เนตรทะลุโลก ป่วนทะลุจักรวาล EP7

ภาคินยืนอยู่หน้าท่อระบายน้ำที่มีน้ำหมุนวนเป็นกำแพงสูง เงาร่างด้านในยังคงยื่นมือออกมา ราวกับกำลังรอให้เขาตัดสินใจ มะลินั่งอยู่บนขั้นบันได คอยมองสถานการณ์ด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก ปลาดุกผู้เฝ้าประตูทางน้ำกอดสมุดบัญชีไว้แน่นจนมุมปกงอ "ข้าขอแจ้งให้ทราบว่า การเปิดท่อโดยไม่ได้รับอนุญาตมีโทษปรับตามระเบียบ" ภาคินหันไปมองมัน "แล้วถ้าไม่เปิด จะมีโทษอะไรไหมครับ" ปลาดุกนิ่งคิด "อาจเกิดความเสียหายต่อโครงสร้างความจริงของพื้นที่" "ค่าปรับเท่าไรครับ" "ไม่ทราบ" "แล้วความเสียหายจะเกิดเมื่อไร" "ไม่ทราบเช่นกัน" ภาคินพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ข้อมูลครบถ้วนมากครับ เหมือนประกาศจากฝ่ายบริหารที่ผมเคยเห็นเลย" เขาหันกลับไปหาเงาร่างในท่อ "ถ้าผมช่วยคุณออกมา คุณจะทำอะไรกับผมไหม" เงาร่างส่ายหน้า "ฉันแค่อยากให้นายจำได้" "จำอะไร" "สิ่งที่นายเลือกจะลืม" ภาคินถอนหายใจ "คุณช่วยระบุให้ชัดเจนกว่านี้ได้ไหมครับ ผมมีความทรงจำเยอะมาก ตั้งแต่รหัสอีเมลที่ลืม ไปจนถึงวันที่หัวหน้าบอกว่าประชุมแค่ห้านาทีแต่ลากไปสองชั่วโมง" เงาร่างเงียบไปครู่หนึ่ง "นายยังเหมือนเดิมจริง ๆ" "ผมถือว่านั่นเป็นคำชม" เนตรทะลุโลกเปิดใช้งานขึ้นเอง ตัวเลขและสัญลักษณ์ปรากฏลอยอยู่เหนือปากท่อ [ตรวจพบประตูเชื่อมความทรงจำ] [เงื่อนไขการเปิด: ยืนยันตัวตนของผู้ร้องขอ] [วิธีการ: ตอบคำถามตรวจสอบความทรงจำร่วม] ภาคินอ่านแล้วขมวดคิ้ว "นี่แม้แต่ท่อระบายน้ำก็มีระบบยืนยันตัวตนเหรอ" มะลิยกอุ้งเท้าปิดหน้า 'จักรวาลนี้คงมีคนแฮ็กท่อบ่อยมาก' ตัวอักษรชุดใหม่ปรากฏขึ้น [คำถามที่ 1: ผู้ถือครองจำได้หรือไม่ว่าใครเป็นคนให้กำเนิดเนตรทะลุโลก] ภาคินตอบทันที "ไม่รู้ครับ" ข้อความบนอากาศเปลี่ยนเป็นสีเขียว [คำตอบถูกต้อง] ภาคินชะงัก "เดี๋ยวนะ คำถามถามว่าจำได้หรือเปล่า ไม่ได้ถามว่ารู้หรือเปล่า" เงาร่างในท่อหัวเราะเบา ๆ "ระบบนี้ตรวจสอบความทรงจำ ไม่ได้ตรวจสอบความรู้" ภาคินมองมันอย่างไม่อยากเชื่อ "ผมไม่แน่ใจว่านี่เป็นระบบที่ฉลาด หรือเป็นระบบที่ขี้เกียจ" คำถามที่สองปรากฏขึ้น [คำถามที่ 2: ผู้ถือครองเคยเลือกปิดประตูบานหนึ่งเพื่อช่วยใครบางคนหรือไม่] ภาคินนิ่งไป ภาพมือของตัวเองกดปุ่มสีแดงย้อนกลับมาอีกครั้ง เขาเห็นประตูสีขาว เห็นแสงจากอีกฟาก และได้ยินเสียงใครบางคนร้องเรียก แต่ใบหน้าของคนคนนั้นยังถูกปิดบัง "ผม...