เนตรทะลุโลก EP12: วันที่ผมยังไม่เกิด

ภาคินยืนมองปฏิทินขนาดมหึมาที่ลอยอยู่หลังประตู ทุกช่องวันที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีดำ เหลือเพียงช่องเดียวที่ยังสว่างอยู่ วันที่เขายังไม่เคยเกิดมา "ผมมีคำถามครับ" หัวหน้าหันมามอง "ถ้าเป็นเรื่องวันลา ฉันยังอนุมัติไม่ได้" "ผมยังไม่ได้ถามเลยครับ" "ฉันเตรียมคำตอบไว้ก่อน" มะลิกระโดดลงจากโต๊ะแล้วเดินผ่านประตูไปก่อนใคร 'ถ้าพวกเจ้าจะคุยกันอีกนาน ข้าจะไปหาของกิน' ภาคินรีบตามเข้าไป "เดี๋ยวสิ ที่นั่นอาจเป็นมิติก่อนเกิดนะ" 'ถ้าไม่มีอาหาร ข้าก็ถือว่าเป็นมิติที่ไม่สมบูรณ์' หัวหน้าถอนหายใจแล้วเดินตามทั้งสองไป ทันทีที่ภาคินข้ามธรณีประตู เสียงทุกอย่างก็หายไป ไม่มีเสียงลม ไม่มีเสียงฝีเท้า และไม่มีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความว่า [ไม่พบวันที่ปัจจุบัน] [ไม่พบเครือข่าย] [ไม่พบระบบปฏิบัติการ] ภาคินกดปุ่มเปิดปิดสองครั้ง "อย่างน้อยก็ยังมีปุ่มให้กด" มะลิชะโงกหน้ามองจอ 'ถ้าเจ้ากดอีกสิบครั้ง มันก็ยังไม่ทำให้เกิดสัญญาณโทรศัพท์' "ฉันแค่ต้องการความรู้สึกว่าตัวเองยังควบคุมอะไรได้บ้าง" เบื้องหน้าพวกเขาคือสถานีขนาดใหญ่ที่สร้างจากกระดาษ เอกสาร และปฏิทินเก่าหลายล้านแผ่น มีป้ายแขวนเหนือประตูทางเข้า [สำนักงานทะเบียนการเกิดและความเป็นไปได้] [ฝ่ายตรวจสอบเหตุการณ์ก่อนกำเนิด] [กรุณาเตรียมเอกสารก่อนติดต่อเจ้าหน้าที่] ภาคินยืนอ่านป้ายอยู่ครู่หนึ่ง "ทำไมทุกที่ในจักรวาลถึงต้องมีสำนักงาน" หัวหน้าตอบโดยไม่หันกลับมา "เพราะถ้าไม่มีสำนักงาน ทุกคนจะทำตามใจตัวเอง" มะลิแทรกขึ้นทันที 'แต่ตอนนี้ทุกคนก็ทำตามใจตัวเองอยู่ดี เพียงแค่ต้องกรอกเอกสารเพิ่ม' หัวหน้าทำเป็นไม่ได้ยิน พวกเขาเดินผ่านประตูเข้าไปในโถงขนาดมหึมา ด้านในมีสิ่งมีชีวิตรูปร่างหลากหลายยืนต่อแถว บางตัวมีปีกหกคู่ บางตัวเป็นก้อนหมอกที่ถือแฟ้มเอกสาร และมีชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนเงาของต้นไม้กำลังเถียงกับเจ้าหน้าที่เรื่องวันเกิดของตัวเอง "ผมเกิดก่อนต้นไม้ต้นแรกตั้งสามยุค ทำไมระบบถึงบอกว่าผมเป็นพืชรุ่นหลัง" เจ้าหน้าที่หลังเคาน์เตอร์ตอบอย่างอดทน "เพราะท่านยื่นใบรับรองการเกิดหลังจากต้นไม้ต้นนั้นครับ" ภาคินหันไปกระซิบกับหัวหน้า "ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมบางคนถึงอยากทำลายระบบจักรวาล" หัวหน้ากระซิบกลับ "อย่าพูดดัง เดี๋ยวเจ้าหน้าที่ได้ยิน" เสียงประกาศดังขึ้นจากลำโพง "ผู้มาติดต่อเรื่องความเป็นไปได้ กรุณากดบัตรคิวตามประเภทของคำร้อง" ภาคินมองเครื่องกดบัตรคิวที่แบ่งเป็นหลายช่อง [ขอเกิดใหม่] [ขอเปลี่ยนเส้นเวลา] [ขอแก้ไขวันเกิดย้อนหลัง] [ร้องเรียนกรณีไม่เคยเกิด] เขากดปุ่มสุดท้าย บัตรคิวไหลออกมาเพียงแผ่นเล็ก ๆ หมายเลข 0001 ภาคินยิ้ม "ครั้งนี้คิวแรกเลย" หน้าจอเหนือเครื่องแสดงข้อความต่อทันที [หมายเลข 0001: ผู้ร้องเรียนไม่มีตัวตน] [ไม่จำเป็นต้องเรียกคิว] ภาคินค่อย ๆ เก็บรอยยิ้ม "อย่างน้อยระบบก็สม่ำเสมอ" หัวหน้าพาเขาไปยังเคาน์เตอร์ที่ไม่มีป้ายชื่อ เจ้าหน้าที่หลังเคาน์เตอร์เป็นสิ่งมีชีวิตโปร่งใสที่มีเอกสารลอยอยู่ภายในร่าง "มาติดต่อเรื่องอะไรครับ" หัวหน้าตอบแทน "เรามาตรวจสอบการเกิดของภาคิน วัฒนกิจ" เจ้าหน้าที่หยุดขยับ เอกสารภายในร่างของมันหยุดลอยพร้อมกัน "ชื่อนี้ไม่สามารถค้นหาได้ครับ" ภาคินโน้มตัวเข้าไปใกล้ "แต่ผมยืนอยู่ตรงนี้นะครับ" เจ้าหน้าที่มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "การมีตัวตนอยู่ตรงนี้ไม่ได้แปลว่าท่านมีทะเบียนการเกิดครับ" ภาคินหันไปหาหัวหน้า "ถ้าอย่างนั้นผมเป็นอะไรครับ" หัวหน้าเงียบ เจ้าหน้าที่หยิบแป้นพิมพ์ขึ้นมาพิมพ์ข้อมูลบางอย่าง "ขอเวลาตรวจสอบครับ" ตัวอักษรลอยขึ้นกลางอากาศ [ค้นหาชื่อ: ภาคิน วัฒนกิจ] [ผลลัพธ์: ไม่พบ] [ค้นหานามสกุล: วัฒนกิจ] [ผลลัพธ์: พบข้อมูลที่ถูกลบ] [ค้นหาความเป็นไปได้ในการเกิด] [ผลลัพธ์: ถูกปฏิเสธก่อนการบันทึก] ภาคินอ่านบรรทัดสุดท้ายซ้ำ "ถูกปฏิเสธก่อนการบันทึก หมายความว่ายังไงครับ" เจ้าหน้าที่ตอบด้วยน้ำเสียงเป็นกลาง "หมายความว่ามีการพิจารณาให้ท่านเกิด แต่มีผู้ยื่นคำคัดค้านก่อนที่ทะเบียนจะได้รับอนุมัติ" "ใครเป็นคนคัดค้าน" เจ้าหน้าที่กดแป้นพิมพ์อีกครั้ง หน้าจอขึ้นข้อความ [ผู้ยื่นคำคัดค้าน: ไม่สามารถเปิดเผย] [เหตุผล: ถูกปิดผนึก] [สถานะเอกสาร: ถูกลบออกจากระบบ] ภาคินรู้สึกว่าฝ่ามือเริ่มร้อนขึ้น วงแหวนสี่ชั้นส่องแสงจาง ๆ เขาใช้ความสามารถใหม่มองเข้าไปในช่องว่างระหว่างข้อความ มีตัวอักษรจาง ๆ ซ่อนอยู่ด้านหลังข้อมูลที่ถูกลบ 'ผู้คัดค้านไม่ต้องการให้ผู้ถือครองคนนี้เกิดขึ้น เพราะเขาจะปฏิเสธสิทธิ์ของผู้คัดค้านเอง' ภาคินถอยหลังหนึ่งก้าว "ผู้คัดค้านกลัวผม" หัวหน้ามองเขาอย่างเคร่งเครียด "ไม่ใช่แค่กลัว เขารู้ว่านายสามารถทำให้สิทธิ์ของเขาสิ้นสุดลงได้" มะลิยกอุ้งเท้าขึ้นชี้ไปยังป้ายเหนือเคาน์เตอร์ 'ถ้าอย่างนั้นเราควรขอสำเนาเอกสาร' ภาคินหันไปมองแมว "แกกำลังจะขอสำเนาเอกสารที่ถูกลบเหรอ" 'ใช่ ถ้าเอกสารไม่มีอยู่ ก็ไม่ควรมีค่าธรรมเนียมสำเนา' เจ้าหน้าที่โปร่งใสพยักหน้าอย่างจริงจัง "คำขอนี้มีค่าธรรมเนียม 300 หน่วยความเป็นไปได้ครับ" มะลิหันหลังทันที 