เนตรทะลุโลก ป่วนทะลุจักรวาล EP2

ภาคินใช้เวลาสิบห้านาทีหลังจากเห็นนัดหมายประหลาดไปกับการจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขาหวังว่าถ้าจ้องนานพอ ข้อความนัดหมายจะรู้สึกผิดแล้วหายไปเอง แต่ข้อความยังอยู่ครบถ้วน ทั้งเวลา สถานที่ และคำเตือนที่ดูเหมือนเขียนโดยเจ้าหน้าที่ธุรการผู้ไม่เคยเข้าใจคำว่าเวลาส่วนตัว [นัดหมายใหม่: การประเมินความเสถียรของจักรวาล] [เวลา: วันนี้ 23:59 น.] [สถานที่: จุดที่โลกสิ้นสุด] [หมายเหตุ: ไม่รับการเลื่อนนัด] ภาคินกดปุ่มปิดหน้าต่าง หน้าต่างปิดลง เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วปฏิทินก็เปิดขึ้นมาใหม่ทันที [การปิดหน้าต่างไม่ถือเป็นการยกเลิกนัดหมาย] "โอ้โห! ยังมีระบบตอบกลับอัตโนมัติอีกด้วย! ใครเป็นคนออกแบบเนี่ย!" เพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ หันมามอง "เป็นอะไรของนาย คุยกับคอมพิวเตอร์เหรอ" "เปล่า ฉันกำลังเจรจากับอนาคต" "ถ้าอนาคตตอบกลับมา บอกมันด้วยว่าพรุ่งนี้ฉันขอลาป่วย" ภาคินมองเพื่อนร่วมงานอย่างจริงจัง "ถ้านายอยากลาป่วย ฉันแนะนำให้ป่วยก่อน อย่ารออนาคตตอบรับ" เพื่อนร่วมงานหัวเราะแล้วหันกลับไปทำงาน โดยไม่รู้เลยว่าภาคินกำลังพิจารณาอย่างจริงจังว่าจะขอลาป่วยเพื่อหลีกเลี่ยงการประชุมกับจักรวาลได้หรือไม่ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดปฏิทินส่วนตัว ไม่มีนัดหมาย เปิดอีเมล ไม่มีอีเมล เปิดข้อความแจ้งเตือน มีข้อความจากบริษัทบัตรเครดิตเตือนให้ชำระยอดค้าง ภาคินมองข้อความนั้นแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ "อย่างน้อยจักรวาลก็ยังไม่ทวงหนี้" ทันใดนั้นมีเสียงดังติ๊งจากคอมพิวเตอร์ [ตรวจพบภาระผูกพันทางการเงินของผู้ถือครอง] [สถานะ: มีหนี้บัตรเครดิต] [ผลกระทบต่อความมั่นคงของจักรวาล: ไม่สามารถประเมินได้] ภาคินค่อย ๆ ยกมือกุมหน้า "หยุดอ่านชีวิตฉันได้แล้ว!" เขาตัดสินใจว่าจะต้องหาวิธีควบคุมเนตรทะลุโลกให้ได้ก่อนถึงเวลาเลิกงาน อย่างน้อยก็เพื่อให้แน่ใจว่าคืนนี้เขาจะไม่เผลอมองทะลุพื้นจนเห็นโครงสร้างของโลกแล้วเกิดอาการกลัวความสูงในแนวตั้ง ภาคินเดินไปห้องน้ำ ล้างมือ แล้วมองกระจก ตาขวาของเขามีวงแหวนสีทองจาง ๆ ล้อมรอบรูม่านตา ดูสวยงามราวกับเอฟเฟกต์พิเศษในเกมแฟนตาซี ถ้าไม่รวมความจริงที่ว่าเจ้าของตาไม่รู้วิธีปิดมัน "เอาละ ขั้นแรกต้องเปิด ขั้นที่สองต้องปิด" เขาหลับตาแล้วนับหนึ่งถึงสาม "เปิด!" เมื่อเปิดตา