เนตรทะลุโลก EP9: คู่มือโกหกจักรวาล

ประตูไม้ปิดลงตรงหน้าภาคินพร้อมเสียงดังปัง เขายืนมองบานประตูอยู่สามวินาที ก่อนจะลองผลักมันอีกครั้ง ประตูไม่ขยับ เขาลองดึง ไม่ขยับเช่นกัน ภาคินก้มลงมองลูกบิดแล้วพบกระดาษแผ่นเล็กติดอยู่ [กรุณาอย่าผลักหรือดึงประตูหลังเวลาทำการ] เขาอ่านซ้ำสองรอบ "ประตูมิติยังมีเวลาทำการด้วยเหรอ" มะลินั่งเลียอุ้งเท้าอยู่ข้าง ๆ 'ทุกสิ่งต้องมีเวลาทำการ แม้แต่ความลับก็ยังมีเวลาที่เหมาะสมในการเปิดเผย' "แล้วเวลาทำการของแกคือเมื่อไหร่" 'เวลาที่มีปลาย่าง' ภาคินตัดสินใจเลิกถามแมว แล้วหันมาสนใจสมุดปกดำในมือ หน้าปกมีข้อความสีทองปรากฏเพิ่มขึ้น [คู่มือการใช้งานเนตรทะลุโลก] [ฉบับผู้ถือครองคนก่อน] [คำเตือน: ห้ามอ่านขณะกำลังตกจากที่สูง] ภาคินก้มมองพื้นใต้เท้าอย่างระแวง "ทำไมต้องเตือนเรื่องนี้เป็นพิเศษ" ทันทีที่เขาเปิดสมุด หน้ากระดาษก็ส่องแสงขึ้น ตัวอักษรเรียงตัวเป็นประโยค 'ข้อแรก จงอย่าเชื่อทุกสิ่งที่เนตรของเจ้ามองเห็น' ภาคินพยักหน้า ประโยคนี้ฟังดูสมเหตุสมผล เขาพลิกหน้า 'ข้อสอง หากข้อมูลแสดงว่าทุกอย่างปกติ จงตรวจสอบอีกครั้ง' เขาพยักหน้าอีกครั้ง พลิกหน้าถัดไป 'ข้อสาม หากมีใครถามว่าเจ้ารู้อะไร จงตอบว่าไม่ทราบ' ภาคินชะงัก "นี่มันคู่มือเอาตัวรอดหรือคู่มือทำงานราชการ" มะลิยื่นหน้าเข้ามาอ่าน 'ข้าคิดว่าทั้งสองอย่างใช้หลักการเดียวกัน' หน้ากระดาษถัดไปกลับว่างเปล่า ภาคินลองใช้เนตรทะลุโลกอ่านตัวอักษรที่ซ่อนอยู่ ข้อความสีแดงปรากฏขึ้นเหนือกระดาษ [คำเตือน: ข้อมูลส่วนนี้ถูกแก้ไข] [ผู้แก้ไข: ไม่พบข้อมูล] [จำนวนครั้งที่แก้ไข: 13,804,221 ครั้ง] ภาคินเบิกตากว้าง "ใครแก้คู่มือเล่มนี้เป็นล้านครั้ง!" เสียงเล็ก ๆ ดังออกมาจากหน้ากระดาษ 'โปรดอย่ากล่าวหาโดยไม่มีหลักฐาน' ภาคินสะดุ้งจนเกือบทำสมุดหลุดมือ "หนังสือพูดได้ด้วยเหรอ" 'ข้าคือระบบช่วยเหลือผู้ถือครอง ยินดีให้บริการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ยกเว้นเวลาบำรุงรักษา' "ใครเป็นคนสร้างระบบนี้" 'ไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลผู้พัฒนาได้' "แล้วตัวเองรู้ไหมว่าหน้าถัดไปเขียนอะไร" 'ทราบ' "งั้นบอกมา" 'ไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลได้' ภาคินปิดสมุดทันที "ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมตัวเองในอดีตถึงเขียนว่าจักรวาลโกหกตัวเองได้สำเร็จ" ทันใดนั้น เสียงระฆังดังขึ้นจากท้องฟ้า หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง เหนือสวนสาธารณะมีวงแหวนสีเงินก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ผู้คนรอบข้างหยุดเคลื่อนไหวราวกับเวลาถูกแช่แข็ง