ไม่แน่ใจ" ตัวอักษรเปลี่ยนเป็นสีเหลือง [คำตอบไม่สมบูรณ์] [กรุณาระบุว่าการตัดสินใจเกิดจากความกลัว ความจำเป็น หรือความเห็นแก่ตัว] ภาคินจ้องคำถาม "มีตัวเลือกอื่นไหมครับ เช่น ผมกดผิด" [ไม่มีตัวเลือกดังกล่าว] "ระบบนี้ไม่มีความเมตตาเลยหรือไง" มะลิเดินเข้ามาใกล้ 'ตอบตามที่จำได้ อย่าพยายามเดาคำตอบที่ระบบอยากฟัง' ภาคินหลับตา เขาพยายามนึกถึงเหตุการณ์นั้นอีกครั้ง เสียงเตือนดังขึ้นในความทรงจำ แสงสีแดงกะพริบอยู่บนแผงควบคุม ใครบางคนบอกให้เขารอ แต่เขากลับกดปุ่มปิดประตูด้วยมือตัวเอง ภาคินลืมตาขึ้น "ผมไม่รู้ว่าตอนนั้นผมกลัวหรือเห็นแก่ตัว แต่ผมรู้ว่าผมตัดสินใจเอง" ข้อความบนอากาศนิ่งอยู่หลายวินาที จากนั้นเปลี่ยนเป็นสีเขียว [คำตอบได้รับการยอมรับ] [ประตูความทรงจำเปิดได้บางส่วน] น้ำที่หมุนวนอยู่หน้าท่อแยกออกเป็นสองฝั่ง เงาร่างค่อย ๆ ก้าวออกมา สิ่งแรกที่ภาคินสังเกตเห็นคือรองเท้าผ้าใบสีดำที่เปียกชุ่ม สิ่งที่สองคือเสื้อเชิ้ตแบบเดียวกับที่เขาใส่ไปทำงาน สิ่งที่สามคือใบหน้าของตัวเอง ไม่ใช่ใบหน้าที่คล้ายกัน ไม่ใช่ญาติที่หน้าตาเหมือนกัน แต่เป็นภาคินอีกคนหนึ่งอย่างไม่มีข้อสงสัย อีกคนดูเหนื่อยกว่า มีรอยแผลเล็ก ๆ บนคิ้ว และมีดวงตาสีทองข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างเป็นสีดำสนิท ภาคินจ้องอีกฝ่ายอย่างเงียบงัน อีกคนก็จ้องกลับมา ทั้งคู่พูดพร้อมกัน "คุณเป็นใคร" แล้วทั้งคู่ก็หยุด มะลิถอนหายใจยาว 'นี่คงเป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นคนสองคนถามคำถามเดียวกันโดยไม่มีใครตอบได้' ภาคินอีกคนก้มมองเสื้อของตัวเอง "นายเป็นฉันจากเส้นเวลาที่ไม่เคยถูกลบสินะ" ภาคินยกมือขึ้น "เดี๋ยวก่อน ผมยังไม่รับรองข้อสรุปนี้นะครับ ขอหลักฐานก่อน" อีกคนเลิกคิ้ว "นายยังชอบขอเอกสารยืนยันทุกอย่างเหมือนเดิม" "คุณก็ยังชอบพูดเหมือนรู้จักผมดี ทั้งที่ผมไม่รู้จักคุณ" อีกคนยิ้มจาง ๆ "งั้นฉันจะให้หลักฐานที่มีแค่เราสองคนรู้" เขายื่นมือออกมา "ตอนเด็ก นายเคยซ่อนขนมไว้ใต้เตียง แล้วลืมจนมดขึ้นเต็มห้อง" ภาคินเงียบไป "เรื่องนั้นใคร ๆ ก็ทำได้" "นายเคยเอารีโมตโทรทัศน์ใส่ตู้เย็น