เขามองทะลุกำแพงห้องน้ำไปเห็นห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด มีไม้ถูพื้นสามอัน ถังน้ำสองใบ และกระดาษชำระที่วางอยู่บนชั้นสูง เหนือกระดาษชำระมีข้อความปรากฏขึ้น [ทรัพยากรฉุกเฉิน] [จำนวนคงเหลือ: 2 ม้วน] [แนวโน้มการใช้งาน: สูง] ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง "ถึงขั้นวิเคราะห์กระดาษชำระเลยเหรอ" เขาหลับตาอีกครั้ง "ปิด!" เมื่อเปิดตา ภาพทะลุกำแพงหายไป แต่คราวนี้เขากลับเห็นเส้นสีทองบาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ เส้นเหล่านั้นเชื่อมโยงประตู ก๊อกน้ำ กระจก และแม้แต่ถังขยะเข้าด้วยกัน เขาเอียงศีรษะ เส้นสีทองขยับตาม เขาหันซ้าย เส้นสีทองหมุนตาม เขาก้มลงมองรองเท้าตัวเอง เส้นทั้งหมดรวมตัวกันเป็นลูกศรชี้ไปยังถังขยะ [คำแนะนำ: ทิ้งใบเสร็จที่หมดอายุ] "ฉันไม่ได้ขอคำแนะนำเรื่องใบเสร็จ!" เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้น พนักงานชายคนหนึ่งเดินเข้ามา ภาคินสะดุ้งและรีบหลับตา เมื่อเขาเปิดตาอีกครั้ง เส้นสีทองก็หายไปแล้ว เขายืนอยู่หน้ากระจก สูดลมหายใจลึก และเริ่มสงสัยว่าพลังนี้มีคู่มือหรือไม่ คนปกติที่ได้รับพลังพิเศษควรมีเสียงลึกลับอธิบายวิธีใช้ หรืออย่างน้อยก็มีหน้าจอสอนเล่นแบบเกม แต่เขาได้รับเพียงข้อความนัดประชุมกับสถานที่ที่ไม่มีอยู่ในแผนที่ ตอนเที่ยง ภาคินเดินลงไปกินข้าวที่ร้านตามสั่งหน้าบริษัท ร้านตั้งอยู่ริมถนน มีโต๊ะสเตนเลสสี่ตัว พัดลมเก่าที่หมุนช้าเหมือนกำลังประท้วง และกระทะที่ส่งเสียงฉ่าไม่หยุด เขาสั่งกะเพราไก่ไข่ดาวตามปกติ แล้วนั่งรออาหารอยู่มุมร้าน แมวสามสีตัวอ้วนเดินเข้ามาจากใต้โต๊ะ มันคือแมวตัวเดียวกับที่เขาเห็นหน้าอพาร์ตเมนต์เมื่อเช้า ภาคินมองมันด้วยความสงสัย "นี่แกตามฉันมาทำไม" แมวนั่งลงตรงหน้าเขาอย่างสง่างาม ก่อนจะเลียอุ้งเท้าโดยไม่สนใจคำถาม ภาคินพยายามไม่ใช้เนตร แต่ดวงตาขวากลับส่องแสงขึ้นเอง ข้อความปรากฏเหนือหัวแมว [สิ่งมีชีวิต: แมวสามสี] [ชื่อที่ใช้เรียก: มะลิ] [อายุ: ไม่สามารถระบุได้] [สถานะ: ผู้สังเกตการณ์] [ข้อควรระวัง: อย่าถามเรื่องอายุซ้ำ] ภาคินกะพริบตาถี่ ๆ "แมวมีอายุไม่สามารถระบุได้เนี่ยนะ แกเป็นแมวหรือเป็นเจ้าหน้าที่ประกันสังคม" มะลิหยุดเลียอุ้งเท้าแล้วเงยหน้ามองเขา "เมี้ยว" ภาคินไม่เข้าใจภาษาแมว แต่ข้อความชุดใหม่กลับปรากฏขึ้นในสายตา [คำแปลโดยระบบเนตร] 'เจ้ามนุษย์เสียงดัง ข้ากำลังพักผ่อนอยู่' ภาคินเกือบตกเก้าอี้ "แกพูดได้!" แม่ค้าหันมามอง "อะไรนะพ่อหนุ่ม" "ผมหมายถึง... แมวมันพูดได้ว่าหิวครับ" แม่ค้าก้มมองแมวแล้วหยิบเศษไก่จากจานเตรียมให้ "มันก็หิวจริง ๆ นั่นแหละ เห็นมาขอทุกวัน" มะลิรับไก่ไปกินด้วยท่าทางผู้ดี ราวกับอาหารที่ได้รับเป็นภาษีประจำเขต ภาคินก้มลงกระซิบ "แกเป็นใครกันแน่" ข้อความปรากฏขึ้นอีกครั้ง 'ผู้ช่วยชั่วคราวของเจ้าตัวปัญหา' "ใครคือตัวปัญหา" มะลิชี้หางมาทางภาคิน ชายหนุ่มชี้ตัวเองกลับอย่างไม่อยากเชื่อ "ฉันเนี่ยนะ" 'ใช่ เจ้าเป็นผู้ถือครองเนตรทะลุโลกคนใหม่ และเจ้าเพิ่งทำให้ระบบตรวจสอบของจักรวาลส่งคำร้องเรียนไปแล้วสามฉบับ' ภาคินกลืนน้ำลาย "ฉันทำอะไรไปบ้าง" 'เจ้าพยายามปิดพลังด้วยการขยี้ตา เจ้าปิดหน้าต่างนัดหมาย และเจ้าคิดจะลาป่วยเพื่อหลบการประเมิน' ภาคินเงียบไปนาน "พวกจักรวาลนี่ไม่มีระบบคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลหรือไง" มะลิหาว 'มี แต่เจ้าไม่ได้อ่านเงื่อนไขการใช้งาน' ภาคินอยากเถียง แต่เขาก็รู้ว่าตัวเองไม่เคยอ่านเงื่อนไขการใช้งานอะไรจนจบจริง ๆ อาหารมาถึงพอดี เขาจึงตัดสินใจพักเรื่องจักรวาลไว้ก่อนแล้วลงมือกิน ขณะที่เขาตักข้าวคำแรก เนตรกลับทำงานอีกครั้ง เขามองเห็นข้อมูลของจานข้าว [อาหาร: ข้าวกะเพราไก่ไข่ดาว] [ความอร่อยโดยประมาณ: 86 เปอร์เซ็นต์] [ความเผ็ด: 72 เปอร์เซ็นต์] [ความเสี่ยง: น้ำมันกระเด็นใส่เสื้อ] [คำแนะนำ: อย่าทำไข่ดาวตกพื้น] ภาคินพยายามไม่สนใจข้อมูลเหล่านั้น แต่เมื่อยกช้อนขึ้น เขาก็เห็นตัวเลขอีกชุดปรากฏเหนือกระทะ [ตรวจพบความผิดปกติในพื้นที่] [ตำแหน่ง: ใต้โต๊ะหมายเลขสาม] เขาหันไปมองใต้โต๊ะหมายเลขสามโดยอัตโนมัติ มีถุงพลาสติกสีดำวางอยู่ข้างขาโต๊ะ ภาคินเพ่งมอง และเนตรก็เปิดเผยภาพทะลุถุง ภายในไม่ใช่เงิน ไม่ใช่ของผิดกฎหมาย และไม่ใช่สมบัติโบราณ มันคือกล่องสี่เหลี่ยมสีเงินขนาดเท่ากล่องข้าว มีวงแหวนเล็ก ๆ หมุนอยู่รอบตัว และมีตัวอักษรที่เขาอ่านไม่ออกสลักอยู่ด้านข้าง ข้อความสีแดงปรากฏขึ้น [วัตถุผิดมิติ] [ประเภท: อุปกรณ์สื่อสารข้ามจักรวาล] [สถานะ: กำลังเรียกคืน] [คำเตือน: ห้ามสัมผัสโดยตรง] ภาคินค่อย ๆ วางช้อน "มะลิ... ของใต้โต๊ะนั่นคืออะไร" แมวสามสีหันไปมอง แล้วขนทั้งตัวก็ตั้งขึ้นเล็กน้อย 'แย่แล้ว' "แย่อะไร" 'มันไม่ควรมาอยู่ที่นี่' ก่อนที่ภาคินจะถามต่อ กล่องสีเงินก็ส่งเสียงดังขึ้น ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ลูกค้าทั้งร้านหันมามองใต้โต๊ะ แม่ค้าถือทัพพีเดินออกมาจากหลังเตา "ใครเอาของอะไรมาวางไว้ตรงนั้น" ภาคินยกมือขึ้นทันที "ผมไม่ได้เอามาครับ ผมยังไม่ได้แตะอะไรเลย!" ไม่มีใครกล่าวหาเขา แต่เขารีบแก้ตัวจนทุกคนเริ่มสงสัย กล่องสีเงินลอยขึ้นจากพื้นประมาณสิบเซนติเมตร วงแหวนรอบตัวมันหมุนเร็วขึ้น ก่อนฉายภาพชายในชุดสูทสีดำกลางอากาศ ใบหน้าของผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ปรากฏขึ้นพร้อมสีหน้าที่ดูเหมือนคนอดนอนมาหลายพันปี "ผู้ถือครองเนตรทะลุโลก โปรดหยุดการเคลื่อนไหวและรอเจ้าหน้าที่" ลูกค้าคนหนึ่งอุทาน "โฆษณาอะไรเนี่ย สมจริงมาก" อีกคนยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายวิดีโอทันที ผู้ตรวจสอบหันมองกล้องของลูกค้า แล้วภาพฉายก็เปลี่ยนเป็นหน้าต่างแจ้งเตือน [ตรวจพบการบันทึกภาพโดยไม่ได้รับอนุญาต] [กำลังดำเนินการลบข้อมูล] โทรศัพท์ของลูกค้าดับพร้อมกันสามเครื่อง เจ้าของโทรศัพท์ร้องเสียงหลง "เฮ้ย! มือถือฉัน! เพิ่งผ่อนหมดเมื่อเดือนที่แล้วนะ!" ผู้ตรวจสอบถอนหายใจ "ขออภัย การเปิดเผยเทคโนโลยีข้ามมิติเป็นเรื่องที่ต้องควบคุม" แม่ค้ากอดทัพพีแน่น "ถ้าเป็นเรื่องควบคุม ช่วยควบคุมค่าไฟร้านฉันด้วยได้ไหม เดือนนี้ขึ้นอีกแล้ว" ผู้ตรวจสอบเงียบไป มะลิยกอุ้งเท้าปิดหน้า ภาคินเริ่มรู้สึกว่ามนุษย์โลกอาจไม่ใช่ฝ่ายที่รับมือยากที่สุดในเหตุการณ์นี้ เขาก้มลงมองกล่องสีเงินและเห็นวงแหวนชั้นนอกมีรอยร้าว เนตรแสดงข้อความใหม่ [ระบบกักเก็บพิกัดเสียหาย] [การรั่วไหลของพลังงาน: 12 เปอร์เซ็นต์] [ผลกระทบที่อาจเกิดขึ้น: พื้นที่โดยรอบถูกย้ายตำแหน่ง] ภาคินเงยหน้าขึ้นช้า ๆ "ย้ายตำแหน่งนี่หมายถึงอะไร" ผู้ตรวจสอบตอบทันที "หมายถึงพื้นที่ทั้งหมดอาจถูกย้ายไปยังพิกัดอื่นในจักรวาล" ภาคินมองจานข้าวที่ยังกินไม่หมด "รวมถึงข้าวผมด้วยไหม" ผู้ตรวจสอบนิ่งงัน มะลิถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย 'ข้าบอกแล้วว่าเขาเป็นตัวปัญหา' กล่องสีเงินส่งเสียงดังขึ้นอีกครั้ง วงแหวนทั้งหมดหยุดหมุนพร้อมกัน แล้วปล่อยแสงสีขาวออกมาจนทั่วร้าน โต๊ะสเตนเลสสั่นสะเทือน พัดลมหยุดหมุน และเสียงรถบนถนนด้านนอกเงียบหายไปราวกับมีใครกดปุ่มปิดโลก ภาคินคว้าเก้าอี้ไว้แน่น แม่ค้ากอดหม้อข้าว ลูกค้าคนหนึ่งกอดถุงกับข้าวกลับบ้าน ส่วนมะลิกลับกระโดดขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์อย่างสงบ 'เอาละ ถึงเวลาที่เจ้าจะได้เห็นโลกอีกชั้นหนึ่งแล้ว' ภาคินหันไปทางแมว "มีโลกอีกชั้นด้วยเหรอ" แสงสีขาวสว่างจ้าขึ้น แล้วทุกอย่างก็หายไป เมื่อแสงดับลง ภาคินพบว่าตัวเองยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม มือยังจับขาโต๊ะไว้แน่น และจานกะเพราไก่ยังอยู่ตรงหน้า แต่ร้านอาหารหายไปแล้ว ถนนหายไป ตึกแถวและรถยนต์หายไปทั้งหมด รอบตัวเขาเป็นทุ่งหญ้าสีม่วงที่ทอดยาวไปจนถึงขอบฟ้า ท้องฟ้ามีวงแหวนขนาดมหึมาสามวงลอยอยู่ และมีปลาตัวเท่ารถบัสว่ายผ่านอากาศเหนือศีรษะ ภาคินค่อย ๆ เงยหน้ามองปลาบิน มันหันมาสบตาเขาแล้วอ้าปาก เสียงประกาศดังขึ้นในหัว [ยินดีต้อนรับสู่พื้นที่รอการตรวจสอบ] [ตำแหน่งปัจจุบัน: เขตพักคอยระหว่างมิติ] [สถานะผู้ถือครอง: อยู่ระหว่างการประเมิน] ภาคินก้มลงมองจานข้าวของตัวเอง ไข่ดาวยังอยู่ครบ เขาน้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้ง "อย่างน้อยก็ยังไม่ทำไข่ดาวตกพื้น" ผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ปรากฏตัวตรงหน้าเขา ชุดสูทสีดำยังเรียบกริบเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้มีรอยยับเล็กน้อยตรงแขนเสื้อ "ภาคิน วัฒนกิจ คุณถูกนำตัวมายังพื้นที่ตรวจสอบเนื่องจากการเชื่อมต่อกับเนตรทะลุโลกโดยไม่ได้รับอนุญาต" ภาคินชี้ตัวเอง "ผมไม่ได้สมัครนะครับ มันติดตั้งมาเอง" "พลังดังกล่าวไม่มีระบบสมัครสมาชิก" "งั้นช่วยยกเลิกให้หน่อยครับ" ผู้ตรวจสอบนิ่งไป "ไม่สามารถดำเนินการได้" "งั้นขอเปลี่ยนแพ็กเกจ" "ไม่มีแพ็กเกจ" "มีส่วนลดรายปีไหมครับ" ผู้ตรวจสอบหลับตาเป็นครั้งแรก มะลิเดินออกมาจากเงาของกล่องสื่อสาร กระโดดขึ้นไปนั่งบนไหล่ภาคิน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย 'หยุดต่อรองได้แล้ว เจ้าโง่ พลังนี้ไม่ใช่บริการอินเทอร์เน็ต' ภาคินหันไปมองมัน "ถ้าไม่ใช่อินเทอร์เน็ต แล้วทำไมข้อมูลฉันถึงรั่วไหลขนาดนี้" คราวนี้แมวสามสีเงียบไปจริง ๆ ผู้ตรวจสอบมองทั้งคู่สลับกัน ก่อนยื่นแผ่นข้อมูลสีดำให้ภาคิน "การประเมินจะเริ่มในอีกไม่กี่นาที แต่มีเรื่องสำคัญที่คุณต้องทราบก่อน" ภาคินรับแผ่นข้อมูลมาอย่างระมัดระวัง ตัวอักษรสีทองค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางแผ่น [เนตรทะลุโลกไม่ได้มีไว้เพื่อมองทะลุวัตถุเท่านั้น] [ความสามารถขั้นต้น: ตรวจจับความจริงที่ถูกซ่อน] [ความสามารถขั้นต่อไป: มองเห็นรอยต่อระหว่างมิติ] [ความสามารถที่ยังไม่ปลดล็อก: ไม่สามารถระบุได้] ภาคินอ่านจนจบแล้วเงยหน้าขึ้น "แล้วผมต้องทำอะไร" ผู้ตรวจสอบชี้ไปยังเส้นขอบฟ้า ไกลออกไปมีประตูสีดำตั้งอยู่กลางทุ่งหญ้า รอบประตูเต็มไปด้วยสัญลักษณ์เรืองแสงและเส้นรอยร้าวบนอากาศ "เดินไปที่ประตูนั้น แล้วบอกสิ่งที่คุณเห็น" ภาคินมองประตู จากนั้นมองจานข้าว