เนตรทะลุโลก ป่วนทะลุจักรวาล EP3

เสียงหัวเราะจากหลังประตูสีดำดังสะท้อนไปทั่วทุ่งหญ้าสีม่วง ภาคินยืนถือจานข้าวเปล่าอยู่หน้าประตู ขณะที่ผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ถอยหลังไปอีกสองก้าวอย่างระมัดระวัง มะลิซึ่งเกาะอยู่บนไหล่ของเขาใช้หางปัดแก้มเจ้าของชั่วคราวหนึ่งครั้ง 'อย่าพูดอะไรโง่ ๆ ล่ะ' ภาคินหันไปกระซิบตอบ "ฉันพูดอะไรโง่ ๆ ตอนไหน" 'ตั้งแต่ลืมตาดูโลก' "ขอบใจมากสำหรับกำลังใจ" ประตูสีดำเปิดออกเองอย่างช้า ๆ แสงสีม่วงเข้มไหลออกมาตามขอบประตู คล้ายหมอกที่มีชีวิต ด้านหลังประตูไม่ใช่ห้องโถง ไม่ใช่ปราสาท และไม่ใช่ห้องควบคุมจักรวาลที่เต็มไปด้วยจอภาพอย่างที่ภาคินจินตนาการ มันคือห้องนั่งเล่นธรรมดาที่มีโซฟาสีน้ำตาล โต๊ะเตี้ย กองเอกสาร และพัดลมตั้งพื้นเก่าหนึ่งตัว ตรงกลางห้องมีชายวัยกลางคนสวมเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขาสั้นลายเป็ดนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ ผมของเขาฟูเหมือนเพิ่งถูกไฟฟ้าสถิตเล่นงาน ใบหน้ามีหนวดเคราบาง ๆ และใต้ตาคล้ำราวกับอดนอนมาหลายคืน ที่น่าประหลาดที่สุดคือบนศีรษะของเขามีมงกุฎสีทองลอยอยู่เหนือผมประมาณสองเซนติเมตร ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นจากชามบะหมี่ "อ้าว มาแล้วเหรอ นึกว่าจะมาสายกว่านี้" ภาคินก้มมองนาฬิกาข้อมือ "ผมมาตรงเวลานัดครับ" "นั่นแหละ สายกว่าที่คิด" ภาคินหันไปมองผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์เพื่อขอคำอธิบาย แต่เจ้าหน้าที่ระดับจักรวาลกลับยืนตัวตรงเหมือนทหารกำลังพบผู้บัญชาการสูงสุด "ท่านผู้สร้างกฎจักรวาล" ชายในกางเกงลายเป็ดโบกมือ "ไม่ต้องพิธีรีตอง ฉันกำลังกินอยู่" ภาคินกะพริบตา เขาเคยคิดว่าผู้สร้างจักรวาลต้องเป็นสิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่ มีแสงสว่างล้อมรอบ มีเสียงพูดก้องไปทั่วมิติ หรืออย่างน้อยก็ควรสวมเสื้อผ้าที่เข้ากับตำแหน่ง แต่ชายตรงหน้าดูเหมือนลุงที่กำลังรอโปรโมชั่นบะหมี่สามห่อสิบบาท "ท่านคือผู้สร้างจักรวาลจริง ๆ เหรอครับ" ชายคนนั้นยกชามขึ้นซดน้ำซุป "แล้วนายคิดว่าใครจะกล้าใส่กางเกงลายเป็ดในเขตหวงห้ามระดับสูงสุดล่ะ" ภาคินไม่มีคำตอบ มะลิกระโดดจากไหล่เขาลงไปบนโซฟา แล้วนั่งเลียอุ้งเท้าราวกับมาที่นี่เป็นประจำ ชายในกางเกงลายเป็ดมองแมวแล้วถอนหายใจ "มะลิ เธอยังไม่เลิกตามหาคนมาเพิ่มงานให้ฉันอีกเหรอ" 'ข้าไม่ได้ตามหา ข้าแค่เจอคนที่ทำให้ระบบรวนเอง' "นั่นแหละ เรียกว่าตามหาในเชิงอ้อม" ภาคินยกมือขึ้นช้า ๆ "ขอโทษนะครับ ผมขอทราบชื่อท่านได้ไหม" ชายคนนั้นวางชามบะหมี่ลงบนโต๊ะ "เรียกฉันว่าอาจารย์ศูนย์ก็ได้ บางคนเรียกผู้สร้าง