เนตรทะลุโลก EP10: แขกที่หน้าตาเหมือนเจ้าของบ้าน

ประตูมิติพาภาคินกลับมายังโลกในช่วงที่ไฟจราจรตรงสี่แยกกำลังเปลี่ยนเป็นสีแดง เขาก้าวออกมาจากวงแหวนแสงกลางทางเท้า แล้วรีบหลบรถจักรยานยนต์ที่แล่นผ่านไปอย่างหวุดหวิด คนขับหันมาตะโกนว่าเขาควรดูทางก่อนเดิน ภาคินยกมือขอโทษ ทั้งที่ในใจอยากถามกลับว่าคนขับเห็นประตูมิติกลางถนนหรือไม่ มะลิกระโดดลงจากไหล่เขาอย่างสง่างาม 'กลับถึงโลกแล้ว' ภาคินมองถนน ร้านสะดวกซื้อ และป้ายโฆษณาที่คุ้นเคย "โลกนี่ดูธรรมดาจนน่าซาบซึ้งเลย" โทรศัพท์ของเขาสั่นขึ้นทันที ข้อความจากหัวหน้าปรากฏบนหน้าจอ 'ภาคิน พรุ่งนี้เช้าช่วยเข้าประชุมก่อนเวลา 15 นาทีด้วย' ภาคินเก็บโทรศัพท์ทันที "ฉันขอถอนคำพูด โลกก็ไม่ได้ธรรมดาขนาดนั้น" เขาเดินกลับไปยังห้องพักโดยหวังว่าจะได้นอนสักคืนโดยไม่มีใครเรียกไปกู้จักรวาล แต่เมื่อเปิดประตูห้อง เขาก็พบรองเท้าคู่หนึ่งวางอยู่หน้าชั้นวาง รองเท้าผ้าใบสีดำแบบเดียวกับของเขา ภาคินยืนนิ่ง เขาจำได้ว่าตอนออกจากห้องไม่ได้วางรองเท้าไว้ตรงนั้น มะลิย่องเข้าไปก่อน แล้วหยุดดมพื้น 'มีคนอยู่ข้างใน' ภาคินค่อย ๆ เปิดเนตรทะลุโลก ข้อความปรากฏขึ้นเหนือประตูห้อง [จำนวนผู้พักอาศัย: 2] [จำนวนเจ้าของห้องตามทะเบียน: 1] [สถานะการครอบครอง: ขัดแย้ง] ภาคินหรี่ตา "ใครเข้ามาในห้องฉัน" จากด้านในมีเสียงตอบกลับ "เจ้าต่างหากที่เข้ามาในห้องของฉัน" ภาคินผลักประตูเปิดกว้าง ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา กำลังใช้รีโมตเปลี่ยนช่องโทรทัศน์ ใบหน้า เสื้อผ้า และท่าทางของเขาเหมือนภาคินทุกอย่าง แม้แต่รอยยับตรงแขนเสื้อก็อยู่ตำแหน่งเดียวกัน ชายคนนั้นหันมามอง "กลับมาแล้วเหรอ" ภาคินชี้หน้าอีกฝ่ายทันที "นายเป็นใคร" อีกฝ่ายวางรีโมตลง "คำถามนั้นฉันควรถามนายมากกว่า" "ฉันเป็นเจ้าของห้องนี้" "ฉันก็เหมือนกัน" ทั้งสองจ้องหน้ากัน มะลิเดินไปนั่งตรงกลางระหว่างพวกเขา 'ข้าขอเสนอให้ผู้ชายทั้งสองคนลดเสียงลง เพราะแมวต้องการพักผ่อน' ภาคินกับอีกคนหันไปพร้อมกัน "เงียบไปเลย!" มะลิถอนหายใจ 'เหมือนกันแม้กระทั่งนิสัยเสีย' ภาคินใช้เนตรทะลุโลกตรวจสอบชายตรงหน้า [ชื่อ: ภาคิน วัฒนกิจ] [ตัวตน: ยืนยันได้] [เส้นเวลา: ไม่ตรงกับผู้ถือครองปัจจุบัน] [สิทธิ์การมีอยู่: ยังไม่ได้รับการตัดสิน] ภาคินอ่านบรรทัดสุดท้ายซ้ำ "สิทธิ์การมีอยู่หมายความว่าอะไร" ชายอีกคนยิ้มอย่างเหนื่อยล้า "หมายความว่าระบบยังตัดสินไม่ได้ว่าใครควรเป็นตัวจริง" เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากโต๊ะแล้วเลื่อนให้ภาคิน บนกระดาษมีหัวข้อว่า [แบบฟอร์มยืนยันตัวตนสำหรับผู้มีตัวตนซ้ำซ้อน] ภาคินมองเอกสารแล้วเงยหน้าขึ้น "นายเอาเอกสารจากศาลจักรวาลมาได้ยังไง" "ฉันไม่ได้เอามา ฉันได้รับมันก่อนนายหลายปี" "หลายปี?" อีกฝ่ายพยักหน้า "ในเส้นเวลาของฉัน นายยังไม่ได้เปิดเนตรทะลุโลกด้วยซ้ำ" ภาคินนั่งลงฝั่งตรงข้าม "นายมาจากเส้นเวลาที่ถูกลบใช่ไหม" ชายคนนั้นไม่ได้ตอบทันที เขาหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม แล้วทำหน้าบึ้ง "นายยังดื่มน้ำอุณหภูมิห้องอยู่เหรอ" ภาคินขมวดคิ้ว "มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้" "เกี่ยวสิ นี่เป็นหลักฐานชัดเจนว่านายเป็นตัวปลอม" "อะไรนะ" อีกฝ่ายชี้ไปที่แก้ว "ภาคินตัวจริงไม่เคยดื่มน้ำอุณหภูมิห้อง เขาต้องใส่น้ำแข็งสามก้อน" ภาคินมองแก้วในมือ "ฉันเปลี่ยนพฤติกรรมได้ไหม" "ได้ แต่การเปลี่ยนแปลงนิสัยเป็นสัญญาณที่น่าสงสัย" มะลิยกอุ้งเท้าขึ้นปิดหน้า 'พวกเจ้าสองคนกำลังจะใช้เรื่องน้ำแข็งตัดสินชะตาของตัวตนในจักรวาลจริง ๆ หรือ' ชายอีกคนหันไปหาแมว "มะลิ เธอยังอยู่กับเขาอีกเหรอ" คำพูดนั้นทำให้ห้องเงียบลงทันที ภาคินหันไปมองแมว "นายรู้จักมะลิด้วยเหรอ" ชายอีกคนพยักหน้า "ฉันเคยเดินทางกับมัน" มะลิไม่สบตาเขา 'นั่นเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว' "นานแค่ไหน" 'นานพอที่ไม่จำเป็นต้องพูดถึง' ภาคินเริ่มปวดหัวอีกครั้ง "ทำไมทุกคนถึงตอบคำถามด้วยคำตอบที่ไม่ใช่คำตอบกันหมด" ชายอีกคนวางแก้วลง "เพราะบางความจริงถ้าพูดออกมาตรง ๆ มันจะทำให้ความทรงจำของนายเปลี่ยน" เขาหยิบสมุดปกดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันเป็นสมุดแบบเดียวกับที่ภาคินได้รับจากผู้เฝ้าประตู แต่บนปกมีสัญลักษณ์วงกลมสามชั้นกลับหัว ภาคินรีบเปิดสมุดของตัวเองเทียบ ตัวอักษรบนหน้ากระดาษทั้งสองเล่มเริ่มเคลื่อนไหว [ตรวจพบข้อมูลความทรงจำสองชุด] [กำลังเปรียบเทียบ] [ความสอดคล้อง: 61 เปอร์เซ็นต์] [ความขัดแย้ง: 39 เปอร์เซ็นต์] ตัวอักษรสีแดงปรากฏเพิ่ม [คำเตือน: หากรวมข้อมูลโดยไม่ได้รับอนุญาต ตัวตนของผู้ถือครองอาจไม่เสถียร] ภาคินปิดสมุดทันที "งั้นนายมาที่นี่เพื่ออะไร" ชายอีกคนมองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง "ฉันมาเตือนนายว่าคนที่ลบเส้นเวลาของฉันกำลังจะลบเส้นเวลาของนายด้วย" ภาคินนิ่งไป "ใครเป็นคนทำ" "ฉันยังไม่รู้ชื่อ แต่ฉันรู้วิธีที่มันใช้" ชายคนนั้นลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง แล้วชี้ไปยังท้องฟ้ายามค่ำ "มันไม่ได้ทำลายโลก มันลบความเป็นไปได้ที่โลกจะมีอยู่" ภาคินมองตาม ท้องฟ้าเหนืออาคารฝั่งตรงข้ามมีดาวดวงหนึ่งกะพริบผิดจังหวะ เมื่อเขาเปิดเนตรทะลุโลก ดาวดวงนั้นกลับแสดงข้อความว่า [สถานะ: ไม่เคยเกิดขึ้น] ภาคินรู้สึกเหมือนเลือดในร่างเย็นลง ดาวยังส่องแสงอยู่ แต่ระบบกลับบอกว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น "ถ้าสิ่งนี้เกิดกับโลกทั้งใบล่ะ" ชายอีกคนหันกลับมา "ทุกคนจะยังใช้ชีวิตตามปกติ จนกว่าจะถึงวันที่ความทรงจำของพวกเขาไม่เหลือเหตุผลให้โลกนี้ดำรงอยู่" มะลิกระโดดขึ้นโต๊ะ 'นั่นคือเหตุผลที่เศษความจริงต้องถูกกู้คืนก่อนที่การลบจะสมบูรณ์' ภาคินหันไปมองแมว "แกพูดเหมือนรู้เรื่องนี้มาตลอด" มะลิหลุบตาลง 'ข้ารู้เพียงว่ามันเคยเกิดขึ้นแล้ว' ชายอีกคนพูดแทรก "และครั้งก่อน คนที่พยายามหยุดมันก็คือฉัน" ภาคินมองเขา "แล้วนายล้มเหลว" อีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ "ไม่ทั้งหมด ฉันช่วยให้ความทรงจำบางส่วนรอดมาได้ แต่ต้องแลกกับการถูกลบออกจากเส้นเวลา" เขายกมือขึ้นแตะดวงตาข้างซ้าย "ฉันจำได้ว่าตัวเองเคยมีชีวิต แต่ไม่มีใครในโลกของฉันจำฉันได้อีกแล้ว" ภาคินไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ความรู้สึกแปลกประหลาดก่อตัวขึ้นในอก ชายตรงหน้าอาจเป็นตัวเขาจากอีกเส้นเวลาจริง ๆ และถ้าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเป็นความจริง ภาคินก็อาจกำลังเดินไปสู่ชะตาเดียวกัน เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ก๊อก ก๊อก ก๊อก ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน ภาคินเดินไปเปิดประตูอย่างระมัดระวัง หน้าห้องมีพนักงานส่งพัสดุยืนถือกล่องกระดาษ "พัสดุของคุณภาคินครับ" ภาคินรับกล่องมาแล้วมองฉลาก ชื่อผู้ส่งระบุว่า [ผู้ส่ง: ภาคิน วัฒนกิจ] [วันที่ส่ง: วันพรุ่งนี้] [สถานะพัสดุ: ส่งสำเร็จก่อนถูกส่ง] ภาคินมองพนักงานส่งของ "นี่เป็นมุกอะไรหรือเปล่าครับ" พนักงานส่ายหน้า "ผมก็ไม่ทราบครับ ระบบบอกให้ส่ง ผมก็ส่ง" เขาหันหลังเดินไปตามทางเดิน แต่เงาของเขากลับเดินไปอีกทิศทางหนึ่ง ภาคินรีบปิดประตู ชายอีกคนวางมือบนกล่องทันที "อย่าเปิดตรงนี้" "ทำไม" "เพราะของในกล่องอาจไม่ได้อยู่ในปัจจุบัน" ภาคินยกกล่องขึ้นเขย่าเบา ๆ มีเสียงโลหะกระทบกันจากด้านใน มะลิเดินเข้ามาดมกล่องแล้วถอยหลังทันที 'กลิ่นนี้... ข้าจำได้' ภาคินหันไปหาแมว "กลิ่นอะไร" 'กลิ่นของสิ่งที่ไม่ควรกลับมา' ภาคินวางกล่องบนโต๊ะ แล้วเปิดเนตรทะลุโลก ข้อมูลปรากฏขึ้นทีละบรรทัด [วัตถุภายใน: กุญแจต้นกำเนิด] [ผู้ครอบครองเดิม: ไม่พบข้อมูล] [ผู้ครอบครองถัดไป: ภาคิน วัฒนกิจ] [เงื่อนไขการใช้งาน: ต้องเลือกหนึ่งเส้นเวลาให้คงอยู่] เขาปิดเนตรทันที "นี่ไม่ใช่ของขวัญแน่ ๆ" ชายอีกคนพยักหน้า "มันเป็นคำสั่ง" ภาคินมองกล่อง "ใครส่งมา" อีกฝ่ายมองสมุดปกดำของตัวเอง "ตัวนายในอนาคต" ภาคินเงียบไปนาน จากนั้นจึงหยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมา เขียนข้อความลงบนกล่อง 'ปฏิเสธรับพัสดุ เนื่องจากผู้รับยังไม่ได้ยินยอมให้เปลี่ยนแปลงเส้นเวลา' มะลิจ้องเขาอย่างไม่เชื่อสายตา 'เจ้าใช้หลักการปฏิเสธเอกสารกับกุญแจจักรวาลจริง ๆ หรือ' ภาคินติดกระดาษบนฝากล่องแล้วเลื่อนมันไปไว้ข้างประตู "ถ้าจักรวาลส่งเอกสารให้ฉันได้ ฉันก็ส่งคืนได้เหมือนกัน" ทันทีที่เขาพูดจบ กล่องก็สั่นอย่างรุนแรง เสียงจากภายในดังขึ้น "การปฏิเสธไม่สามารถยกเลิกคำสั่งได้" ภาคินถอยหลัง ชายอีกคนดึงเขาออกจากโต๊ะ ฝาของกล่องเปิดออกเอง แสงสีทองพุ่งขึ้นไปบนเพดาน และกุญแจสีดำสนิทลอยขึ้นกลางอากาศ เหนือกุญแจมีภาพเส้นเวลาจำนวนมากเรียงซ้อนกัน หนึ่งในนั้นเป็นภาพห้องสีขาวที่ภาคินเคยเห็นในความทรงจำ อีกภาพเป็นโลกที่เขาไม่เคยเกิดมา และอีกภาพหนึ่งเป็นโลกที่ชายตรงหน้าใช้ชีวิตแทนเขา กุญแจหมุนช้า ๆ ก่อนหยุดหันปลายมาทางภาคิน [ยืนยันผู้ถือครอง] [กรุณาเลือกเส้นเวลาที่ต้องการรักษา] มีตัวเลือกสามข้อปรากฏขึ้น [หนึ่ง: เส้นเวลาปัจจุบัน] [สอง: เส้นเวลาที่ถูกลบ] [สาม: เส้นเวลาที่ไม่มีผู้ถือครอง] ภาคินมองตัวเลือกทั้งสาม "ถ้าฉันไม่เลือกเลยล่ะ" สมุดปกดำตอบขึ้นเอง 'ระบบจะเลือกแทนผู้ถือครอง' "แล้วระบบจะเลือกอะไร" 'เส้นเวลาที่มีความเสถียรสูงสุด' ชายอีกคนส่ายหน้าอย่างรุนแรง "อย่าให้มันเลือก" ภาคินหันไปหาเขา "ทำไม" "เพราะเส้นเวลาที่เสถียรที่สุดคือเส้นเวลาที่ไม่มีใครตั้งคำถาม ไม่มีใครเปลี่ยนแปลง และไม่มีใครมีอิสระในการเลือก" กุญแจเริ่มหมุนเร็วขึ้น หน้าจอแสดงเวลานับถอยหลัง [เหลือเวลา 60 วินาที] ภาคินมองมะลิ "แกมีคำแนะนำไหม" มะลิมองกุญแจด้วยสีหน้าเคร่งเครียด 'อย่าเลือกเส้นเวลาเพียงเพราะมันเป็นของเจ้า' "แล้วให้เลือกอะไร" 'เลือกสิ่งที่เจ้ายอมรับผลของมันได้' เวลานับถอยหลังเหลือสามสิบวินาที ภาคินก้มมองฝ่ามือที่มีสัญลักษณ์สามวง เขายังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครอย่างสมบูรณ์ ยังไม่รู้ว่าใครลบความทรงจำของเขา และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชายตรงหน้าเป็นตัวเขาจริงหรือไม่ แต่เขารู้ว่าการปล่อยให้ระบบเลือกแทนไม่ใช่คำตอบ ภาคินยื่นมือไปหากุญแจ ชายอีกคนพยายามห้าม "อย่าแตะมัน!" ภาคินไม่ได้หยิบกุญแจ เขาแตะพื้นที่ว่างระหว่างตัวเลือกทั้งสาม "ฉันไม่ยอมรับตัวเลือกที่มีให้แค่นี้" หน้าจอสั่นอย่างรุนแรง [คำสั่งไม่ถูกต้อง] [กรุณาเลือกหนึ่งตัวเลือก] ภาคินส่ายหน้า "ถ้าฉันต้องรับผิดชอบผลของการเลือก ฉันก็ควรมีสิทธิ์เสนอทางเลือกของตัวเอง" เขาหยิบสมุดปกดำขึ้นมาเปิดหน้าว่าง แล้วเขียนด้วยลายมือของตัวเอง [ทางเลือกที่สี่: ยังไม่ตัดสินใจจนกว่าจะทราบความจริงทั้งหมด] ทุกอย่างเงียบลง กุญแจหยุดหมุน ตัวอักษรบนหน้าจอเปลี่ยนเป็นสีขาว [ตรวจพบทางเลือกที่ไม่อยู่ในระบบ] [กำลังตรวจสอบสิทธิ์] [ข้อผิดพลาด: ไม่พบกฎสำหรับการปฏิเสธตัวเลือก] ชายอีกคนจ้องภาคินด้วยความตกใจ มะลิค่อย ๆ ยกหางขึ้น 'เจ้าทำสิ่งที่เราไม่เคยทำได้สำเร็จ' ภาคินยังไม่ทันตอบ กุญแจก็แตกออกเป็นแสงหลายเส้น หนึ่งในนั้นพุ่งเข้าไปในฝ่ามือของเขา สัญลักษณ์สามวงสว่างขึ้น แล้วปรากฏวงที่สี่เพิ่มเข้ามาตรงกลาง ข้อความใหม่ลอยขึ้นกลางห้อง [สถานะเนตรทะลุโลก: เปลี่ยนแปลง] [ความสามารถใหม่: มองเห็นช่องว่างของกฎ] [เงื่อนไข: ความสามารถนี้ไม่สามารถเปิดเผยผลลัพธ์ล่วงหน้า] ภาคินมองมือของตัวเอง "นี่ถือว่าเป็นการอัปเกรดหรือเปล่า" มะลิตอบทันที 'ถือว่าเป็นการเพิ่มปัญหาในระดับที่สูงขึ้น' ชายอีกคนยิ้มเป็นครั้งแรก "ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเส้นเวลาของนายถึงยังไม่ถูกลบ" ภาคินหันไปหาเขา "เพราะอะไร" อีกฝ่ายมองตรงเข้าตาเขา "เพราะนายยังกล้าปฏิเสธแม้แต่สิ่งที่ตัวเองไม่เข้าใจ" กล่องพัสดุยุบตัวลงกลายเป็นฝุ่น ประตูห้องเปิดออกเองอีกครั้ง แต่ด้านนอกไม่ใช่ทางเดินของอาคารพักอาศัย มันคือทางเดินสีขาวในห้องที่ไม่มีประตู เสียงหนึ่งดังมาจากปลายทางเดิน "การทดสอบครั้งแรกเสร็จสิ้น" ภาคินจำเสียงนั้นได้ เป็นเสียงเดียวกับเงาที่มีดวงตาสีทองสามดวง เสียงนั้นพูดต่อ "การทดสอบครั้งที่สองจะเริ่มขึ้นเมื่อผู้ถือครองทั้งสองพบกันอีกครั้ง" ภาคินหันกลับไปมองชายที่หน้าตาเหมือนตัวเอง แต่ที่โซฟากลับว่างเปล่า มีเพียงสมุดปกดำอีกเล่มวางอยู่บนเบาะ บนหน้าปกมีข้อความใหม่ 'ผู้ถือครองคนที่สองได้รับการยืนยัน' ภาคินก้มลงเก็บสมุด ด้านในมีบรรทัดสุดท้ายเขียนไว้ว่า 'อย่าตามหาฉันในอดีต จงตามหาฉันในวันที่นายยังไม่เคยมีชีวิตอยู่' มะลิเดินมาหยุดข้างเขา 'ดูเหมือนเราจะมีงานใหม่แล้ว' ภาคินมองประตูสีขาว แล้วมองโทรศัพท์ที่มีข้อความเตือนจากหัวหน้าอีกครั้ง 'อย่าลืมรายงานพรุ่งนี้เช้า' เขาถอนหายใจ "ก่อนช่วยจักรวาล ฉันต้องหาทางลางานให้ได้ก่อน" มะลิเดินผ่านประตูไป 'ข้าแนะนำให้เขียนว่าเกิดเหตุสุดวิสัยระดับจักรวาล' ภาคินพยักหน้าอย่างจริงจัง "ถ้าหัวหน้าถามหลักฐานล่ะ" จากความมืดด้านหลังประตู เสียงหนึ่งตอบกลับมา "ให้ข้าออกใบรับรองให้ก็ได้" ภาคินหยุดก้าว เสียงนั้นเป็นเสียงของหัวหน้าเขาที่บริษัท แต่หัวหน้าของเขาไม่เคยรู้เรื่องจักรวาล และไม่ควรจะรู้เรื่องประตูบานนี้ด้วย เนตรทะลุโลกแสดงข้อความขึ้นมาอย่างช้า ๆ [ตรวจพบผู้บุกรุก] [ตัวตน: หัวหน้าของภาคิน วัฒนกิจ] [สถานะ: ไม่ใช่มนุษย์ในทุกเส้นเวลา] ประตูสีขาวเปิดกว้างขึ้น ภาคินกำสมุดทั้งสองเล่มแน่น คราวนี้เขาไม่ได้ถามว่าใครเป็นคนส่งเขามาที่นี่ เพราะเขาเริ่มสงสัยแล้วว่า คนที่ส่งเขาไปทำงานทุกเช้าอาจเป็นคนเดียวกับผู้ที่กำลังควบคุมชะตาของจักรวาล