เนตรทะลุโลก ป่วนทะลุจักรวาล EP4

ภาคินใช้เวลาสามนาทีเต็มในการจ้องสัญลักษณ์สีทองบนฝ่ามือของตัวเอง มันเป็นวงกลมซ้อนกันสามชั้น มีเส้นเล็ก ๆ เชื่อมต่ออยู่ตรงกลาง และเปล่งแสงเป็นจังหวะเหมือนกำลังหายใจ เขาลองล้างมือด้วยน้ำจากแก้วบนโต๊ะ สัญลักษณ์ไม่หาย ลองถูด้วยชายเสื้อ ก็ไม่หาย ลองเอานิ้วอีกข้างสะกิด แสงสีทองวาบขึ้นจนคิ้วของเขาแทบไหม้ "โอเค เข้าใจแล้ว ไม่ต้องตอบสนองทุกครั้งก็ได้!" อาจารย์ศูนย์ยืนกอดอกอยู่ข้างโซฟา สีหน้าจริงจังผิดกับกางเกงลายเป็ดที่ยังสวมอยู่ "อย่าแตะสัญลักษณ์นั้นโดยไม่จำเป็น มันคือเครื่องหมายเชื่อมต่อกับต้นกำเนิดที่เราไม่รู้จัก" ภาคินยกมือขึ้นระดับสายตา "แล้วลบออกได้ไหมครับ" "ยังไม่ได้" "เปลี่ยนสีได้ไหมครับ" "ไม่ได้" "งั้นขอซ่อนใต้ถุงมือได้ไหมครับ" อาจารย์ศูนย์นิ่งไปครู่หนึ่ง "อันนั้นน่าจะได้" ภาคินรีบค้นกระเป๋าผ้า เขาพบใบเสร็จเก่า สายชาร์จที่พันกันจนคล้ายสิ่งมีชีวิต และถุงเท้าหนึ่งข้างซึ่งไม่ควรอยู่ในกระเป๋าทำงาน ไม่มีถุงมือ "ชีวิตผมนี่มันขาดการเตรียมพร้อมจริง ๆ" มะลิกระโดดขึ้นโต๊ะแล้วมองถุงเท้าอย่างรังเกียจ 'ถ้าเอาสิ่งนั้นมาคลุมสัญลักษณ์ ข้าเกรงว่าต้นกำเนิดจักรวาลจะตายเพราะกลิ่นก่อน' ภาคินรีบเก็บถุงเท้ากลับเข้ากระเป๋า "ไม่ต้องวิจารณ์ของใช้ส่วนตัวฉันก็ได้" ผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์เปิดแผ่นข้อมูลสีดำขึ้นกลางอากาศ "ตามระเบียบ หลังการประเมินเบื้องต้น ผู้ถือครองต้องได้รับภารกิจตรวจสอบความผิดปกติหนึ่งรายการ" ภาคินหันขวับ "ผมผ่านการประเมินแล้ว ทำไมยังมีงานต่ออีกครับ" "เพราะการประเมินเป็นขั้นตอนหนึ่ง ส่วนภารกิจเป็นขั้นตอนถัดไป" "ใครเป็นคนออกแบบระเบียบนี้ครับ" ผู้ตรวจสอบหันไปมองอาจารย์ศูนย์ อาจารย์ศูนย์ยกชามบะหมี่ขึ้นมาบังหน้า "อย่ามองฉัน ฉันแค่เซ็นอนุมัติ" ภาคินหลับตา สูดลมหายใจ แล้วพยายามปลอบใจตัวเองว่าทุกระบบย่อมมีขั้นตอนที่ไร้เหตุผลอยู่บ้าง อย่างน้อยระบบจักรวาลก็คงมีแบบฟอร์มไม่ต่างจากบริษัทที่เขาทำงาน ผู้ตรวจสอบฉายภาพแผนที่ขึ้นกลางห้อง มันเป็นแผนที่ของเมืองที่มีตึกสูงเรียงราย มีทางด่วนหลายชั้น และมีเส้นแสงสีฟ้าพาดผ่านบริเวณตลาดกลางคืน "มีเศษความจริงชิ้นหนึ่งหลุดออกจากห้องเก็บข้อมูลของมิติที่เจ็ด แล้วตกลงไปในเขตมนุษย์" ภาคินมองแผนที่ "เศษความจริงคืออะไรครับ" "ข้อมูลพื้นฐานที่ทำให้กฎของสิ่งต่าง ๆ ยังคงทำงานตามเดิม หากเศษชิ้นนี้ถูกใช้อย่างผิดวิธี ความจริงเฉพาะจุดอาจเปลี่ยนไปชั่วคราว" "ตัวอย่างเช่นอะไรครับ" ผู้ตรวจสอบเลื่อนภาพไปยังตลาดกลางคืนแห่งหนึ่ง ในภาพมีพ่อค้ากำลังขายผลไม้ แต่ผลไม้ทั้งหมดลอยขึ้นไปอยู่เหนือแผง จากนั้นภาพเปลี่ยนเป็นรถประจำทางที่กำลังวิ่งถอยหลังทั้งที่คนขับเข้าเกียร์เดินหน้า ภาพสุดท้ายเป็นชายคนหนึ่งที่พยายามเปิดประตูร้านสะดวกซื้อ แต่ทุกครั้งที่จับลูกบิด ประตูกลับกลายเป็นหน้าต่าง ภาคินมองภาพแล้วพยักหน้าอย่างช้า ๆ "ฟังดูเหมือนวันทำงานปกติของผมเลยครับ" ผู้ตรวจสอบไม่แสดงสีหน้า "ภารกิจของคุณคือค้นหาเศษความจริงและนำกลับมาให้ได้ ก่อนที่ผลกระทบจะขยายออกไป" "มีค่าจ้างไหมครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง ผู้ตรวจสอบก้มมองแผ่นข้อมูล อาจารย์ศูนย์ก้มมองชามบะหมี่ มะลิหันหน้าไปทางอื่น ภาคินมองทั้งสามคนสลับกัน "อย่าบอกนะครับว่าผมต้องทำฟรี" ผู้ตรวจสอบตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ภารกิจนี้เป็นหน้าที่เพื่อความมั่นคงของจักรวาล" ภาคินยกมือขึ้น "ผมเข้าใจครับ แต่ร้านข้าวไม่ได้รับประทานความมั่นคงของจักรวาลเป็นเงินนะครับ" อาจารย์ศูนย์หลุดหัวเราะออกมา "เด็กคนนี้พูดถูก ฉันก็ยังต้องจ่ายค่าอาหาร" ผู้ตรวจสอบหันไปหาเขา "ท่านยังติดค่าอาหารของโรงอาหารกลางมิติอยู่สามเดือนครับ" อาจารย์ศูนย์รีบไอหนึ่งครั้ง "กลับเข้าเรื่องงานก่อน" ภาคินยิ้มทันทีเมื่อได้ยินคำว่าเรื่องงาน "งั้นผมขอเอกสารภารกิจ ขอบเขตความรับผิดชอบ ค่าเดินทาง ค่าเสี่ยงภัย และเงื่อนไขกรณีได้รับบาดเจ็บด้วยครับ" ผู้ตรวจสอบกะพริบตาเป็นครั้งแรก "เราไม่เคยมีเอกสารลักษณะนี้" "งั้นผมก็ไม่เคยมีประสบการณ์ทำงานข้ามจักรวาลเหมือนกันครับ" มะลิยกหางขึ้นอย่างพอใจ 'ในที่สุดเจ้ามนุษย์ก็เริ่มใช้สมองส่วนที่มีประโยชน์' อาจารย์ศูนย์หัวเราะเสียงดัง แล้วดีดนิ้วเรียกกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากอากาศ "เอาละ ฉันจะให้ค่าตอบแทนเป็นเครดิตมิติหนึ่งร้อยหน่วย พร้อมสิทธิ์เดินทางกลับโลกหลังจบภารกิจ" ภาคินรับกระดาษมาอ่าน "หนึ่งร้อยหน่วยนี่แลกเป็นเงินบาทได้เท่าไรครับ" "ขึ้นอยู่กับอัตราแลกเปลี่ยนของแต่ละจักรวาล" "แล้วถ้าแลกไม่ได้ล่ะครับ" "ก็เก็บสะสมไว้ใช้ในมิติอื่น" ภาคินพับกระดาษเก็บอย่างไม่เต็มใจ "อย่างน้อยก็ยังดีกว่าแต้มสะสมที่หมดอายุโดยไม่บอกล่วงหน้า" ผู้ตรวจสอบเปิดประตูมิติขนาดเท่าประตูห้องนอนขึ้นตรงกลางห้อง ด้านหลังเป็นตรอกเล็ก ๆ ในเมืองมนุษย์ มีแสงไฟจากร้านค้าและเสียงรถจักรยานยนต์ดังอยู่ไกล ๆ "พิกัดปลายทางคือตลาดกลางคืนริมคลอง คุณจะพบความผิดปกติบริเวณแผงขายอาหารและร้านของเก่า" ภาคินก้าวไปถึงหน้าประตู ก่อนหยุดแล้วหันกลับมา "ขอถามอีกข้อครับ ถ้าผมทำภารกิจสำเร็จ ผมจะกลับไปยังเวลาที่ออกจากโลกหรือเปล่า" ผู้ตรวจสอบพยักหน้า "เวลาบนโลกจะคลาดเคลื่อนเพียงเล็กน้อย" "เล็กน้อยแค่ไหนครับ" "ประมาณสองถึงสามชั่วโมง" ภาคินหน้าเปลี่ยนสี "ผมมีงานที่ต้องส่งก่อนหกโมงเย็นครับ!" อาจารย์ศูนย์ยักไหล่ "งั้นก็รีบหน่อย" ภาคินก้าวผ่านประตูมิติทันที ลมร้อนจากถนนพัดเข้าปะทะหน้า กลิ่นหมูปิ้ง น้ำมันทอด และน้ำคลองลอยปะปนกันจนเขารู้สึกเหมือนกลับบ้านอย่างแท้จริง เขายืนอยู่ในตรอกข้างตลาดกลางคืน แสงจากป้ายร้านค้าส่องลงบนพื้นคอนกรีตที่มีรอยแตกร้าว มะลิกระโดดลงจากไหล่แล้วเดินนำไปอย่างมั่นใจ 'ตามมา อย่าเดินช้าเหมือนคนรอเงินเดือน' ภาคินรีบตามไป "แกพูดเหมือนรู้จักฉันมานาน" 'ข้ารู้จักมนุษย์ประเภทนี้ดี พวกเจ้าทุกคนเหมือนกันเมื่อถึงปลายเดือน' ตลาดกลางคืนเต็มไปด้วยผู้คน บางคนกำลังซื้ออาหาร บางคนเดินเลือกเสื้อผ้า และบางคนยืนถ่ายรูปกับป้ายไฟขนาดใหญ่ แต่เมื่อภาคินใช้เนตรมองไปรอบ ๆ เขาก็พบความผิดปกติหลายจุด ลูกชิ้นบางลูกลอยเหนือหม้อโดยไม่มีไม้เสียบ เงินทอนในมือแม่ค้าหมุนกลับเข้ากระเป๋าลูกค้าเอง ชายคนหนึ่งเดินผ่านร้านเดิมซ้ำสามครั้งทั้งที่เดินตรงไปข้างหน้า และที่น่ากังวลที่สุดคือป้ายร้านของเก่าซึ่งมีข้อความเปลี่ยนไปทุกครั้งที่เขากะพริบตา [ร้านของเก่า] [ร้านของใหม่] [ร้านขายสิ่งที่ไม่เคยมีอยู่] ภาคินหยุดยืนหน้าร้านนั้น "มะลิ ฉันคิดว่าเราเจออะไรแล้ว" แมวสามสีจ้องเข้าไปในร้านอย่างระมัดระวัง 'อย่าเพิ่งเข้าไป เศษความจริงอาจทำให้สิ่งของรอบตัวเปลี่ยนสถานะ' ภาคินมองผ่านกระจกหน้าร้าน ด้านในมีนาฬิกาเก่า ตุ๊กตาไม้ กล่องดนตรี และขวดแก้วหลายสิบใบ บนชั้นด้านหลังมีวัตถุชิ้นหนึ่งที่ส่องแสงสีขาวจาง ๆ ลักษณะเหมือนเศษกระจกขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ เหนือวัตถุนั้นมีข้อความปรากฏขึ้น [ตรวจพบเศษความจริง] [สถานะ: ไม่เสถียร] [คำเตือน: ห้ามสัมผัสโดยตรง] ภาคินยิ้มอย่างโล่งใจ "ง่ายกว่าที่คิดอีก แค่เข้าไปหยิบแล้วส่งคืน" มะลิหันขวับ 'เมื่อใดที่มนุษย์พูดว่าง่าย เรื่องนั้นมักจะพังในอีกสามวินาที' ภาคินผลักประตูร้าน กระดิ่งเหนือประตูดังกรุ๊งกริ๊ง ชายชราหลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้น เขามีผมสีขาว แว่นตากลม และเสื้อกั๊กสีน้ำตาลที่มีกระเป๋าเล็ก ๆ เต็มไปหมด "ยินดีต้อนรับ อยากซื้ออะไรล่ะพ่อหนุ่ม" ภาคินยิ้มสุภาพ "ผมมารับของที่ไม่ใช่ของของร้านครับ" ชายชราหยุดยิ้ม มะลิย่อตัวลงต่ำ บรรยากาศภายในร้านเปลี่ยนไปทันที "อ้อ" ชายชราพูดช้า ๆ "ในที่สุดก็มีคนมารับคืนเสียที" เขาหยิบกล่องไม้จากใต้เคาน์เตอร์ขึ้นมาวาง ภาคินใช้เนตรมองกล่องนั้น แต่กลับไม่เห็นข้อมูลใด ๆ ไม่มีชื่อวัตถุ ไม่มีสถานะ ไม่มีคำเตือน มีเพียงข้อความหนึ่งบรรทัดที่ปรากฏขึ้นช้า ๆ [สิ่งที่อยู่ภายในกำลังมองคุณ] ภาคินถอยหลังทันที "นี่ไม่ใช่เศษความจริงที่ผมตามหาใช่ไหมครับ" ชายชรายิ้มบาง ๆ "มันเป็นสิ่งที่เหลืออยู่หลังความจริงถูกลบออกไปต่างหาก" ก่อนภาคินจะถามต่อ กล่องไม้ก็เปิดออกเอง ภายในไม่มีเศษกระจก แต่มีดวงตาสีทองขนาดเท่าลูกแก้วลอยอยู่เหนือผ้ากำมะหยี่สีดำ ดวงตานั้นหมุนช้า ๆ ก่อนหันรูม่านตามาทางภาคิน สัญลักษณ์บนฝ่ามือของเขาสว่างวาบ เสียงปริศนาดังขึ้นในหัว 'พบกันอีกแล้ว ผู้ถือครองคนใหม่' ภาคินยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง มะลิขู่เสียงต่ำเป็นครั้งแรกตั้งแต่เขาพบมัน ชายชราถอยไปยืนหลังเคาน์เตอร์ สีหน้าที่เคยเป็นมิตรเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวง ดวงตาในกล่องค่อย ๆ ลอยสูงขึ้น ภาพรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว นาฬิกาบนผนังหมุนย้อนกลับ กล่องดนตรีเล่นทำนองที่ไม่มีใครเคยแต่ง และเงาของภาคินบนพื้นกลับหันหน้าไปคนละทิศกับเจ้าของ เนตรทะลุโลกแสดงข้อความสีแดงเต็มสายตา [ข้อผิดพลาดร้ายแรง] [ตรวจพบวัตถุที่มีต้นกำเนิดร่วมกับเนตรทะลุโลก] [คำเตือน: ห้ามเชื่อสิ่งที่กำลังพูดกับคุณ] ดวงตาสีทองส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ 'พวกเขาบอกเจ้าแล้วหรือยังว่าเนตรนี้ไม่ได้เลือกเจ้าเพราะความสามารถ' ภาคินกลืนน้ำลาย "แล้วเลือกผมเพราะอะไร" ดวงตาหยุดหมุน 'เพราะเจ้าคือคนเดียวที่เคยมองเห็นความจริง แล้วเลือกทำเป็นไม่เห็น' ภาคินชะงัก ภาพความทรงจำที่เขาไม่เคยมีมาก่อนวาบผ่านเข้ามาในหัว ห้องสีขาวที่ไม่มีประตู ท้องฟ้าที่แตกออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ และเงาของเด็กคนหนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางดาวนับล้านดวง ก่อนที่เขาจะมองเห็นใบหน้าของเด็กคนนั้น ภาพทั้งหมดก็หายไป เสียงของผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ดังขึ้นผ่านแผ่นข้อมูลที่ภาคินพกติดตัว "อย่าตอบคำถามมัน! ถอยออกจากวัตถุนั้นทันที!" แต่สายไปแล้ว ดวงตาสีทองพุ่งเข้าหาภาคินและหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ห่างจากปลายจมูกเพียงไม่กี่เซนติเมตร สัญลักษณ์บนฝ่ามือแตกแสงออกเป็นเส้นบาง ๆ เชื่อมต่อกับรูม่านตาของวัตถุปริศนา ข้อความสุดท้ายปรากฏขึ้น [การเชื่อมต่อครั้งที่สองเริ่มต้น] [ความทรงจำที่ถูกปิดผนึก: กำลังปลดล็อก] ภาคินยกมือขึ้นปิดตา "เดี๋ยวก่อน! ผมยังไม่ได้เซ็นยินยอมอะไรเลย!" ดวงตาสีทองตอบกลับด้วยน้ำเสียงร่าเริงอย่างน่าประหลาด 'ไม่ต้องห่วง ข้าอ่านเงื่อนไขการใช้งานแทนเจ้าแล้ว' ภาคินตะโกนลั่นร้าน "นั่นแหละที่น่ากลัวที่สุด!" แสงสีทองระเบิดออกจากกล่องไม้จนทั่วตลาดกลางคืน ผู้คนทุกคนหยุดเคลื่อนไหวพร้อมกันเป็นเวลาหนึ่งวินาที จากนั้นเสียงประกาศที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากภาคินก็ดังขึ้น [ภารกิจหลักเปลี่ยนแปลง] [เป้าหมายใหม่: รักษาความจริงของพื้นที่] [เวลาคงเหลือ: 09:59 นาที] [คำแนะนำ: อย่าให้ดวงตาชิ้นที่สองเปิดขึ้น] ภาคินมองดวงตาที่ลอยอยู่ตรงหน้า แล้วหันไปมองมะลิ "ฉันถามจริง ๆ นะ ทำไมทุกภารกิจถึงเริ่มด้วยคำว่าอย่า แล้วจบด้วยการที่ฉันต้องทำอะไรสักอย่างที่ไม่เข้าใจ" มะลิสะบัดหาง 'เพราะจักรวาลไม่มีฝ่ายบริการลูกค้าที่ดีพอ' นาฬิกาทุกเรือนในร้านเริ่มนับถอยหลังพร้อมกัน และภาคินเพิ่งตระหนักว่า ภารกิจแรกของเขาอาจไม่ได้เกี่ยวกับการเก็บเศษความจริงกลับคืนเลย แต่มันเกี่ยวกับการค้นหาว่าเหตุใดเนตรทะลุโลกจึงมีดวงตาอีกดวงหนึ่งรอเขาอยู่มาตั้งแต่ก่อนที่เขาจะเกิด