บางคนเรียกผู้กำหนดกฎ ส่วนฝ่ายบัญชีเรียกฉันว่าลูกหนี้ค้างชำระ" ภาคินเลิกคิ้ว "ผู้สร้างจักรวาลเป็นหนี้ด้วยเหรอครับ" "จักรวาลไม่ได้สร้างตัวเองฟรี ๆ นะพ่อหนุ่ม วัสดุพลังงานก็มีต้นทุน ค่าเซิร์ฟเวอร์มิติยังแพงขึ้นทุกปี" ผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ขยับแว่นที่ไม่มีอยู่บนใบหน้า "ท่านยังไม่ได้ชำระค่าบำรุงรักษาระบบแรงโน้มถ่วงของกาแล็กซีฝั่งตะวันตกด้วยครับ" อาจารย์ศูนย์ชี้ชามบะหมี่ "บันทึกไว้ก่อน เดี๋ยวฉันจ่ายหลังสิ้นเดือน" ภาคินรู้สึกว่าตัวเองได้พบผู้บริหารที่เข้าใจชีวิตมนุษย์มากที่สุดในจักรวาล อย่างน้อยเขาก็ไม่ใช่คนเดียวที่ชอบพูดว่าเดี๋ยวค่อยจ่าย อาจารย์ศูนย์ลุกขึ้นจากโซฟา มงกุฎสีทองลอยตามศีรษะอย่างสง่างามผิดกับกางเกงลายเป็ดอย่างสิ้นเชิง เขาเดินมาหยุดตรงหน้าภาคินแล้วมองตาขวาของชายหนุ่ม แสงสีทองในดวงตาของภาคินตอบสนองทันที ตัวอักษรจำนวนมากปรากฏขึ้นในสายตา [สิ่งมีชีวิต: ไม่สามารถจัดประเภทได้] [ระดับพลัง: เกินขอบเขตการวัด] [อายุ: ข้อมูลถูกปิดผนึก] [ข้อสังเกต: ผู้ถือครองกำลังพยายามมองทะลุเสื้อผ้าของเป้าหมาย] ภาคินสะดุ้งจนเกือบทำจานหลุดมือ "ผมไม่ได้ตั้งใจครับ!" อาจารย์ศูนย์ก้มมองเสื้อกล้ามของตัวเอง "ไม่เป็นไร ใต้เสื้อก็มีแค่พุง ไม่ใช่ความลับของจักรวาล" มะลิหัวเราะเป็นเสียงครางในลำคอ ผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ยกมือขึ้นปิดหน้าอย่างเงียบ ๆ อาจารย์ศูนย์ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง หน้าต่างข้อมูลที่ลอยอยู่ในสายตาภาคินก็เปลี่ยนไป [การตรวจสอบเบื้องต้นเริ่มต้น] [เป้าหมาย: ภาคิน วัฒนกิจ] [คำถามแรก: หากมองเห็นความจริงทั้งหมด คุณจะใช้มันทำอะไร] ภาคินคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขานึกถึงใบเสนอราคาที่ผิดปกติในบริษัท นึกถึงเงินเดือนที่แทบไม่พอใช้ และนึกถึงจานกะเพราที่ถูกพามาข้ามมิติด้วยอย่างไม่เต็มใจ "ผมอยากรู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุของปัญหาครับ จะได้แก้ให้ถูกจุด" อาจารย์ศูนย์พยักหน้า "เป็นคำตอบที่ดี แล้วถ้าความจริงนั้นทำให้คนอื่นเดือดร้อนล่ะ" ภาคินเงียบไป เขาไม่ได้เป็นคนกล้าหาญเป็นพิเศษ และไม่เคยคิดว่าตัวเองเหมาะกับการตัดสินชะตาใคร "ผมคงต้องดูว่ามีทางแก้ที่ทำให้เสียหายน้อยที่สุดไหมครับ ถ้าจำเป็นต้องเปิดเผย ก็คงต้องรับผิดชอบผลที่ตามมาด้วย" รอยยิ้มของอาจารย์ศูนย์จางลงเล็กน้อย "น่าสนใจ อย่างน้อยนายก็ไม่ได้ตอบว่าจะใช้มันรวยจากการโกงหวย" ภาคินชะงัก "ผมก็คิดอยู่เหมือนกันครับ แต่ถ้าผมมองเห็นเลขล่วงหน้าแล้วถูกทุกงวด