างเป็นสีทอง แต่ตรงกลางมีวงแหวนสีดำบาง ๆ "ข้าคือภาคินที่ลงนามในคำร้องขอแยกความทรงจำ" "แปลว่าคุณเป็นผมจริง ๆ" "ใช่ แต่ไม่ใช่ตัวเจ้าที่มีชีวิตอยู่ในตอนนี้" ภาคินถอนหายใจ "ฟังดูเหมือนเอกสารเปลี่ยนชื่อบริษัทที่มีหมายเหตุสิบเจ็ดหน้าเลยครับ" อีกภาคินชี้ไปยังเก้าอี้ว่าง "นั่งก่อน เรื่องนี้ไม่ควรตัดสินจากความทรงจำเพียงชิ้นเดียว" ภาคินไม่ได้นั่ง "ผมยืนได้ครับ เผื่อต้องวิ่งหนี" อีกฝ่ายยิ้ม "อย่างน้อยเจ้าก็เรียนรู้จากประสบการณ์แล้ว" กล่องความทรงจำบนโต๊ะสั่นเบา ๆ กุญแจสี่วงหยุดหมุนพร้อมกัน มีข้อความปรากฏขึ้นบนฝากล่อง [การคืนความทรงจำต้องได้รับการยืนยันจากผู้ถือครองปัจจุบัน] [คำเตือน: การคืนข้อมูลอาจเปลี่ยนความเข้าใจเกี่ยวกับต้นกำเนิด] [ไม่สามารถย้อนคืนความเข้าใจเดิมได้] ภาคินอ่านแล้วหัวเราะแห้ง ๆ "ระบบนี้มีฝ่ายกฎหมายที่เขียนคำเตือนเก่งกว่าฝ่ายบริการลูกค้าอีกนะครับ" อีกภาคินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ข้าไม่ได้เรียกเจ้ามาเพื่อบังคับให้เปิดกล่อง ข้าเรียกเจ้ามาเพื่อให้เจ้ามีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะเปิดหรือไม่" "แล้วทำไมต้องทิ้งข้อความให้ผมกลัวด้วย" "เพราะข้ากลัวว่าเจ้าจะเปิดมันเพียงเพราะอยากรู้ โดยไม่คิดถึงคนที่อยู่ในความทรงจำนั้น" คำตอบทำให้ภาคินเงียบลง เขาใช้เนตรทะลุโลกมองผ่านกล่อง สิ่งที่เห็นไม่ใช่ภาพเหตุการณ์ แต่เป็นเส้นความสัมพันธ์จำนวนมากที่เชื่อมกับชื่อของคนหลายคน บางเส้นเชื่อมไปยังหัวหน้า บางเส้นเชื่อมไปยังผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ เส้นหนึ่งทอดยาวไปยังมะลิ และเส้นที่หนาที่สุดเชื่อมกับใครบางคนซึ่งไม่มีชื่อในระบบ เมื่อภาคินเพ่งมอง เส้นนั้นก็สั่นราวกับสิ่งที่อยู่อีกด้านรับรู้ว่าเขากำลังมองอยู่ เนตรแสดงข้อความ [ตรวจพบความทรงจำที่มีเจ้าของมากกว่าหนึ่งคน] [การเปิดเผยอาจกระทบสิทธิ์ในการเลือกของบุคคลอื่น] ภาคินหันไปหาอีกตัวเอง "นี่ไม่ใช่ความทรงจำของผมคนเดียวใช่ไหมครับ" อีกภาคินพยักหน้า "ถูกต้อง ข้าเคยคิดว่าความทรงจำเป็นของผู้ที่ประสบเหตุการณ์ แต่ข้าได้เรียนรู้ว่าบางความทรงจำมีคนอื่นอยู่ในนั้นด้วย คนเหล่านั้นไม่ได้ให้อนุญาตให้เจ้าเปิดเผยทุกอย่าง" หัวหน้ากอดอก "นี่เป็นเหตุผลที่เอกสารต้นกำเนิดไม่ควรถูกใช้เป็นคำตัดสิน มันอาจบันทึกเหตุการณ์ได้ แต่ไม่สามารถเป็นเจ้าของความหมายทั้งหมดของเหตุการณ์นั้น" ผู้ดูแลช่องว่างซึ่งยืนอยู่ใกล้ประตูเขียนข้อความลงบนกระดาน 'ถ้าความทรงจำถูกปิดเพื่อปกป้องคนอื่น การเปิดมันอาจช่วยคนหนึ่ง แต่ทำร้ายอีกคน' ภาคินมองกุญแจสี่วง "แล้วถ้าผมไม่เปิด ผมจะไม่มีวันรู้ว่าทำไมตัวเองถึงเกิดขึ้นใช่ไหม" อีกภาคินตอบ "เจ้าอาจรู้ในวันหนึ่ง แต่ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่างในวันนี้" "พูดเหมือนคนที่เคยรู้คำตอบแล้วแต่ไม่ยอมบอก" "ข้าก็คือเจ้า