เพราะคิดว่ามันจะเย็นลงแล้วเปลี่ยนช่องเร็วขึ้น" ภาคินหน้าแดง "ผมอายุหกขวบ!" "แล้วนายเคยเขียนจดหมายลาออกจากโรงเรียนตอนสอบคณิตศาสตร์ ก่อนจะฉีกทิ้งเพราะนึกได้ว่าตัวเองยังไม่มีงานทำ" ภาคินอ้าปากค้าง มะลิหัวเราะจนกลิ้งไปกับพื้น 'ข้าเริ่มชอบคนนี้แล้วสิ' ภาคินยกมือห้าม "พอแล้วครับ ผมเชื่อว่าคุณรู้จักความลับน่าอายของผมมากพอแล้ว" อีกคนพยักหน้า "ดี เพราะเราไม่มีเวลามาก" เขามองไปยังคลอง ผิวน้ำเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำจากด้านล่าง "เศษความจริงที่นายตามหาไม่ใช่แค่ข้อมูลที่หลุดออกมา มันเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ใช้แยกความทรงจำออกจากตัวตน" ภาคินขมวดคิ้ว "พูดแบบคนธรรมดาได้ไหม" "มีใครบางคนลบความทรงจำของนาย แต่ลบไม่หมด จึงต้องแยกเศษที่เหลือออกจากตัวนายแล้วซ่อนไว้" "ใครทำ" อีกคนส่ายหน้า "ฉันยังบอกไม่ได้" ภาคินกอดอก "ทำไมทุกคนถึงรู้เรื่องสำคัญ แต่ไม่มีใครยอมบอกให้ครบสักคน" มะลิยกหางขึ้น 'เพราะถ้าบอกครบ เจ้าก็จะถามคำถามต่อไปอีกสิบข้อ' "ก็แน่นอนสิ! นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตฉันนะ!" ภาคินอีกคนมองสัญลักษณ์สีทองบนฝ่ามือของเขา "สัญลักษณ์นั้นเริ่มทำงานแล้ว หมายความว่าผู้เฝ้ามองรู้ตำแหน่งของนาย" ภาคินหันไปมองรอบตัว "ผู้เฝ้ามองคือใคร" อีกคนยังไม่ทันตอบ เสียงกระดิ่งของปลาดุกก็ดังขึ้นอย่างรัวเร็ว ปลาดุกกำลังยืนสั่นอยู่ข้างโต๊ะ "มีบางอย่างกำลังผ่านเข้ามาในเขตคลอง! ข้าไม่เคยเห็นค่าพลังแบบนี้มาก่อน!" ผิวน้ำยกตัวขึ้นเป็นวงกลม จากใจกลางวง มีเส้นสีดำยื่นออกมาทีละเส้นเหมือนนิ้วมือ เส้นเหล่านั้นจับขอบมิติไว้ แล้วค่อย ๆ ดึงบางสิ่งจากอีกฟากเข้ามา ภาคินเปิดเนตรทะลุโลก ข้อความเตือนสีแดงปกคลุมสายตา [ตรวจพบผู้สังเกตการณ์ที่ไม่อยู่ในทะเบียนจักรวาล] [สถานะ: ไม่สามารถระบุ] [คำแนะนำ: ห้ามสบตาโดยตรง] ภาคินรีบหลับตา "ทุกคนอย่ามองมัน!" มะลิหมอบลงกับพื้นทันที ปลาดุกเอาสมุดบัญชีปิดหน้า ส่วนภาคินอีกคนหันหลังให้วงมิติ เสียงจากอีกฟากดังขึ้นอย่างแผ่วเบา 'ส่งเศษความจริงคืนมา แล้วเราจะปล่อยให้เจ้าลืมต่อไป' ภาคินกำหมัด "ถ้าฉันไม่ส่งคืนล่ะ" ความเงียบปกคลุมพื้นที่ จากนั้นเสียงเดิมก็ตอบกลับมา 