มันน่าสงสัยเกินไป" "ดีมากที่นายคิดถึงเรื่องนั้น" "ผมคิดถึงเรื่องภาษีด้วยครับ" อาจารย์ศูนย์หัวเราะจนไหล่สั่น เสียงหัวเราะทำให้วงแหวนแสงเหนือประตูหมุนเร็วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกลับสู่สภาพเดิม จากนั้นเขายกมือขึ้นสร้างลูกแก้วสีใสขนาดเท่าลูกปิงปองขึ้นกลางอากาศ ภายในลูกแก้วมีเมืองเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยตึก ถนน แม่น้ำ และผู้คนที่เคลื่อนไหวอยู่จริง ภาคินเบิกตากว้าง "นี่คืออะไรครับ" "โลกจำลองที่กำลังจะเกิดปัญหา" "แล้วผมต้องทำอะไร" "บอกฉันว่าปัญหาอยู่ตรงไหน" ภาคินมองลูกแก้วตามปกติ เขาเห็นเพียงเมืองขนาดเล็กที่มีตึกสูงตั้งอยู่กลางเมืองและแม่น้ำไหลผ่านชานเมือง จากนั้นเนตรทะลุโลกก็เปิดขึ้น รายละเอียดนับพันปรากฏซ้อนทับกันทันที เขาเห็นท่อส่งน้ำใต้ดิน เห็นสายพลังงานที่เชื่อมอาคารแต่ละหลัง เห็นเครื่องจักรในสถานีผลิตไฟฟ้า และเห็นเส้นแสงสีดำที่พาดผ่านใต้แม่น้ำ เหนือเส้นแสงมีข้อความเตือน [ความผิดปกติ: จุดเชื่อมต่อพลังงานถูกสลับทิศทาง] [ผลกระทบ: ระบบป้องกันเมืองจะหยุดทำงานภายใน 4 นาที] ภาคินชี้ไปยังใต้แม่น้ำ "ตรงนี้ครับ มีเส้นพลังงานถูกต่อกลับด้าน ถ้าปล่อยไว้ ระบบป้องกันเมืองจะหยุดทำงาน" อาจารย์ศูนย์ยิ้ม "ถูกต้อง แล้วนายจะทำอย่างไร" ภาคินเพ่งมองเส้นพลังงานอีกครั้ง เขาพบว่ามีคันโยกเล็ก ๆ อยู่ข้างจุดเชื่อมต่อ แต่หากดึงผิดทิศ เมืองทั้งเมืองจะสูญเสียพลังงานชั่วคราว เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ "ผมจะตรวจสอบว่ามีระบบสำรองไหม ถ้ามี ก็เปิดระบบสำรองก่อน แล้วค่อยแก้จุดเชื่อมต่อครับ" อาจารย์ศูนย์พยักหน้าอย่างพอใจ "ดี นายไม่รีบแก้โดยไม่ตรวจสอบผลกระทบ" เขาดีดนิ้วอีกครั้ง ภาพเมืองในลูกแก้วหยุดนิ่ง "แต่การประเมินนี้มีเงื่อนไขเพิ่ม" ภาคินเริ่มรู้สึกไม่ดี "เงื่อนไขอะไรครับ" อาจารย์ศูนย์ยิ้มกว้าง "นายต้องทำให้ระบบสำรองทำงาน โดยห้ามใช้มือ" ภาคินมองลูกแก้ว มองอาจารย์ศูนย์ แล้วมองมือตัวเองทั้งสองข้าง "นี่เป็นการสอบพลังพิเศษหรือรายการเกมโชว์ครับ" "ทั้งสองอย่าง บางครั้งจักรวาลก็ประหยัดงบด้วยการรวมโครงการ" มะลิยกอุ้งเท้าขึ้นปิดหู ภาคินพยายามใช้เนตรมองหาสวิตช์ที่ควบคุมระบบสำรอง แต่ข้อมูลทั้งหมดซ้อนทับกันจนแทบอ่านไม่ออก เขาหลับตาลง หายใจช้า ๆ แล้วนึกถึงวิธีที่ใช้ควบคุมพลังในห้องน้ำ แทนที่จะพยายามมองทุกอย่าง เขาเลือกโฟกัสเพียงจุดเดียว ลูกศรสีทองปรากฏขึ้นเหนืออุปกรณ์ชิ้นเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้สะพาน [ระบบสำรอง] [วิธีเปิดใช้งาน: ใช้คลื่นเสียงความถี่เฉพาะ] ภาคินลืมตาขึ้น "ต้องใช้เสียงครับ" อาจารย์ศูนย์เลิกคิ้ว "แล้วนายจะทำอย่างไร" ภาคินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะส่งเสียงเลียนแบบเสียงเตือนเครื่องถอยรถที่เขาเคยได้ยินในลานจอดรถ ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์หันหน้าหนีเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามรักษามาตรฐานวิชาชีพของตัวเอง ภาคินลองอีกครั้ง โดยปรับระดับเสียงให้สูงขึ้น ปี๊ดดดดดด! ลูกแก้วสั่นไหว แสงสีน้ำเงินสว่างขึ้นใต้สะพาน ระบบสำรองเริ่มทำงาน และเส้นพลังงานสีดำค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียว [ระบบสำรอง: ทำงานสำเร็จ] [ระบบป้องกันเมือง: กลับสู่สถานะปลอดภัย] ภาคินหยุดส่งเสียงแล้วหอบหายใจ "สำเร็จแล้วครับ" อาจารย์ศูนย์ปรบมือช้า ๆ "นายใช้ข้อมูลจากเนตรเพื่อหาวิธีแก้ปัญหา และเลือกวิธีที่ไม่ทำให้เมืองเสียหาย ดีมาก" ภาคินยิ้มอย่างภาคภูมิใจ แต่แล้วหน้าต่างข้อมูลก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง [ผลข้างเคียง: ระบบสื่อสารของเมืองกำลังเล่นเสียงเตือนถอยรถซ้ำโดยไม่ทราบสาเหตุ] [ความเสียหาย: ความรำคาญระดับปานกลาง] เสียงปี๊บดังขึ้นจากลูกแก้วทั่วทั้งเมือง ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ! ผู้คนในเมืองเล็ก ๆ เงยหน้ามองท้องฟ้า รถยนต์หยุดชะงัก และเจ้าหน้าที่จราจรเริ่มเป่านกหวีดตอบโต้เสียงเตือนจากระบบ ภาคินค่อย ๆ หุบยิ้ม "ผมคิดว่าผมควรขอโทษเมืองนั้นไหมครับ" อาจารย์ศูนย์หัวเราะจนต้องจับพนักโซฟา "ไม่ต้องหรอก อีกไม่นานพวกเขาก็จะคิดว่าเป็นเทศกาลประจำปี" ผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์บันทึกข้อมูลลงแผ่นสีดำ "ผลการประเมินเบื้องต้น: ผ่านในด้านการวิเคราะห์ แต่ต้องฝึกควบคุมผลข้างเคียง" ภาคินถอนหายใจด้วยความโล่งอก "แล้วผมกลับบ้านได้หรือยังครับ" อาจารย์ศูนย์ยกนิ้วขึ้น "ยังเหลือคำถามสุดท้าย" ภาคินหลับตาอย่างเหนื่อยหน่าย "ผมรู้อยู่แล้วครับ" อาจารย์ศูนย์วางลูกแก้วลงบนโต๊ะ แล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง "เนตรทะลุโลกไม่ใช่อาวุธที่ฉันสร้างขึ้น และไม่ใช่พลังที่ควรตกอยู่ในมือของมนุษย์ธรรมดา" ภาคินนิ่งฟัง "มันเป็นกุญแจที่สามารถมองเห็นรอยต่อของกฎทั้งหมด หากผู้ถือครองเรียนรู้ที่จะใช้มันอย่างสมบูรณ์ เขาอาจมองเห็นสิ่งที่แม้แต่ฉันก็ไม่สามารถมองเห็นได้" ห้องนั่งเล่นเงียบลง ภาคินก้มมองตาขวาของตัวเอง "แล้วใครเป็นคนให้พลังนี้กับผมครับ" อาจารย์ศูนย์ส่ายหน้า "ฉันไม่รู้" คำตอบนั้นทำให้ภาคินรู้สึกหนาวขึ้นมาอย่างประหลาด ถ้าผู้สร้างกฎจักรวาลยังไม่รู้ว่าใครเป็นต้นเหตุ แสดงว่าพลังนี้อาจเกี่ยวข้องกับบางสิ่งที่อยู่เหนือความเข้าใจของเขาจริง ๆ มะลิลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินมาหยุดข้างเท้าภาคิน 