เนตรทะลุโลก EP20: ลายเซ็นก่อนวันเกิด

เสียงประกาศจากทะเบียนต้นกำเนิดยังดังก้องอยู่ทั่วห้อง "ผู้ถือครองหมายเลขศูนย์ จงหยุดการตรวจสอบ และส่งคืนสิทธิ์ในการอ่านข้อมูลต้นกำเนิด" ภาคินมองแฟ้มที่มีลายเซ็นของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามเสียงดัง "ถ้าคุณเป็นผู้ก่อตั้งตัวจริง ช่วยบอกเลขประจำตัวประชาชนผมได้ไหมครับ" หัวหน้าหันมามองทันที "นี่เจ้ากำลังตรวจสอบตัวตนด้วยวิธีอะไร" "วิธีที่คนแอบอ้างมักไม่อยากตอบครับ" เสียงจากลำโพงเงียบไปสองวินาที จากนั้นตอบกลับว่า "ข้อมูลดังกล่าวไม่เกี่ยวข้องกับการตรวจสอบต้นกำเนิด" ภาคินยิ้มมุมปาก "อ๋อ แปลว่าไม่รู้" แฟ้มเอกสารนับร้อยเล่มสั่นพร้อมกัน มะลิย่อตัวลงต่ำแล้วกระซิบ 'เจ้ายั่วคนที่ควบคุมห้องเอกสารทั้งห้องอยู่หรือ' ภาคินกระซิบตอบ "ผมแค่ตรวจสอบคุณภาพการบริการครับ" ผู้ดูแลช่องว่างยกมือขึ้นห้ามทุกคนพูดต่อ บนเพดานมีเส้นสีดำจำนวนมากกำลังรวมตัวกันเป็นวงแหวน มันไม่ได้โจมตีโดยตรง แต่ค่อย ๆ เปลี่ยนป้ายชื่อบนแฟ้มทุกเล่ม ชื่อของผู้คนหายไปทีละตัว แทนที่ด้วยข้อความเดียวกัน 'ผลลัพธ์ที่ได้รับอนุมัติแล้ว' หัวหน้ามองภาพนั้นอย่างเคร่งเครียด "มันกำลังเปลี่ยนข้อมูลส่วนบุคคลให้กลายเป็นผลลัพธ์ที่ถูกกำหนดไว้" ภาคินใช้เนตรทะลุโลกมองผ่านแฟ้มของตัวเอง เขาเห็นเส้นหมึกสามชนิดอยู่ในลายเซ็น เส้นแรกเป็นหมึกธรรมดา เกิดจากการเขียนด้วยมือ เส้นที่สองเป็นแสงสีทองที่เชื่อมโยงกับตราประทับของผู้ก่อตั้ง เส้นสุดท้ายเป็นเส้นสีดำที่ไหลย้อนจากหน้ากระดาษกลับไปยังช่องว่างซึ่งไม่มีวันที่ ภาคินเพ่งมองเส้นสีดำ เนตรแสดงข้อความ [ข้อมูลจากอนาคตถูกบันทึกเป็นหลักฐานในอดีต] [ตรวจพบการอ้างสิทธิ์เหนือความหมายของการเลือก] [แหล่งที่มา: ไม่สามารถระบุตัวตน] ภาคินชี้ให้หัวหน้าดู "นี่ไม่ใช่หลักฐานว่าผมเลือกไว้ก่อนเกิดครับ มันเป็นหลักฐานที่ถูกส่งย้อนกลับมาเพื่อทำให้ดูเหมือนผมเลือกไว้ก่อนเกิด" หัวหน้าพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้น เราต้องหาว่าใครเป็นคนส่งมันกลับมา" อิสระส่งเสียงผ่านตราประทับวงกลมว่าง "ข้าได้ยินเสียงจากเส้นหมึกนั้น" ภาคินหันไปหาแฟ้ม "เสียงอะไรครับ" "เสียงคนที่กลัวว่าถ้าผู้อื่นเลือกได้จริง ตัวเองจะไม่มีเหตุผลให้มีอยู่" ผู้ดูแลช่องว่างหลับตาลง มันดูเหมือนกำลังจดจำบางสิ่งที่ไม่อยากนึกถึง ภาคินหันไปมอง "คุณรู้จักคนที่ทำแบบนี้หรือครับ" ผู้ดูแลช่องว่างเขียนคำตอบลงบนพื้น 'ข้าเคยเห็นการใช้วิธีเดียวกันกับผู้ถือครองคนก่อน' ภาคินขมวดคิ้ว 