จำเป็นต้องยอมรับว่าข้ามีนิสัยน่ารำคาญบางอย่าง" มะลิยกอุ้งเท้าขึ้น 'ข้ายืนยันคำกล่าวนั้น' ภาคินหันไปมองแมว "คุณอยู่ข้างใครกันแน่ครับ" 'ข้าอยู่ข้างอาหารเย็น' ก่อนที่ภาคินจะตอบกลับ ประตูห้องก็ปิดลงเอง เสียงประกาศดังขึ้นจากเพดาน "ตรวจพบการเข้าถึงความทรงจำที่ไม่ได้รับการจัดหมวดหมู่ เริ่มกระบวนการกู้คืนอัตโนมัติ" กุญแจสี่วงบนกล่องเริ่มหมุนอีกครั้ง อีกภาคินลุกพรวดขึ้น "ไม่ใช่ข้าเป็นคนเริ่มระบบนี้!" หัวหน้ารีบตรวจสอบตราประทับบนพื้น "มีคำสั่งจากภายนอก มันกำลังใช้สิทธิ์ของห้องเพื่อบังคับเปิดกล่อง" ภาคินเห็นเส้นสีดำแทรกผ่านเพดานลงมายังฝากล่อง เส้นนั้นไม่เหมือนเส้นของผู้ดูแลช่องว่าง ไม่เหมือนตราประทับของผู้ก่อตั้ง และไม่เหมือนพลังของอิสระ มันมีรูปแบบเดียวกับลายเซ็นที่อยู่บนเอกสารก่อนวันเกิดของเขา ภาคินวางมือบนกล่อง "ผมไม่อนุญาตให้เปิดความทรงจำนี้โดยอัตโนมัติ" ระบบตอบกลับทันที [การปฏิเสธถูกบันทึกเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการกู้คืน] ภาคินกัดฟัน "ผมรู้อยู่แล้วว่าพวกคุณจะตอบแบบนี้!" เขาเปิดใช้ความสามารถมองเห็นช่องว่างของกฎ ระหว่างคำสั่งให้เปิดกับสิทธิ์ของผู้ถือครอง มีช่องว่างเล็ก ๆ ที่ระบบไม่สามารถอธิบายได้ คำสั่งระบุว่าต้องคืนความทรงจำให้ผู้ถือครอง แต่ไม่ได้ระบุว่าต้องเปิดเผยความทรงจำทั้งหมดในคราวเดียว ภาคินพูดชัดถ้อยชัดคำ "ผมยอมรับให้ตรวจสอบความทรงจำ แต่ไม่ยินยอมให้เปิดเผยข้อมูลของคนอื่นโดยไม่มีเงื่อนไข" แสงสี่วงสว่างขึ้นรอบข้อมือ ฝากล่องหยุดเปิด เส้นสีดำสั่นรุนแรงราวกับกำลังโกรธ ข้อความใหม่ปรากฏขึ้น [คำสั่งถูกระงับบางส่วน] [ต้องระบุขอบเขตการเปิดเผย] ภาคินหันไปหาอีกภาคิน "ผมเลือกดูเฉพาะความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับการลงนาม และไม่เปิดเผยรายละเอียดส่วนตัวของคนอื่นได้ไหม" อีกภาคินมองเขาอยู่นาน จากนั้นจึงยิ้มอย่างโล่งใจ "นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าเลือกเจ้า" ภาคินชะงัก "เดี๋ยวครับ คำพูดนี้ฟังเหมือนผมถูกเลือกอีกแล้วนะ" "ไม่ใช่ ข้าไม่ได้เลือกให้เจ้าต้องทำอะไร ข้าแค่เชื่อว่าเจ้าจะตัดสินใจเอง" ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า เขาแตะกุญแจวงแรก แสงสีทองไหลออกมาจากกล่องและก่อตัวเป็นภาพความทรงจำ ในภาพนั้น ภาคินดูอายุน้อยกว่าปัจจุบันมาก เขายืนอยู่ในห้องสีขาวเดียวกับที่เคยเห็นในความทรงจำที่ปลดล็อกไปก่อนหน้านี้ ตรงหน้าเขามีโต๊ะหนึ่งตัว และมีคนสามคนนั่งอยู่หลังโต๊ะ คนแรกคือผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ คนที่สองคือหัวหน้าในวัยที่ดูแทบไม่ต่างจากปัจจุบัน คนที่สามมีใบหน้าถูกปิดด้วยเงา ภาคินในภาพพูดว่า "ผมยินยอมให้แยกความทรงจำเกี่ยวกับการตัดสินใจครั้งแรก