'ถึงเวลาแล้ว' ภาคินหันไปมองแมว "เวลาอะไรอีก" มะลิไม่ตอบ แต่เนตรทะลุโลกกลับแสดงภาพซ้อนทับขึ้นมา เขาเห็นเงาของชายคนหนึ่งยืนอยู่หลังอาจารย์ศูนย์ เงานั้นไม่มีใบหน้า ไม่มีรูปร่างชัดเจน และไม่มีข้อมูลใดปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ มีเพียงข้อความสั้น ๆ ที่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางสายตา [ไม่พบข้อมูล] [ไม่พบแหล่งกำเนิด] [คำเตือน: สิ่งนี้กำลังมองผ่านคุณ] ภาคินถอยหลังทันที "ข้างหลังท่านมีอะไรอยู่ครับ!" อาจารย์ศูนย์หันกลับไปมอง ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น แต่รอยยิ้มของเขาหายไปแล้ว เขายกมือขึ้น สร้างกำแพงแสงล้อมรอบห้องนั่งเล่นทันที "ทุกคนถอยออกจากประตู" ผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์รีบทำตามโดยไม่ถามเหตุผล มะลิกระโดดขึ้นไหล่ภาคินและจ้องไปยังตำแหน่งเดิม อากาศเหนือพื้นห้องเริ่มแตกร้าวราวกับกระจก เสียงหนึ่งดังขึ้นจากรอยแยก "ในที่สุด... เนตรก็เปิดขึ้นแล้ว" ภาคินยืนตัวแข็ง เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากประตู ไม่ได้ดังมาจากคนในห้อง และดูเหมือนจะดังมาจากทุกทิศทางพร้อมกัน อาจารย์ศูนย์กำมือแน่น "เป็นไปไม่ได้ เจ้าถูกผนึกไว้แล้ว" เสียงปริศนาหัวเราะเบา ๆ "ผนึกกฎได้ แต่ผนึกความจริงไม่ได้หรอก" แสงสีทองในตาขวาของภาคินลุกวาบขึ้นโดยที่เขาไม่ได้สั่ง ข้อความสุดท้ายปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน [ตรวจพบต้นกำเนิดที่ไม่อยู่ในฐานข้อมูลจักรวาล] [สถานะ: กำลังติดต่อผู้ถือครอง] [คำถามจากต้นกำเนิด: เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าเหตุใดจึงเลือกเกิดมาเป็นมนุษย์] ภาคินอ้าปากค้าง "ผมเลือกเกิดเองได้ด้วยเหรอครับ!" รอยแยกกลางอากาศสว่างวาบ ก่อนทุกอย่างจะดับลงในพริบตา เมื่อแสงกลับมา ห้องนั่งเล่นยังอยู่ที่เดิม ผู้ตรวจสอบยังยืนตัวตรง และอาจารย์ศูนย์ยังคงจ้องตำแหน่งที่รอยแยกเคยปรากฏ แต่บนฝ่ามือของภาคินมีสัญลักษณ์สีทองรูปวงกลมซ้อนกันสามชั้นเพิ่มขึ้นมา เขายกมือขึ้นมองอย่างไม่เข้าใจ "นี่มันอะไรอีกครับ" อาจารย์ศูนย์ตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "หลักฐานว่าการประเมินของนายเพิ่งเปลี่ยนจากการทดสอบทั่วไป เป็นเหตุการณ์ระดับจักรวาล" ภาคินถอนหายใจ "ผมขอเบิกค่าล่วงเวลาได้ไหมครับ" คราวนี้แม้แต่ผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ก็ยังเผลอหลุดหัวเราะออกมา และไกลออกไปนอกขอบเขตของจักรวาลที่รู้จัก เงาปริศนากำลังมองผ่านดวงตาสีทองของภาคิน พร้อมรอวันที่เขาจะเปิดเนตรได้อย่างสมบูรณ์