'แต่ข้าไม่รู้ว่าใครเป็นผู้เริ่มต้น' ก่อนที่เขาจะถามต่อ ประตูทางด้านเหนือก็เปิดออก มีเจ้าหน้าที่ทะเบียนคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมรถเข็นเอกสาร เขาสวมเครื่องแบบสีเทาและถือบัตรพนักงานที่ไม่มีชื่อ "ขออภัยที่ให้รอนานครับ ระบบกำลังประมวลผลคำร้องขอแก้ไขอดีต" ภาคินมองรถเข็น บนรถมีเอกสารกองสูงจนบังใบหน้าเจ้าหน้าที่เกือบมิด "คุณเป็นใครครับ" เจ้าหน้าที่ตอบอย่างสุภาพ "เจ้าหน้าที่รับรองผลลัพธ์ครับ" "ชื่ออะไรครับ" "ระบบยังไม่ได้กำหนดให้ผมมีชื่อครับ" มะลิยกหางขึ้น 'ที่นี่ไม่มีใครมีชื่อกันเลยหรืออย่างไร ข้าจะเปิดร้านตั้งชื่อให้แล้วเก็บค่าบริการ' เจ้าหน้าที่วางเอกสารลงบนโต๊ะ "ผมมาส่งคำร้องให้ผู้ถือครองหมายเลขศูนย์ลงนามยืนยันว่า ทุกการตัดสินใจในชีวิตเป็นไปตามแผนที่กำหนดไว้แล้ว" ภาคินมองเอกสารหน้าแรก มีช่องให้ลงชื่อสามช่อง ช่องแรก: ยอมรับว่าอดีตถูกกำหนดไว้ ช่องที่สอง: ยอมรับว่าปัจจุบันเป็นผลลัพธ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ช่องที่สาม: ยอมรับว่าอนาคตไม่มีทางเลือกอื่น ภาคินวางเอกสารลง "ถ้าผมไม่เซ็นล่ะครับ" เจ้าหน้าที่ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "การไม่เซ็นจะถูกบันทึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของแผนเช่นกันครับ" ภาคินนิ่งไป นี่เป็นกับดักที่ไม่ว่าตอบอย่างไรก็ถูกตีความเข้าข้างผู้สร้าง หากเขาเซ็น ทุกการเลือกจะถูกผูกเข้ากับแผน หากเขาไม่เซ็น การปฏิเสธก็จะกลายเป็นหลักฐานว่าแผนทำงานสำเร็จ หัวหน้าขยับเข้ามาใกล้ "อย่าแตะเอกสาร มันกำลังพยายามยึดความหมายของการกระทำเจ้า" ภาคินกลับหยิบปากกาขึ้นมา มะลิร้องเตือนทันที 'เจ้าฟังภาษามนุษย์ไม่เข้าใจหรือ หัวหน้าบอกว่าอย่าแตะ!' ภาคินหมุนปากกาในมือ "ผมไม่ได้จะเซ็นครับ ผมจะอ่านเงื่อนไขตัวเล็กด้านล่าง" เขาใช้เนตรทะลุโลกมองผ่านหมึกที่พิมพ์ไว้ บรรทัดซ่อนอยู่ใต้ลายเซ็นของเจ้าหน้าที่ 'ผู้รับรองผลลัพธ์ต้องมีตัวตนก่อนผลลัพธ์จะได้รับการรับรอง' ภาคินยิ้มออกมา "เจอแล้วครับ" เขาหันไปถามเจ้าหน้าที่ "คุณมีตัวตนก่อนเอกสารนี้หรือเปล่า" เจ้าหน้าที่หยุดนิ่ง "ผมเป็นเจ้าหน้าที่รับรองผลลัพธ์ครับ" "นั่นคือตำแหน่ง ไม่ใช่คำตอบ คุณมีตัวตนก่อนที่จะมีผลลัพธ์ที่คุณรับรองไหม" เจ้าหน้าที่ก้มมองบัตรพนักงานของตัวเอง บัตรนั้นเริ่มโปร่งใส หัวหน้าพูดขึ้นอย่างเข้าใจ "ถ้าเขาถูกสร้างขึ้นจากผลลัพธ์ที่ได้รับการรับรอง เขาก็ไม่สามารถเป็นผู้รับรองต้นกำเนิดของผลลัพธ์นั้นได้" ผู้ดูแลช่องว่างพยักหน้า เส้นสีดำบนเพดานเริ่มสั่นไหว