แต่ผมไม่ยินยอมให้ใครใช้ความทรงจำนั้นเป็นเหตุผลในการควบคุมตัวผมในอนาคต" ผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ถาม "เจ้ารู้หรือไม่ว่าการแยกความทรงจำจะทำให้เจ้าสูญเสียความเข้าใจบางส่วนเกี่ยวกับตัวเอง" ภาคินในภาพตอบ "รู้ครับ แต่ถ้าผมจำทุกอย่างได้ตั้งแต่ต้น ผมอาจไม่มีโอกาสเลือกใหม่จริง ๆ" หัวหน้าก้มมองเอกสาร "แล้วถ้าเจ้าลืมว่าเคยเลือกอะไร เจ้าจะยังรับผิดชอบต่อผลของมันหรือ" ภาคินในภาพเงียบไปนาน ก่อนจะตอบว่า "ผมจะรับผิดชอบต่อผลที่ผมรู้ว่าตัวเองทำให้เกิดขึ้น แต่ผมจะไม่ยอมให้ใครใช้ความผิดที่ผมจำไม่ได้มาบังคับให้ผมเชื่อฟังโดยไม่มีคำอธิบาย" ภาพสั่นไหว คนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะคนที่สามเอนตัวมาข้างหน้า เงาบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง แต่ก่อนที่ภาพจะเผยให้เห็นตัวตน ระบบก็ส่งเสียงเตือน [มีการร้องขอปกปิดตัวตนของบุคคลที่สาม] ภาคินหยุดการเปิดเผยทันที ภาพความทรงจำดับลง เขาไม่ได้เห็นใบหน้าของคนคนนั้น แต่เขาเห็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้หัวหน้าเปลี่ยนสีหน้า บนโต๊ะมีตราประทับรูปสี่เหลี่ยมที่มีตัวอักษร LL-000 ตราเดียวกับนาฬิกาของหัวหน้าและตราประทับของผู้ก่อตั้ง ภาคินหันไปมองหัวหน้า "คุณอยู่ที่นั่นจริง ๆ" หัวหน้าไม่ปฏิเสธ "ใช่" "คุณรู้ว่าผมเคยยินยอมให้แยกความทรงจำ" "ข้ารู้ว่าเจ้าตัดสินใจทำเช่นนั้น แต่ข้าไม่ได้เป็นคนเขียนคำสั่งที่พยายามควบคุมเจ้าในตอนนี้" ภาคินสบตาเขา "แล้วคนที่นั่งอยู่ตรงกลางคือใคร" หัวหน้าก้มมองตราประทับบนพื้น "ข้ายังบอกไม่ได้" มะลิหรี่ตา 'หรือไม่อยากบอก' หัวหน้าไม่ได้ตอบทันที ความเงียบของเขาทำให้ภาคินรู้ว่าคำถามนี้มีน้ำหนักมากกว่าที่คิด อีกภาคินเดินเข้ามาหากล่อง "เจ้าควรรู้ไว้อย่างหนึ่ง คนที่อยู่ในความทรงจำนั้นอาจเป็นคนเดียวกับคนที่กำลังส่งคำสั่งจากอนาคต แต่หลักฐานยังไม่พอจะยืนยัน" ภาคินมองเส้นสีดำที่ยังค้างอยู่เหนือกล่อง "ถ้าเขาต้องการควบคุมผม ทำไมถึงยอมให้ผมแยกความทรงจำตั้งแต่แรก" อีกภาคินตอบ "บางครั้งคนที่ต้องการควบคุมเรา ไม่จำเป็นต้องห้ามเราเลือก เขาเพียงต้องทำให้ทุกทางเลือกที่เราทำ กลายเป็นหลักฐานสนับสนุนสิ่งที่เขาต้องการ" ประโยคนั้นทำให้ภาคินนึกถึงเอกสารก่อนวันเกิด หากเขาเลือกยอมรับ แผนก็สำเร็จ หากเขาเลือกปฏิเสธ การปฏิเสธก็จะถูกบันทึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของแผน คนที่อยู่เบื้องหลังไม่ได้จำเป็นต้องทำนายทุกการตัดสินใจ เขาเพียงต้องควบคุมวิธีที่จักรวาลตีความการตัดสินใจนั้น ภาคินปิดฝากล่องอย่างระมัดระวัง "ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่เราต้องทำไม่ใช่ห้ามเขาทำนายอนาคต แต่ต้องทำให้เขาไม่มีสิทธิ์ผูกขาดความหมายของมัน" อิสระส่งเสียงผ่านตราประทับอีกครั้ง "เจ้ากำลังเข้าใจสิ่งที่ข้าพยายามเรียนรู้ การเลือกไม่ได้มีความหมายเพราะมีใครรับรอง แต่มีความหมายเพราะผู้เลือกยอมรับผลของมันด้วยตัวเอง" เนตรแสดงข้อความ [ความเข้าใจเกี่ยวกับต้นกำเนิดเพิ่มขึ้น] [ความทรงจำที่กู้คืน: 2.7 เปอร์เซ็นต์] [ตรวจพบข้อมูลใหม่: ผู้ลงนามไม่ได้มีสิทธิ์กำหนดความหมายเพียงผู้เดียว] เสียงเตือนดังขึ้นอีกครั้ง [มีคำขอจากผู้ถือครองสิทธิ์ระดับต้นกำเนิด] [ข้อความ: หยุดการตรวจสอบทันที] [ผู้ส่ง: หัวหน้าของภาคิน] ทุกคนหันไปมองหัวหน้า เขายืนนิ่ง ไม่ได้หยิบอุปกรณ์ใดขึ้นมา "ข้าไม่ได้ส่งคำสั่งนั้น" ภาคินเปิดดูรายละเอียดของข้อความ ลายเซ็นดิจิทัลตรงกับหัวหน้าทุกประการ แต่เวลาส่งข้อความคือก่อนที่บริษัทจะก่อตั้ง หัวหน้าจ้องข้อความอย่างไม่อยากเชื่อ "มีใครบางคนใช้ตัวตนของข้าจากช่วงเวลาที่ข้ายังไม่มีสิทธิ์เลือกว่าจะเป็นใคร" มะลิถอนหายใจ 'ดีมาก ตอนนี้แม้แต่หัวหน้าก็โดนปลอมลายเซ็น งานเอกสารของจักรวาลแย่กว่าบริษัทมนุษย์อีก' ภาคินไม่ได้หัวเราะ เพราะเขาเห็นข้อความเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ท้ายคำสั่ง 'หากเจ้าจำได้ว่าใครนั่งอยู่ตรงกลาง เจ้าจะเข้าใจว่าทำไมข้าต้องสร้างเจ้าให้ลืม' ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีข้อมูลต้นทาง แต่เนตรทะลุโลกแสดงคำเตือนสุดท้าย [ตรวจพบลายเซ็นที่ตรงกับผู้ถือครองปัจจุบัน] ภาคินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เขามองกล่องความทรงจำที่ยังล็อกอยู่ มองหัวหน้าที่อาจถูกใช้เป็นเครื่องมือ และมองตัวเองอีกคนที่กำลังรออยู่ข้างโต๊ะ เขายังไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งข้อความ แต่เป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มสงสัยว่า คนที่กำลังพยายามควบคุมชีวิตของเขา อาจไม่ใช่คนที่ต้องการให้เขาเชื่อฟัง อาจเป็นคนที่ต้องการให้เขาไม่ต้องเผชิญกับความจริงบางอย่างอีกเลย ภาคินหยิบแฟ้มขึ้นมา แล้วพูดกับทุกคน "เราจะไม่เปิดกล่องทั้งหมดในวันนี้ แต่เราจะตามหาว่าใครเป็นคนเขียนคำสั่งนี้ และทำไมเขาถึงใช้ลายเซ็นของผม" เขาหันไปหาอีกภาคิน "ผมจะกลับมาเปิดความทรงจำส่วนที่เหลือ เมื่อผมรู้ว่าการเปิดมันจะไม่ทำให้คนอื่นเสียสิทธิ์ในการเลือก" อีกภาคินพยักหน้า กุญแจทั้งสี่วงหยุดหมุนลง แต่ใต้โต๊ะมีช่องลับเปิดออกอย่างเงียบงัน ภายในนั้นมีซองจดหมายเก่าใบหนึ่ง หน้าซองเขียนด้วยลายมือของภาคิน 'ถึงตัวฉันในวันที่เริ่มสงสัยหัวหน้า' ภาคินค่อย ๆ เปิดซอง ข้างในมีข้อความเพียงบรรทัดเดียว 'อย่าเชื่อคนที่บอกว่าเขาปกป้องเจ้า หากเขาไม่ยอมให้เจ้ารู้ว่าเจ้ากำลังถูกปกป้องจากอะไร' ด้านล่างมีลายเซ็นอีกแบบหนึ่ง ไม่ใช่ลายเซ็นของภาคินในปัจจุบัน แต่เป็นลายเซ็นของภาคินคนแรก และมีวันที่กำกับไว้ เป็นวันพรุ่งนี้