เนตรทะลุโลก ป่วนทะลุจักรวาล EP5

เสียงนับถอยหลังดังอยู่ในหัวของภาคินอย่างต่อเนื่อง [เวลาคงเหลือ: 09:41 นาที] ดวงตาสีทองยังลอยอยู่เหนือกล่องไม้ ราวกับมันกำลังรอให้ใครสักคนกดปุ่มเริ่มการทำงาน ภาคินถอยไปยืนหลังเคาน์เตอร์โดยไม่ละสายตาจากมัน "เราต้องปิดมันยังไง" มะลิปีนขึ้นไปบนชั้นวางของแล้วก้มมองกล่อง 'ปกติวัตถุระดับนี้ต้องใช้กุญแจผนึกสามชิ้น หรือไม่ก็ผู้ควบคุมที่มีสิทธิ์สูงพอ' ภาคินรีบถามต่อ "แล้วเรามีอย่างไหน" 'เรามีเจ้า' "ฉันไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น ฉันยังไม่มีสิทธิ์ลาพักร้อนให้หัวหน้าอนุมัติเลย" ชายชราหลังเคาน์เตอร์รีบปิดบานประตูหน้าร้าน "ถ้าพวกเจ้าจะเถียงกัน ช่วยเถียงเบา ๆ ได้ไหม ร้านข้าเพิ่งซ่อมกระจกไปเมื่อสัปดาห์ก่อน" ภาคินชี้ไปยังดวงตาที่กำลังทำให้ชั้นวางของลอยขึ้นจากพื้น "คุณลุงครับ ร้านกำลังจะโดนความจริงฉีกเป็นชิ้น ๆ แล้วนะครับ" ชายชราพยักหน้าอย่างใจเย็น "ข้ารู้ แต่ถ้าชั้นวางพัง ข้าต้องเสียเงินซ่อมอีก" ภาคินเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมอาจารย์ศูนย์ถึงติดหนี้ค่าอาหาร คนที่เกี่ยวข้องกับจักรวาลนี้ดูเหมือนจะให้ความสำคัญกับค่าใช้จ่ายมากกว่าความอยู่รอดของทุกชีวิต เขายกมือข้างที่มีสัญลักษณ์สีทองขึ้นมามอง เนตรทะลุโลกเปิดใช้งานเองโดยไม่ต้องสั่ง คราวนี้เขาไม่ได้เห็นเพียงข้อมูลของวัตถุ แต่เห็นเส้นแสงบาง ๆ หลายสิบเส้นพุ่งออกจากดวงตาสีทอง เส้นเหล่านั้นเชื่อมต่อกับสิ่งต่าง ๆ ในร้าน นาฬิกาเชื่อมกับเวลา กระจกเชื่อมกับภาพสะท้อน กล่องดนตรีเชื่อมกับเสียง และลูกบิดประตูเชื่อมกับแนวคิดเรื่องการเข้าออก ภาคินจ้องลูกบิดประตูอยู่หลายวินาที "เดี๋ยวนะ ถ้าประตูเปลี่ยนเป็นหน้าต่างได้ แปลว่าความหมายของมันกำลังสลับกันใช่ไหม" มะลิพยักหน้า 'เศษความจริงทำให้กฎบางข้อไม่มั่นคง สิ่งที่ควรเป็นอย่างหนึ่งจึงอาจกลายเป็นอีกอย่าง' ภาคินมองออกไปนอกร้าน ลูกค้าคนหนึ่งกำลังถือถุงแกง แต่ไอน้ำจากถุงกลับลอยลงพื้นเหมือนน้ำตกขนาดจิ๋ว ชายอีกคนพยายามหยิบธนบัตรจากกระเป๋า แต่ธนบัตรกลับวิ่งหนีไปหลบหลังป้ายราคา เขาพึมพำกับตัวเอง "ถ้าฉันหยุดดวงตาได้ด้วยการแก้กฎที่ผิด งั้นก็ต้องหากฎหลักที่มันกำลังรบกวน" เขาหันไปหาชายชรา "คุณลุงครับ เศษความจริงที่ผมตามหามีหน้าตาแบบไหน" ชายชราหยิบแว่นขึ้นเช็ด "เป็นเศษกระจกสีขาว ขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ ข้าซื้อมาจากพ่อค้าของเก่าที่จำชื่อร้านตัวเองไม่ได้" "แล้วดวงตานี่มาอยู่ในกล่องได้ยังไง" "มันอยู่ในกล่องตั้งแต่ข้ารับของมา" "คุณลุงไม่เคยเปิดดูเลยหรือครับ" ชายชรามองเขาเหมือนเป็นคำถามที่ไร้สาระที่สุดในโลก "ข้าซื้อกล่องมาในราคาถูก จะให้เปิดดูทำไม ถ้าเปิดแล้วของข้างในแพงขึ้น ข้าก็ขาดทุนสิ" ภาคินอ้าปากค้าง "คุณซื้อกล่องลึกลับโดยไม่ดูของข้างใน เพราะกลัวว่ามันจะมีมูลค่าเพิ่มเหรอครับ" "ใช่ กำไรของร้านของเก่ามาจากการไม่ถามมากเกินไป" มะลิใช้หางปิดหน้า 'นี่คือเหตุผลที่ข้าไม่ชอบมนุษย์ที่ทำธุรกิจ' [เวลาคงเหลือ: 08:17 นาที] ดวงตาสีทองหมุนเร็วขึ้น เส้นแสงที่เชื่อมกับนาฬิกาทั้งร้านเริ่มกระตุก เข็มนาฬิกาเรือนหนึ่งหมุนไปข้างหน้า อีกเรือนหมุนถอยหลัง ส่วนเรือนที่สามเริ่มแสดงตัวเลขที่ไม่มีอยู่จริง ภาคินเห็นข้อความใหม่ปรากฏขึ้นในสายตา [กฎที่กำลังเสียเสถียรภาพ: ความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งของกับหน้าที่] [จุดเชื่อมต่อหลัก: วัตถุที่ถูกเรียกว่า 'กุญแจ'] เขาหันไปยังชั้นวางของด้านหลัง มีกุญแจหลายสิบดอกแขวนอยู่บนแผงไม้ บางดอกเป็นทองเหลือง บางดอกเป็นเหล็ก และบางดอกดูเหมือนทำจากกระดูกสีขาว แต่ละดอกมีเส้นแสงเชื่อมไปยังวัตถุคนละชิ้น ภาคินเดินเข้าไปใกล้แผง "กุญแจพวกนี้เปิดอะไรครับ" ชายชราตอบจากหลังเคาน์เตอร์ "บางดอกเปิดประตู บางดอกเปิดกล่อง บางดอกเปิดความทรงจำ ส่วนดอกสีแดงนั่นอย่าแตะเด็ดขาด" ภาคินหยุดมือทันที "ทำไมครับ" "ข้าไม่รู้ แต่คนขายบอกว่าอย่าแตะ" ภาคินค่อย ๆ ถอนหายใจ "ผมเริ่มคิดถึงคู่มือการใช้งานที่เขียนชัดเจนแล้วครับ" มะลิกระโดดลงจากชั้นวางแล้วเดินตรวจดูกุญแจทีละดอก 'หาเส้นที่เชื่อมกับดวงตา ไม่ใช่เส้นที่เชื่อมกับสิ่งของธรรมดา' ภาคินเพ่งสายตา เส้นแสงจำนวนมากซ้อนทับกันจนเขาปวดหัว เขาจึงลองมองทะลุแผงไม้ จากนั้นมองทะลุกำแพง แล้วมองทะลุพื้นร้าน ข้อมูลทุกชั้นไหลเข้ามาพร้อมกันจนเขาต้องยกมือกุมขมับ "ใครออกแบบพลังนี้ ทำไมไม่มีปุ่มกรองข้อมูล!" มะลิตะโกนใส่เขา 