'ข้าขอถอนคำขอ' ภาคินหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้ามาในสถานี แต่เสียงหัวเราะหยุดลงเมื่อเจ้าหน้าที่หยิบแฟ้มเล่มหนึ่งออกจากลิ้นชัก แฟ้มนั้นไม่มีชื่อบนปก มีเพียงสัญลักษณ์วงกลมสี่ชั้น "อย่างไรก็ตาม มีเอกสารฉบับหนึ่งที่ยังไม่ได้ถูกลบอย่างสมบูรณ์ครับ" หัวหน้าก้าวเข้ามาใกล้ "เอามาให้ดู" เจ้าหน้าที่ลังเล "ผมไม่สามารถส่งมอบเอกสารระดับนี้ได้โดยไม่มีคำอนุมัติจากผู้มีอำนาจ" เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง "ข้าอนุมัติ" ทั้งสามหันกลับไปพร้อมกัน ชายสูงวัยในชุดสีขาวยืนอยู่ตรงทางเข้า เขาถือปากกาสีทองและแฟ้มที่ไม่มีเงา ภาคินจำสัญลักษณ์บนปากกานั้นได้ มันเหมือนกับเครื่องหมายที่ปรากฏบนเศษความจริงชิ้นแรก หัวหน้าก้มศีรษะเล็กน้อย "ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร" ชายสูงวัยตอบเรียบ ๆ "ข้าเป็นผู้ดูแลทะเบียนก่อนที่สำนักงานแห่งนี้จะมีชื่อเรียก" ภาคินจ้องเขา เนตรทะลุโลกไม่สามารถแสดงชื่อหรือสถานะได้ มีเพียงข้อความเดียวปรากฏขึ้น [บุคคลนี้มีอยู่ก่อนการกำหนดคำว่า 'ก่อน'] ภาคินขมวดคิ้ว "ระบบกำลังเล่นคำกับผมใช่ไหม" ชายสูงวัยยิ้ม "ระบบพยายามอธิบายสิ่งที่ไม่มีคำอธิบายต่างหาก" เขายื่นแฟ้มให้ภาคิน "นี่คือสำเนาคำร้องก่อนการเกิดของเจ้า" ภาคินรับแฟ้มมาเปิด ด้านในมีเอกสารเพียงหน้าเดียว หัวข้อเขียนว่า [คำร้องขอระงับการกำเนิดผู้ถือครองเนตรทะลุโลก] เหตุผลมีเพียงประโยคเดียว 'หากบุคคลนี้เกิดขึ้น เขาจะทำให้ทุกสิ่งที่เราสร้างไว้สามารถถูกปฏิเสธได้' ด้านล่างมีลายเซ็นสามชื่อ ชื่อแรกถูกลบจนอ่านไม่ออก ชื่อที่สองเป็นสัญลักษณ์ของผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ ชื่อที่สามเป็นลายเซ็นของภาคินเอง ภาคินรู้สึกเหมือนพื้นหายไปใต้เท้า "ทำไมผมถึงเซ็นคำร้องไม่ให้ตัวเองเกิด" ชายสูงวัยตอบ "เพราะลายเซ็นนี้ไม่ได้มาจากตัวเจ้าที่มีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน" ภาคินมองลายเซ็นอย่างไม่อยากเชื่อ เส้นหมึกมีรูปแบบเดียวกับลายมือของเขา แต่เส้นสุดท้ายกลับเชื่อมต่อกับสัญลักษณ์วงแหวนสี่ชั้น หัวหน้าพูดขึ้นเบา ๆ "นี่อาจเป็นหลักฐานว่าตัวนายในอนาคตย้อนกลับมาแก้ไขการกำเนิดของตัวเอง" "เพื่ออะไรครับ" ชายสูงวัยมองเขา "บางทีเพื่อหยุดสิ่งที่เจ้ากำลังจะกลายเป็น" ห้องโถงเงียบสนิท ภาคินพลิกเอกสารกลับไปมา แต่ไม่พบข้อความอื่น เขาใช้เนตรทะลุโลกตรวจสอบรอยหมึกที่ถูกลบ ภาพความทรงจำวาบขึ้นในหัว ห้องสีขาว ประตูสามบาน เด็กคนหนึ่งยืนอยู่หน้าแผงควบคุม และมีเสียงของตัวเขาเองพูดว่า 