'เจ้าจะต้องจำทุกอย่าง' ภาคินรู้สึกว่าคำขู่นั้นแปลกประหลาด สำหรับคนทั่วไป การได้ความทรงจำคืนควรเป็นเรื่องดี แต่ภาคินอีกคนกลับส่ายหน้าอย่างหวาดกลัว "อย่าฟังมัน ถ้านายจำได้ทั้งหมด นายจะรู้ว่าทำไมเราถึงต้องปิดประตูบานนั้น" ภาคินหันไปหาอีกคนโดยยังหลับตา "แล้วถ้าฉันไม่จำ ฉันจะไม่มีวันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" "บางความจริงมีราคาที่นายยังไม่พร้อมจ่าย" ภาคินเงียบไปชั่วครู่ จากนั้นเขาก็ล้วงกระเป๋า หยิบเหรียญเปิดประตูที่ได้จากร้านของเก่าออกมา "ผมไม่รู้ว่าความจริงนั้นราคาเท่าไร แต่ผมรู้ว่าการไม่รู้อะไรเลยก็มีราคาเหมือนกัน" เขาวางเหรียญลงบนพื้นแล้วใช้ปลายนิ้วแตะสัญลักษณ์สีทอง แสงจากฝ่ามือไหลลงสู่เหรียญ เหรียญหมุนขึ้นกลางอากาศและเปิดช่องเล็ก ๆ ขึ้นตรงหน้า ไม่ใช่ประตูสำหรับหนี แต่เป็นประตูที่สะท้อนภาพความทรงจำของเขาเอง ภาคินอีกคนรีบร้องห้าม "อย่าเปิดมัน!" ภาคินตอบกลับโดยไม่หันไปมอง "ผมไม่ได้เปิดเพื่อหนี ผมเปิดเพื่อดูว่าใครเป็นคนล็อกมัน" เขาดึงประตูความทรงจำออกกว้างขึ้น ภายในช่องแสงปรากฏห้องสีขาวที่ไม่มีประตู แผงควบคุมสีแดง เด็กคนหนึ่งยืนอยู่ตรงกลางห้อง และเงาสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านหลังเด็กคนนั้น เงานั้นไม่มีใบหน้า แต่มีดวงตาสีทองสามดวงเรียงกันในแนวตั้ง เสียงของมันดังขึ้นจากในความทรงจำ 'เมื่อเจ้าเลือกจะมองเห็นทุกสิ่ง เจ้าต้องยอมรับด้วยว่าบางสิ่งไม่ควรถูกมองเห็น' ภาคินสะดุ้งจนประตูสั่น ภาพความทรงจำเริ่มแตกเป็นเสี่ยง ๆ ภาคินอีกคนรีบคว้าข้อมือเขาไว้ "พอแล้ว! ถ้าประตูเปิดกว้างกว่านี้ มันจะมองเห็นเรา!" ภาคินรีบถอนมือ ช่องแสงปิดลงทันที เสียงกระแทกดังสนั่นใต้สะพาน วงมิติสีดำหดตัวกลับไปในคลอง ผิวน้ำกลับมาไหลตามปกติ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ภาคินทรุดนั่งบนพื้น หายใจแรงจนพูดไม่ออก มะลิเดินเข้ามาดมหน้าเขา 'ยังมีชีวิตอยู่ ถือว่าใช้ได้' "คำปลอบใจของแกนี่อบอุ่นมาก" ปลาดุกค่อย ๆ ลดสมุดบัญชีลง "เหตุการณ์นี้ต้องมีรายงานอย่างเป็นทางการ" ภาคินเงยหน้าขึ้นทันที "ไม่เอาแล้วครับ!" ปลาดุกชะงัก "แต่ต้องมีลายเซ็นของผู้เกี่ยวข้องสามคน" ภาคินชี้ไปยังคลอง "ผู้เกี่ยวข้องคนที่สามหนีไปแล้วครับ!" ปลาดุกคิดอยู่ครู่หนึ่ง "งั้นข้าจะใส่ชื่อว่าไม่ทราบตัวตน" ภาคินถอนหายใจอย่างหมดแรง ภาคินอีกคนช่วยพยุงเขาขึ้น "เราต้องไปจากที่นี่ ก่อนที่มันจะกลับมา" "แล้วคุณจะไปกับผมไหม" อีกคนส่ายหน้า "ฉันยังออกจากเส้นเวลานี้ไม่ได้ แต่ฉันจะหาทางติดต่อไป" ภาคินมองอีกฝ่ายอย่างไม่เต็มใจ "อย่างน้อยบอกชื่อคุณได้ไหม" อีกคนเงียบไป จากนั้นจึงตอบว่า "ฉันก็คือภาคิน แต่เป็นคนที่เลือกปิดประตูแทนนาย" แสงสีทองบนข้อมือของเขาค่อย ๆ จางลง ร่างนั้นเริ่มโปร่งใสจนมองเห็นผิวน้ำด้านหลัง ก่อนจะหายไป เขาพูดทิ้งท้าย "ถ้านายพบผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์อีก อย่าเชื่อทุกอย่างที่เขาบอก" ร่างนั้นหายไปในอากาศ เหลือเพียงเศษกระจกสีขาวชิ้นเล็กตกอยู่บนพื้น ภาคินก้มลงเก็บมันอย่างระมัดระวัง ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสเศษกระจก ข้อความก็ปรากฏขึ้น [เศษความจริงส่วนที่หนึ่ง: กู้คืนสำเร็จ] [ข้อมูลความทรงจำ: ปลดล็อก 1 เปอร์เซ็นต์] [คำเตือน: ผู้ถือครองไม่ได้เป็นเพียงผู้ใช้งานเนตร] ภาคินอ่านข้อความนั้นซ้ำ "ไม่ได้เป็นเพียงผู้ใช้งาน หมายความว่ายังไง" ไม่มีคำตอบ มะลิเดินเข้ามาใกล้ แล้วใช้จมูกแตะเศษกระจก แววตาของมันเปลี่ยนไปชั่วขณะ ภาคินสังเกตเห็นทันที "แกเคยเห็นสิ่งนี้มาก่อนใช่ไหม" มะลิถอยออกไปหนึ่งก้าว 'ข้าเคยเห็นสิ่งที่คล้ายกัน' "แล้วทำไมไม่บอก" 'เพราะข้ายังไม่แน่ใจว่าเจ้าพร้อมจะรู้หรือไม่' ภาคินจ้องมันนิ่ง "ทุกคนใช้ประโยคนี้กับฉันหมดเลยหรือไง" มะลิไม่ตอบ มันเพียงหันหน้าไปทางตลาดกลางคืน ภาคินเก็บเศษกระจกลงในกระเป๋าอย่างระมัดระวัง เขารู้แล้วว่าภารกิจนี้ไม่ใช่เพียงการเก็บวัตถุที่หล่นหาย มันกำลังพาเขาเข้าใกล้ความทรงจำที่ใครบางคนตั้งใจลบออกจากชีวิต และคนที่ลบมันอาจยังคงเฝ้ามองเขาอยู่ ไกลออกไปเหนือยอดตึก เงาสูงใหญ่ยืนอยู่บนขอบหลังคา ดวงตาสีทองสามดวงเปิดขึ้นพร้อมกัน เสียงหนึ่งดังขึ้นในความมืด 'เขาเริ่มจำได้แล้ว' อีกเสียงตอบกลับมา 'เช่นนั้นก็ถึงเวลาที่เราต้องตรวจสอบว่าเขาจะเลือกประตูบานเดิมอีกครั้งหรือไม่' เงาทั้งสองสลายไปพร้อมสายลม ส่วนภาคินยังคงยืนอยู่ใต้สะพาน โดยไม่รู้เลยว่าการกู้คืนความจริงเพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ได้ทำให้บางสิ่งที่หลับใหลมานานเริ่มตื่นขึ้นแล้ว