มีเพียงภาคินกับมะลิที่ยังขยับได้ หน้าสมุดเปิดออกเอง [ตรวจพบหมายเรียกข้ามมิติ] [ข้อกล่าวหา: แทรกแซงความจริงโดยไม่ได้รับอนุญาต] [ผู้ถูกเรียก: ภาคิน วัฒนกิจ] [สถานที่พิจารณา: ศาลกลางแห่งกฎจักรวาล] [กำหนดการ: เดี๋ยวนี้] ภาคินจ้องข้อความ "ผมเพิ่งช่วยกู้เศษความจริงมาได้ ทำไมถึงกลายเป็นผู้ต้องหา" มะลิยกหางขึ้นอย่างสนใจ 'เพราะบางระบบให้รางวัลกับความสำเร็จ แต่บางระบบให้แบบฟอร์มเพิ่ม' แสงจากวงแหวนส่องลงมา พื้นใต้เท้าภาคินเปลี่ยนเป็นแผ่นกระจกใส เขารีบคว้าตัวมะลิมากอดไว้โดยอัตโนมัติ 'ข้าเดินเองได้' "ฉันไม่อยากให้แกตกลงไปแล้วต้องเสียเวลาตามหา" 'เจ้ากำลังกอดแมวเพราะกลัวความสูง' "เงียบไปเลย!" แผ่นกระจกพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เมืองทั้งเมืองค่อย ๆ เล็กลง เมฆแหวกออกเผยให้เห็นอาคารมหึมาที่ลอยอยู่เหนือชั้นบรรยากาศ มันมีรูปร่างคล้ายศาลผสมกับสำนักงานเขตและห้างสรรพสินค้า ป้ายด้านหน้าเขียนว่า [ศาลกลางแห่งกฎจักรวาล] [แผนกคดีความจริงและการละเมิดเส้นเวลา] [ชั้นหนึ่ง: รับบัตรคิว] ภาคินมองป้ายแล้วรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที "จักรวาลมีปัญหาใหญ่ขนาดนี้ แต่ยังต้องรับบัตรคิวอีกเหรอ" มะลิชี้ไปยังเครื่องกดบัตรคิวที่ลอยอยู่ข้างทางเข้า 'ตามระเบียบ เจ้าต้องรับบัตรก่อน' ภาคินกดปุ่ม กระดาษยาวหลายเมตรไหลออกมาจากเครื่อง หมายเลขคิวของเขาคือ 9,999,999,999 ด้านล่างมีข้อความกำกับ [เวลารอโดยประมาณ: ไม่สามารถคำนวณได้] ภาคินมองกระดาษในมือ "ผมอาจแก่ตายก่อนถึงคิว" เสียงจากลำโพงตอบกลับทันที 'ผู้รับบริการไม่สามารถเสียชีวิตระหว่างรอคิวได้ หากยังไม่ได้รับการอนุมัติ' ภาคินค่อย ๆ หันไปมองลำโพง "นี่เป็นคำปลอบใจที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตผม" ก่อนที่เขาจะได้โต้เถียง ประตูทางเข้าก็เปิดออก เจ้าหน้าที่ตัวสูงในชุดเครื่องแบบสีกรมท่ายืนรออยู่ บนหน้าอกมีป้ายชื่อว่า 'เจ้าหน้าที่รับเรื่องทั่วไป' "คุณภาคินใช่ไหมครับ" "ใช่ครับ" "เชิญทางนี้ครับ ผู้พิพากษารออยู่แล้ว" ภาคินชูบัตรคิวขึ้น "แต่ผมได้คิวเกือบหมื่นล้าน" เจ้าหน้าที่เหลือบมองกระดาษแล้วดึงตรายางออกมา เขาประทับตราลงบนบัตร [ข้ามคิวได้เฉพาะกรณีจักรวาลใกล้ล่มสลาย] "ตอนนี้จักรวาลใกล้ล่มสลายหรือยังครับ" เจ้าหน้าที่มองนาฬิกาข้อมือ "ยังครับ แต่ฝ่ายเรากำลังพิจารณาว่าควรจัดอยู่ในหมวดเร่งด่วนหรือไม่" ภาคินสูดลมหายใจลึก "ผมขอคุยกับคนที่มีอำนาจตัดสินใจได้ไหมครับ" เจ้าหน้าที่ชี้ไปที่ป้ายด้านหลัง [ผู้มีอำนาจตัดสินใจไม่อยู่ในเวลาราชการ] ภาคินหันไปหามะลิ "ฉันเริ่มคิดถึงหัวหน้าที่บริษัทแล้ว" มะลิกะพริบตา 'อาการนี้รุนแรงกว่าที่คิด' เจ้าหน้าที่พาทั้งสองผ่านโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยห้องพิจารณาคดี ห้องหนึ่งกำลังพิจารณาคดีดาวเคราะห์ดวงหนึ่งโคจรผิดช่อง อีกห้องกำลังสอบสวนว่าทำไมหลุมดำจึงดูดกลืนใบแจ้งหนี้มากกว่าสิ่งอื่น ในห้องถัดไป มีชายคนหนึ่งถูกกล่าวหาว่าทำให้วันจันทร์ยาวนานเกินไป ภาคินหยุดมองป้ายนั้น "ถ้าคดีนี้มีคำตัดสิน ผมขอสำเนาได้ไหมครับ" เจ้าหน้าที่ไม่หันกลับมา "คดีดังกล่าวถูกเลื่อนพิจารณามาแล้วเจ็ดแสนปีครับ" "ทำไมครับ" "ผู้ร้องเรียนขอให้เลื่อนจนกว่าจะถึงวันศุกร์" ภาคินพยักหน้าอย่างเข้าใจ "สมเหตุสมผลครับ" ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงห้องพิจารณาคดีขนาดใหญ่ กลางห้องมีแท่นทรงกลมลอยอยู่ ด้านหลังแท่นมีผู้พิพากษาสามคนสวมหน้ากากสีขาว ตรงกลางหน้ากากของแต่ละคนมีดวงตาสีทองหนึ่งดวง ภาคินรู้สึกถึงสัญลักษณ์บนฝ่ามือร้อนขึ้นทันที ผู้พิพากษาคนแรกเคาะค้อน "ผู้ถูกเรียก ภาคิน วัฒนกิจ ถูกกล่าวหาว่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคลังความทรงจำ ลักลอบกู้เศษความจริง และเปิดช่องทางเข้าถึงข้อมูลที่ถูกปิดผนึก" ภาคินยกมือ "ผมขอชี้แจงว่าผมไม่ได้ตั้งใจจะเปิดช่องทางเข้าถึงข้อมูลครับ" ผู้พิพากษาคนที่สองถาม "แล้วเหตุใดจึงเปิด" "เพราะมีคนบอกว่าห้ามเปิดครับ" ห้องพิจารณาคดีเงียบสนิท ผู้พิพากษาคนที่สามหันไปกระซิบกับอีกสองคน จากนั้นจึงเคาะค้อนอีกครั้ง "คำให้การดังกล่าวฟังดูคุ้นเคยอย่างยิ่ง" ภาคินรู้สึกว่าตัวเองอาจกำลังถูกตัดสินจากความผิดที่เคยก่อในอดีต ผู้พิพากษาคนแรกยื่นมือออกมา "นำวัตถุที่กู้คืนได้มาวางบนแท่น" ภาคินหยิบเศษกระจกสีขาวออกจากกระเป๋า ทันทีที่มันแตะแท่น แสงสีทองก็พุ่งขึ้นไปถึงเพดาน เสียงเตือนดังทั่วทั้งอาคาร [ตรวจพบเศษความจริงที่ไม่มีรหัสต้นกำเนิด] [ตรวจพบข้อมูลที่ไม่ควรมีอยู่] [ตรวจพบผู้ถือครองที่ไม่ควรเกิดขึ้น] ผู้พิพากษาทั้งสามลุกขึ้นพร้อมกัน หน้ากากสีขาวของพวกเขาแตกร้าวเล็กน้อย ผู้พิพากษาคนที่สองพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เหมือนเดิม "เป็นไปไม่ได้... ข้อมูลชุดนี้ถูกลบไปแล้ว" ภาคินมองพวกเขาทีละคน "ถ้าถูกลบแล้ว ทำไมมันถึงยังอยู่ครับ" ไม่มีใครตอบ ทันใดนั้น สมุดปกดำในมือของเขาก็เปิดออกเอง หน้าว่างเปล่าปรากฏตัวอักษรสีแดง 'อย่าให้พวกเขาตรวจสอบเศษความจริงจนจบ' ภาคินถอยหลังหนึ่งก้าว ผู้พิพากษาคนแรกชี้มาที่เขา "เจ้ามีเอกสารอื่นอีกหรือไม่" ภาคินเหลือบมองสมุด แล้วมองเศษกระจกบนแท่น