เจ้าหน้าที่รีบหยิบเอกสารขึ้นมา "คำถามนี้อยู่นอกขอบเขตหน้าที่ของผมครับ" ภาคินตอบทันที "แต่คุณกำลังใช้หน้าที่ของตัวเองมาตัดสินว่าชีวิตผมไม่มีทางเลือกอื่น" เจ้าหน้าที่ถอยหลังหนึ่งก้าว บนบัตรพนักงานปรากฏตัวอักษรใหม่ [สถานะเจ้าหน้าที่: ต้องได้รับการรับรอง] [ผู้รับรอง: ไม่พบ] บัตรหลุดจากมือเขาและตกลงบนพื้น เจ้าหน้าที่ทรุดตัวลงกับเก้าอี้ "ถ้าผมไม่มีหน้าที่ ผมจะเหลืออะไร" ภาคินมองเขาอย่างระมัดระวัง "คุณอาจยังมีตัวตนครับ แม้จะไม่ใช่เจ้าหน้าที่รับรองผลลัพธ์" เจ้าหน้าที่ส่ายหน้า "ผมไม่รู้ว่าจะทำอะไร ถ้าไม่มีใครกำหนดหน้าที่ให้" อิสระส่งเสียงผ่านตราประทับ "ข้าก็เคยไม่รู้ว่าตัวเองควรเป็นอะไร" เจ้าหน้าที่เงยหน้าขึ้น อิสระพูดต่อ "แต่การไม่รู้ ไม่ได้แปลว่าไม่มีสิทธิ์ค้นหา" เจ้าหน้าที่มองบัตรพนักงานบนพื้น จากนั้นเขาค่อย ๆ ถอดป้ายตำแหน่งบนอกเสื้อออก ทันทีที่ป้ายหลุด เส้นสีดำที่เชื่อมเขากับเพดานก็ขาดลง แฟ้มที่วางอยู่บนรถเข็นเปิดออกพร้อมกัน ชื่อของผู้คนเริ่มกลับคืนสู่ปกเอกสาร แต่ลายเซ็นของภาคินยังคงอยู่ และเส้นหมึกสีดำก็ยิ่งชัดเจนขึ้นกว่าเดิม เนตรทะลุโลกแสดงข้อความ [การอ้างสิทธิ์ยังคงทำงาน] [ผู้รับรองชั่วคราวถูกตัดการเชื่อมต่อ] [พบต้นทางใหม่: ห้องแก้ไขความทรงจำ] ภาคินถอนหายใจ "แน่นอนครับ ยังมีอีกห้องหนึ่งเสมอ" หัวหน้าหยิบเอกสารขึ้นมาดูด้านหลัง มีแผนที่เล็ก ๆ ปรากฏขึ้น เป็นทางเดินที่เชื่อมทะเบียนต้นกำเนิดเข้ากับห้องแก้ไขความทรงจำ ผู้ดูแลช่องว่างเขียนข้อความบนพื้น 'ห้องนั้นถูกปิดหลังจากผู้ถือครองคนก่อนหายไป' ภาคินหันไปหาเขา "ผู้ถือครองคนก่อนถูกลบความทรงจำที่นั่นหรือครับ" ผู้ดูแลช่องว่างเขียนตอบ 'ข้าไม่รู้ว่าเขาถูกลบ หรือเป็นคนขอให้ลบเอง' ภาคินนึกถึงเอกสารจากวันที่เขายังไม่เกิด นึกถึงคำร้องที่มีลายเซ็นของเขาเอง และนึกถึงความทรงจำในห้องสีขาวที่ยังกลับคืนมาไม่ถึงสามเปอร์เซ็นต์ เขาเริ่มสงสัยว่าเอกสารเหล่านี้อาจไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อควบคุมเขาเพียงอย่างเดียว บางทีคนที่สร้างมันอาจกำลังปิดบังเหตุผลที่เขาเคยยอมให้ความทรงจำของตัวเองถูกแยกออกไป ภาคินเดินไปยังประตูด้านเหนือ มะลิกระโดดขึ้นไหล่เขา 'ถ้าห้องต่อไปมีเอกสารอีก ข้าจะกินแฟ้มให้หมด' "แฟ้มกินไม่ได้ครับ" 'ถ้าเจ้ารู้จักจักรวาลดีพอ เจ้าจะรู้ว่าทุกอย่างกินได้เมื่อหิวมากพอ' หัวหน้าเดินตามหลังพร้อมแฟ้มที่ยังมีลายเซ็นของภาคิน เจ้าหน้าที่ทะเบียนลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขามองป้ายตำแหน่งที่ถอดออกแล้วหยิบมันใส่กระเป๋า "ผมขอไปด้วยได้ไหมครับ" ภาคินหันกลับมา "คุณไม่ต้องขออนุญาตจากผมก็ได้ครับ คุณเลือกเองได้" เจ้าหน้าที่นิ่งไป ก่อนจะพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้น ผมจะไปด้วย" พวกเขาเดินผ่านทางเดินที่ไม่มีนาฬิกา ยิ่งเข้าใกล้ห้องแก้ไขความทรงจำ เสียงกระซิบก็ยิ่งชัดขึ้น เสียงเหล่านั้นพูดประโยคเดียวกันซ้ำไปซ้ำมา 'ถ้าไม่มีใครจำได้ ก็ไม่มีใครต้องรับผิดชอบ' ภาคินหยุดเดิน เขาใช้เนตรทะลุโลกมองผ่านประตู ด้านในมีโต๊ะจำนวนมาก แต่ละโต๊ะวางกล่องความทรงจำไว้หลายใบ กล่องหนึ่งมีชื่อของผู้ถือครองคนก่อน อีกกล่องมีชื่อของมะลิ และกล่องที่อยู่ตรงกลางมีชื่อของภาคิน วัฒนกิจ กล่องของเขาถูกล็อกด้วยกุญแจสี่วง แต่สิ่งที่ทำให้เขาหยุดหายใจไม่ใช่กุญแจ เป็นข้อความบนฉลาก 'ความทรงจำที่ถูกส่งคืนได้ เมื่อผู้ถือครองยอมรับว่าเขาเป็นผู้ลงนาม' ภาคินกำมือแน่น เขาไม่รู้ว่าตัวเองเคยลงนามในเอกสารใด ไม่รู้ว่าเป็นการตัดสินใจด้วยความสมัครใจหรือไม่ และไม่รู้ว่าความทรงจำที่กำลังจะกลับคืนมาจะทำให้เขาเข้าใจตัวเองมากขึ้น หรือทำลายทุกสิ่งที่เขาเชื่อมาตลอด เสียงจากด้านในห้องดังขึ้น "ในที่สุดเจ้าก็มาถึง" ประตูเปิดออกเอง หลังโต๊ะกลางห้องมีคนคนหนึ่งนั่งอยู่ ใบหน้าของเขาเหมือนภาคินทุกประการ แต่ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท คนคนนั้นยกมือขึ้นวางบนกล่องความทรงจำ "ก่อนที่เจ้าจะถามว่าข้าเป็นใคร ข้าขอถามเจ้าก่อนหนึ่งข้อ" ภาคินยืนนิ่ง คนตรงหน้าพูดต่อ "ถ้าความทรงจำทั้งหมดของเจ้ากลับคืนมา แล้วพบว่าเจ้าคือคนที่เริ่มแผนนี้ด้วยตัวเอง เจ้าจะยังเชื่อว่าตัวเองมีสิทธิ์ปฏิเสธมันหรือไม่" ไม่มีใครตอบ แม้แต่มะลิก็เงียบลง ภาคินมองกล่องความทรงจำที่มีชื่อของตัวเอง เขาเริ่มเข้าใจว่าการค้นหาความจริงอาจไม่ใช่การค้นหาคนร้ายที่ซ่อนอยู่ แต่อาจเป็นการเผชิญหน้ากับการตัดสินใจที่เขาเคยทำ และไม่อยากจำ ภาคินก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว "ผมจะฟังความจริงก่อนครับ แล้วค่อยตัดสินใจว่าผมจะเชื่ออะไร" คนที่มีใบหน้าเหมือนเขายิ้มเล็กน้อย "ดี งั้นเรามาเริ่มจากวันที่เจ้าเลือกให้ตัวเองลืม" กุญแจสี่วงบนกล่องเริ่มหมุน และเสียงจากความทรงจำที่ถูกปิดผนึกก็ดังขึ้นเป็นครั้งแรก 'อย่าปล่อยให้ภาคินคนปัจจุบันรู้ว่าใครเป็นคนขอให้เขาเกิด' ภาคินรู้สึกเหมือนอากาศทั้งหมดในห้องหายไป เพราะเสียงนั้นไม่ใช่เสียงของผู้ก่อตั้ง ไม่ใช่เสียงของหัวหน้า และไม่ใช่เสียงของผู้ถือครองคนก่อน มันเป็นเสียงของเขาเอง