แล้วมองแมวบนไหล่ "ถ้าผมไปแล้วจะได้กลับบ้านไหมครับ" "หากผ่านการประเมิน ก็มีโอกาส" "แล้วถ้าไม่ผ่าน" ผู้ตรวจสอบเงียบไปสองวินาที "คุณอาจต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจักรวาลจะหาทางแก้ไขปัญหาของคุณได้" ภาคินยกจานข้าวขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว "งั้นผมขอกินให้หมดก่อนครับ" มะลิยกอุ้งเท้าปิดหน้าอีกครั้ง และบนแผ่นข้อมูลของผู้ตรวจสอบก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนใหม่ [คำเตือน: ผู้ถือครองกำลังให้ความสำคัญกับอาหารมากกว่าความปลอดภัยของมิติ] [การประเมินความเสี่ยง: เพิ่มขึ้น] ผู้ตรวจสอบจ้องหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำเบา ๆ "นี่เรากำลังจะได้ผู้กอบกู้จักรวาล หรือผู้ตรวจสอบคุณภาพอาหารกันแน่" ภาคินตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก เคี้ยวอย่างตั้งใจ แล้วลุกขึ้นยืน "เอาละครับ ผมพร้อมแล้ว" เขาเดินมุ่งหน้าไปยังประตูสีดำ โดยไม่รู้ว่าหลังประตูนั้นมีสิ่งใดรออยู่ แต่ก่อนจะก้าวถึงจุดหมาย เนตรทะลุโลกก็ส่องแสงสีทองอย่างรุนแรง ข้อความสีแดงปรากฏขึ้นเต็มสายตา [ตรวจพบรอยต่อมิติผิดปกติ] [ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับสูงด้านหลังประตู] [คำเตือน: สิ่งที่อยู่ด้านหลังประตู กำลังมองกลับมา] ภาคินหยุดเดิน เขากลืนน้ำลายแล้วหันไปถามผู้ตรวจสอบ "นี่ครับ ถ้าผมแกล้งทำเป็นไม่เห็น แล้วกลับไปทำงานตามปกติได้ไหม" ผู้ตรวจสอบตอบทันที "ไม่ได้" ภาคินพยักหน้าอย่างยอมรับชะตากรรม "เข้าใจแล้วครับ" เขาหันกลับไปหาประตู สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และยกมือขึ้นเคาะเบา ๆ สามครั้ง ก๊อก ก๊อก ก๊อก ทั้งทุ่งหญ้าเงียบกริบ จากอีกด้านหนึ่ง มีเสียงตอบกลับมา "ใครน่ะ" ภาคินชะงัก เขามองผู้ตรวจสอบ มองมะลิ และมองประตูสีดำอีกครั้ง จากนั้นก็ตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพที่สุดในชีวิต "ขอโทษครับ ผมมาสอบประเมินความเสถียรของจักรวาลครับ ไม่ทราบว่าต้องรับบัตรคิวตรงไหน" ประตูสีดำสั่นสะเทือน เสียงด้านในเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างหนักหน่วง และเป็นครั้งแรกที่ผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความหวาดกลัว เพราะเสียงหัวเราะนั้นไม่ใช่เสียงของสิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายใต้กฎของจักรวาล มันคือเสียงของบางสิ่งที่เคยเป็นผู้สร้างกฎเหล่านั้นมาก่อน