เขาตัดสินใจตอบด้วยวิธีที่ตัวเองถนัดที่สุด "ไม่มีครับ" สมุดปกดำส่งเสียงกระแอม 'คำตอบไม่ตรงกับข้อมูลที่ตรวจพบ' ภาคินกดปกสมุดปิดด้วยมือเดียว "นี่เป็นเอกสารส่วนตัวครับ" ผู้พิพากษาคนที่สามโน้มตัวมาข้างหน้า "เอกสารส่วนตัวที่พูดได้หรือ" "เป็นเทคโนโลยีใหม่ครับ" 'ข้าไม่ใช่เทคโนโลยี' ภาคินกดสมุดแน่นขึ้น "ช่วยผมสักครั้งเถอะ" มะลิยกอุ้งเท้าปิดหน้า 'นี่เป็นการให้การต่อศาลที่แย่มาก' ผู้พิพากษาคนแรกกำลังจะประกาศคำสั่ง แต่จู่ ๆ แสงทั้งหมดในห้องก็หายไป บนเพดานปรากฏวงกลมสามชั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทุกทิศทาง "หยุดการตรวจสอบ" ผู้พิพากษาทั้งสามทรุดตัวลงราวกับถูกกดด้วยแรงมหาศาล เจ้าหน้าที่ในห้องพิจารณาคดีคุกเข่าพร้อมกัน มีเพียงภาคินกับมะลิที่ยังยืนอยู่ เสียงนั้นพูดต่อ "ข้อมูลดังกล่าวไม่ได้อยู่ภายใต้เขตอำนาจของศาลนี้" ผู้พิพากษาคนที่สองพยายามเงยหน้า "แต่ตามกฎข้อหนึ่งพันเจ็ดร้อยสิบสาม—" "กฎข้อนั้นถูกยกเลิกไปแล้ว" "แต่ไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการ—" "เพราะผู้ประกาศถูกลบออกจากระบบ" ผู้พิพากษาเงียบลงทันที ภาคินรู้สึกถึงความเย็นไล่ขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง เสียงนี้ไม่ใช่เสียงของผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ ไม่ใช่เสียงของอาจารย์ศูนย์ และไม่ใช่เสียงของตัวเขาอีกคน แต่เนตรทะลุโลกกลับแสดงข้อความที่ทำให้เขาแทบลืมหายใจ [ต้นกำเนิดเสียง: ผู้ถือครองเนตร] [ความตรงกันของตัวตน: 100 เปอร์เซ็นต์] [สถานะ: ผู้ถือครองที่ถูกลบ] ภาคินจ้องข้อความ "ผู้ถือครองที่ถูกลบ... หมายถึงตัวผมเองเหรอ" เสียงนั้นตอบกลับ "ข้าเคยเป็นเจ้า ก่อนที่เจ้าจะถูกสร้างขึ้นมาแทนที่" เศษกระจกบนแท่นแตกออกเป็นแสงนับพันจุด แต่ละจุดสะท้อนภาพความทรงจำที่ภาคินไม่เคยจำได้ ห้องสีขาว เด็กคนหนึ่ง ประตูสามบาน และเงาสูงที่มีดวงตาสีทองเรียงกันสามดวง เสียงนั้นกระซิบเป็นประโยคสุดท้าย "อย่าพยายามจำข้า เพราะวันที่เจ้าจำได้ครบทุกอย่าง เจ้าจะต้องเลือกว่าคนใดในพวกเราควรมีสิทธิ์อยู่ต่อ" แสงทั้งหมดดับลง เมื่อไฟกลับมา เศษกระจกหายไปจากแท่น ผู้พิพากษาทั้งสามนอนนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ระบบประกาศผลการพิจารณาคดีด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย [คำตัดสิน: ยุติการพิจารณา] [เหตุผล: ไม่มีข้อมูลผู้เสียหายที่สามารถยืนยันตัวตนได้] [สถานะคดี: รอการตรวจสอบเพิ่มเติม] ภาคินมองหน้าจอแล้วหัวเราะแห้ง ๆ "ผมรอดเพราะระบบหาคนเสียหายไม่เจอเนี่ยนะ" มะลิเดินเข้ามาใกล้ 'อย่างน้อยเจ้าก็ไม่ต้องเสียค่าทนาย' ภาคินกำสมุดปกดำแน่น "ฉันไม่คิดว่านี่จะเป็นข่าวดี" ประตูห้องพิจารณาคดีเปิดออกเอง เจ้าหน้าที่รับเรื่องทั่วไปรีบวิ่งเข้ามาพร้อมเอกสารกองโต "คุณภาคินครับ ก่อนกลับกรุณาลงชื่อรับทราบว่าคดีของคุณยังไม่สิ้นสุด" ภาคินมองเอกสาร หน้าสุดท้ายมีช่องให้ลงชื่อผู้ถูกเรียกและพยาน เขาหยิบปากกาขึ้นมา แต่ก่อนปลายปากกาจะแตะกระดาษ เนตรทะลุโลกก็แสดงคำเตือน [คำเตือน: ลายเซ็นนี้จะถูกใช้ยืนยันตัวตนของคุณในทุกเส้นเวลา] ภาคินหยุดมือทันที เขาวางปากกาลง "ผมขออ่านเอกสารทั้งหมดก่อนครับ" เจ้าหน้าที่นิ่งไป มะลิหันมามองเขาด้วยความประหลาดใจ ภาคินเปิดหน้าแรก แล้วเริ่มอ่านทีละบรรทัด เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้ใช้เนตรทะลุโลกเพื่อหาคำตอบทันที เขาเลือกอ่านด้วยตาของตัวเอง เพราะบางครั้ง สิ่งที่อันตรายที่สุดอาจไม่ใช่ความลับที่ซ่อนอยู่ แต่อาจเป็นสิ่งที่ทุกคนเร่งให้เราเชื่อโดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งคำถาม เมื่ออ่านถึงหน้าสุดท้าย ภาคินพบข้อความเล็ก ๆ ใต้ช่องลายเซ็น 'ผู้ลงนามยินยอมสละสิทธิ์ในการมีตัวตนซ้ำซ้อนทุกกรณี' เขาปิดเอกสารทันที "ผมไม่เซ็นครับ" เจ้าหน้าที่รับเรื่องทั่วไปหน้าซีด "แต่ถ้าไม่เซ็น เราจะไม่สามารถส่งคุณกลับโลกได้" ภาคินยิ้มบาง ๆ "งั้นผมขอแบบฟอร์มปฏิเสธการลงนามครับ" เจ้าหน้าที่มองเขาอย่างหวาดหวั่น "ไม่มีแบบฟอร์มนั้นครับ" ภาคินยกสมุดปกดำขึ้น "ถ้าอย่างนั้น ผมจะเขียนขึ้นมาเอง" มะลิหางตั้งขึ้นทันที 'เจ้ากำลังจะทำให้ระบบราชการของจักรวาลเปลี่ยนแปลง' ภาคินเปิดสมุดไปยังหน้าว่าง "ไม่หรอก ฉันแค่ไม่ยอมเซ็นอะไรที่ยังอ่านไม่จบ" ตัวอักษรสีทองค่อย ๆ ปรากฏบนหน้ากระดาษ 'การปฏิเสธครั้งแรกได้รับการบันทึก' 'เส้นเวลาที่ถูกลบเริ่มตอบสนอง' 'ผู้ถือครองคนเดิมรับรู้การมีอยู่ของเจ้าแล้ว' ภาคินยังไม่ทันอ่านจบ ก็มีข้อความสุดท้ายปรากฏขึ้น [คำเตือน: มีผู้ถือครองเนตรมากกว่าหนึ่งคนกำลังเดินทางมาหาเจ้า] เหนืออาคารศาลกลางแห่งกฎจักรวาล เงาที่มีดวงตาสีทองสามดวงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น คราวนี้มันไม่ได้มองลงมายังโลก แต่มันกำลังมองตรงมาที่ภาคิน และในความมืดอีกฟากหนึ่งของจักรวาล ชายคนหนึ่งซึ่งมีใบหน้าเหมือนภาคินทุกประการก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขามองประตูสามบานตรงหน้า ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ถ้าเขาเริ่มปฏิเสธกฎได้แล้ว ก็ถึงเวลาที่ฉันต้องไปพบเขาด้วยตัวเอง" ประตูบานแรกเปิดออก ด้านหลังประตูไม่มีความทรงจำ มีเพียงโลกอีกใบที่กำลังรอให้ภาคินเข้าไปแทนที่เจ้าของเดิม