'อย่ามองทุกอย่างพร้อมกันสิ! เลือกสิ่งที่อยากรู้ก่อน!' ภาคินหลับตา สูดลมหายใจ แล้วนึกถึงเส้นแสงที่เชื่อมระหว่างดวงตาสีทองกับสิ่งของรอบตัว เมื่อเขาลืมตาอีกครั้ง ภาพรอบตัวก็สงบลง เส้นแสงส่วนใหญ่หายไป เหลือเพียงเส้นสีดำเส้นหนึ่งซึ่งทอดจากดวงตาสีทองไปยังกุญแจดอกเล็กที่ซ่อนอยู่หลังนาฬิกาเก่า เขาดึงนาฬิกาออกอย่างระมัดระวัง กุญแจดอกนั้นไม่มีฟันกุญแจ ไม่มีรูสำหรับใส่กุญแจ และไม่มีส่วนใดที่ดูเหมือนใช้เปิดล็อกได้ มันมีเพียงแผ่นโลหะเรียบ ๆ ที่สลักคำว่า 'ยอมรับ' ภาคินอ่านข้อความนั้นซ้ำสองครั้ง "นี่มันกุญแจหรือเอกสารอนุมัติครับ" ชายชราเบิกตากว้าง "เจ้าหามันเจอได้อย่างไร กุญแจดอกนั้นหายไปหลายสิบปีแล้ว" มะลิหรี่ตา 'มันไม่ได้หาย มันถูกซ่อนไว้ เพราะไม่มีใครอยากเป็นคนรับผิดชอบสิ่งที่มันเปิด' ภาคินถือกุญแจไว้โดยไม่แตะดวงตา ข้อความในสายตาเปลี่ยนไปทันที [ตรวจพบกุญแจยืนยันสิทธิ์] [การใช้งานต้องอาศัยการยอมรับผลลัพธ์] [คำเตือน: ผู้ใช้จะต้องรับผิดชอบต่อการเลือกของตนเอง] ภาคินขมวดคิ้ว "ทำไมคำเตือนของจักรวาลถึงเหมือนเอกสารสัญญาที่ฝ่ายกฎหมายเขียนครับ" มะลิไม่ตอบ ดวงตาสีทองหยุดหมุนชั่วขณะ แล้วส่งเสียงพูดขึ้นมาอีกครั้ง 'วางกุญแจลง เจ้าจะได้ไม่ต้องรู้ว่าอะไรอยู่หลังประตู' ภาคินมองมันนิ่ง ๆ "ฟังดูเหมือนคำพูดของคนที่ไม่อยากให้เราเปิดประตูเลยนะ" 'เจ้าคิดว่าตัวเองฉลาดหรือ' "ไม่ครับ ผมแค่เคยทำงานกับเอกสารที่มีเงื่อนไขซ่อนอยู่" เขากำกุญแจไว้แน่น แทนที่จะนำมันไปแตะดวงตา ภาคินหันไปหาชายชรา "คุณลุงครับ ในร้านมีประตูหรือกล่องอะไรที่เปิดไม่ได้บ้าง" ชายชรานิ่งคิด "มีตู้เซฟหลังร้านที่ข้าซื้อมาเมื่อวาน เปิดเท่าไรก็ไม่ออก" "แล้วก่อนหน้านี้เคยเปิดได้ไหมครับ" "ไม่เคยลอง" ภาคินยิ้มอย่างเหนื่อยใจ "ผมขอไปดูหน่อยครับ" เขาเดินไปยังห้องเก็บของหลังร้าน ตู้เซฟเหล็กสีเขียวตั้งอยู่บนพื้น ข้าง ๆ มีลังพลาสติกที่บรรจุหนังสือเก่าและเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ไม่มีใครต้องการ เนตรทะลุโลกเผยให้เห็นเส้นสีดำจากตู้เซฟพาดผ่านกำแพงไปยังดวงตาสีทอง นี่ไม่ใช่แค่จุดเชื่อมต่อ แต่มันคือเส้นทางที่ส่งผลกระทบกลับไปยังวัตถุปริศนา ภาคินเสียบกุญแจที่ไม่มีฟันเข้าไปในช่องเล็ก ๆ บนตู้เซฟ กุญแจเข้าไปได้พอดีราวกับตู้เซฟถูกสร้างมาเพื่อมัน เขาหมุนกุญแจ ไม่มีเสียงคลิก ไม่มีแสงวาบ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ภาคินถอนหายใจ "สุดท้ายก็ใช้ไม่ได้สินะ" ทันใดนั้น หน้าจอเล็ก ๆ บนตู้เซฟก็สว่างขึ้น [กรุณายืนยันว่าท่านยอมรับเงื่อนไขทั้งหมด] มีปุ่มสองปุ่มปรากฏขึ้น [ยอมรับ] [อ่านเงื่อนไข] ภาคินจ้องหน้าจออย่างหมดแรง "นี่มันไม่ใช่ตู้เซฟแล้ว นี่มันระบบสมัครสมาชิกชัด ๆ" เขากดปุ่มอ่านเงื่อนไข ข้อความยาวหลายพันบรรทัดไหลขึ้นบนหน้าจออย่างรวดเร็ว มะลิเอาหัวโขกกำแพงเบา ๆ 'เรามีเวลาไม่ถึงเจ็ดนาที' ภาคินเลื่อนหน้าจอจนสุด แล้วพบข้อความสรุปตัวเล็กที่สุดที่มุมล่าง [การยืนยันจะเปิดทางผ่านระหว่างวัตถุที่ถูกแยกจากกัน] เขาเริ่มเข้าใจแล้ว กุญแจนี้ไม่ได้เปิดตู้เซฟ มันเปิดความเชื่อมโยงที่ถูกตัดขาดระหว่างสิ่งของกับหน้าที่ของมัน ภาคินกดปุ่มยอมรับ เสียงคลิกดังขึ้นจากทั่วร้านพร้อมกัน นาฬิกากลับมาเดินตามปกติ กล่องดนตรีหยุดเล่นทำนองประหลาด ประตูและหน้าต่างกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม ลูกชิ้นที่ลอยอยู่เหนือหม้อร่วงลงมาใส่จานพอดี ส่วนธนบัตรที่กำลังวิ่งหนีลูกค้าก็หยุดอยู่ตรงหน้าร้าน แล้วพับตัวเองเรียบร้อยอย่างมีมารยาท ดวงตาสีทองสั่นไหว [การเชื่อมต่อถูกตัดบางส่วน] [เวลาคงเหลือ: 00:32 นาที] ภาคินรีบวิ่งกลับไปยังหน้าร้าน "ตอนนี้ต้องทำอะไรต่อ!" มะลิชี้ไปที่กล่องไม้ 'ปิดกล่องเดี๋ยวนี้!' ภาคินคว้าฝากล่องแล้วกดลง แต่ดวงตาสีทองกลับส่องแสงแรงขึ้น มันส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดประโยคสุดท้าย 'เจ้าคิดว่าตัดเส้นทางแล้วจะหยุดข้าได้หรือ ข้าไม่ได้อยู่ในกล่องตั้งแต่แรก' ฝากล่องปิดลงอย่างแรง แสงทั้งหมดดับวูบ ความเงียบเข้าปกคลุมร้าน ภาคินยืนนิ่ง หอบหายใจ แล้วมองนาฬิกาบนผนัง เข็มนาฬิกาเดินตามปกติแล้ว ข้อความนับถอยหลังหายไปจากสายตา เขาทรุดตัวนั่งลงบนพื้น "ผมรอดแล้วใช่ไหม" มะลินั่งลงข้าง ๆ แล้วเลียอุ้งเท้า 'สำหรับวันนี้' ภาคินเงยหน้าขึ้นทันที "คำว่า สำหรับวันนี้ ไม่ได้ช่วยให้ฉันสบายใจเลยนะ" ชายชราถือกล่องไม้กลับไปเก็บใต้เคาน์เตอร์อย่างระมัดระวัง "ขอบใจมากพ่อหนุ่ม เจ้าช่วยร้านข้าไว้ได้" ภาคินยิ้มอ่อนแรง "งั้นขอค่าเสียเวลาตามที่ตกลงกันได้ไหมครับ" ชายชราล้วงกระเป๋าแล้ววางเหรียญโลหะหนึ่งเหรียญลงบนมือเขา "นี่คือเหรียญเปิดประตูได้หนึ่งบาน ใช้ได้ทุกมิติ" ภาคินพลิกเหรียญดู ด้านหนึ่งมีรูปประตู อีกด้านมีข้อความว่า 'ใช้ได้ครั้งเดียว' "ผมขอเป็นเงินสดได้ไหมครับ" ชายชราส่ายหน้า "ร้านนี้ไม่รับแลกเปลี่ยนวัตถุข้ามมิติเป็นเงินบาท" ภาคินเก็บเหรียญใส่กระเป๋าด้วยความจำใจ ทันใดนั้น แผ่นข้อมูลสีดำของผู้ตรวจสอบก็สว่างขึ้น "ภารกิจยังไม่เสร็จสมบูรณ์ เศษความจริงที่คุณตามหายังไม่ถูกกู้คืน" ภาคินเด้งตัวลุกขึ้น "อะไรนะครับ ผมเพิ่งหยุดเหตุการณ์ทั้งหมดไป!" "คุณหยุดการเชื่อมต่อของวัตถุปริศนาได้ แต่เศษความจริงยังอยู่ในพื้นที่" ภาคินหันไปมองกล่องไม้ "แล้วมันอยู่ตรงไหนครับ" ผู้ตรวจสอบเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ "จากข้อมูลล่าสุด เศษความจริงไม่ได้อยู่ในร้านของเก่าอีกแล้ว" ภาคินค่อย ๆ หันไปมองมะลิ แมวสามสีหยุดเลียอุ้งเท้า 'อย่ามองข้า ข้าไม่ได้กินอะไรทั้งนั้น' ภาคินหรี่ตา "ฉันยังไม่ได้พูดว่าอะไรเลย" มะลิสะบัดหางอย่างไม่พอใจ 'ข้ารู้จักสายตาของเจ้าดี' แผ่นข้อมูลส่งตำแหน่งใหม่ขึ้นกลางอากาศ มันอยู่ใต้สะพานข้ามคลอง ห่างจากตลาดกลางคืนไม่ถึงห้าร้อยเมตร พร้อมข้อความอีกหนึ่งบรรทัด [ตรวจพบร่องรอยของเศษความจริงภายในสิ่งมีชีวิต] ภาคินอ่านข้อความซ้ำช้า ๆ "สิ่งมีชีวิตนี่หมายถึงอะไรครับ" ผู้ตรวจสอบตอบกลับทันที "ยังระบุไม่ได้" ภาคินก้มมองแมวสามสีที่นั่งอยู่ข้างเท้า มะลิค่อย ๆ หันหน้าหนี "มะลิ" 'อะไร' "แกมีอะไรจะบอกฉันไหม" 'มี' ภาคินรอฟังอย่างตั้งใจ มะลิยกอุ้งเท้าขึ้นเกาแก้ม 'ข้าหิวแล้ว ซื้อปลาย่างให้ข้าก่อน แล้วเราค่อยคุยกัน' ภาคินยืนนิ่งอยู่กลางร้านของเก่า ก่อนจะเงยหน้ามองเพดาน "ผมกำลังจะช่วยจักรวาล แต่ยังต้องซื้อข้าวให้แมวด้วยสินะ" มะลิเดินนำออกจากร้านอย่างไม่รู้สึกรู้สา 'ถูกต้อง และข้าต้องการปลาตัวใหญ่' ภาคินรีบตามไป เพราะเขารู้แล้วว่าค่าจ้างหนึ่งร้อยเครดิตกับเหรียญเปิดประตูหนึ่งครั้ง อาจไม่เพียงพอสำหรับชีวิตที่กำลังจะยุ่งเหยิงขึ้นทุกนาที ใต้สะพานริมคลอง เงาดำบางอย่างขยับตัวอยู่ในน้ำ และในความมืดนั้น มีดวงตาสีทองอีกคู่หนึ่งกำลังลืมขึ้นอย่างเงียบงัน