'ถ้าผมไม่เกิดขึ้น ระบบจะไม่มีวันสร้างผู้ดูแลช่องว่างได้สำเร็จ' ภาพนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว ภาคินจับขอบเคาน์เตอร์เพื่อประคองตัว มะลิเข้ามาแนบขาเขา 'เจ้าเห็นอะไร' "ฉันเห็นว่าตัวเองอาจเป็นคนเริ่มเรื่องทั้งหมด" ชายสูงวัยส่ายหน้า "การเป็นต้นเหตุไม่เท่ากับการเป็นผู้กระทำผิด บางครั้งการตัดสินใจหนึ่งอาจถูกใช้เป็นเครื่องมือของอีกคนหนึ่ง" ภาคินเงยหน้าขึ้น "แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าใครกำลังใช้ผมเป็นเครื่องมือ" ชายสูงวัยยื่นปากกาสีทองให้เขา "เจ้าต้องตรวจสอบสิ่งที่ทุกคนพยายามปกปิด รวมถึงสิ่งที่ตัวเจ้าเองพยายามปกปิดด้วย" ภาคินรับปากกา ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสมัน เอกสารในแฟ้มก็พลิกหน้าเอง ด้านหลังมีข้อความที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน 'ผู้ถือครองไม่ได้ถูกปฏิเสธการเกิด' 'ผู้ถือครองเป็นผู้ขอให้การเกิดของตนถูกซ่อนไว้' ภาคินจ้องข้อความนั้น "หมายความว่าผมมีตัวตน แต่มีคนทำให้ทุกระบบคิดว่าผมไม่เคยเกิด" ชายสูงวัยพยักหน้า "ถูกต้อง" หัวหน้าถามทันที "แล้วใครเป็นคนช่วยซ่อนเขา" ชายสูงวัยมองไปยังมะลิ แมวสามสีชะงัก ภาคินหันไปมองมันอย่างช้า ๆ "มะลิ... แกมีส่วนเกี่ยวข้องกับการซ่อนการเกิดของฉันหรือเปล่า" มะลิไม่ตอบ มันเพียงมองปากกาสีทองในมือภาคิน จากนั้นจึงพูดด้วยเสียงเบากว่าปกติ 'ข้าช่วยให้เจ้ามีโอกาสเลือกด้วยตัวเอง' ภาคินรู้สึกเจ็บแปลบในอก "ทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่แรก" 'เพราะถ้าเจ้ารู้ว่าใครเป็นคนซ่อนการเกิดของเจ้า เจ้าจะเริ่มตามหาคนนั้นก่อนที่จะพร้อมรับคำตอบ' ภาคินเงียบไป เขาอยากโกรธ แต่ก็รู้ว่าตัวเองยังไม่มีข้อมูลพอจะตัดสิน ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนก็ดังขึ้นทั่วสำนักงาน เอกสารนับพันแผ่นเริ่มลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีดำ เจ้าหน้าที่โปร่งใสวิ่งออกจากเคาน์เตอร์ "มีการเข้าถึงทะเบียนจากภายนอก! ใครบางคนกำลังลบข้อมูลการเกิดทั้งหมด!" ชายสูงวัยยกปากกาของตัวเองขึ้น "ผู้ดูแลช่องว่างรู้แล้วว่าเราพบเอกสารนี้" หัวหน้าหันไปหาภาคิน "เราต้องออกไปเดี๋ยวนี้" ภาคินกำแฟ้มไว้แน่น "ถ้าเราออกไป ข้อมูลทั้งหมดจะถูกลบอีกไหม" ชายสูงวัยส่ายหน้า "เอกสารต้นฉบับถูกซ่อนไว้แล้ว แต่คนที่รู้ความจริงกำลังตกอยู่ในอันตราย" พื้นห้องสั่นสะเทือน ประตูทางออกหายไปจากผนัง แทนที่ด้วยช่องว่างสีดำที่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว เสียงของผู้ดูแลช่องว่างดังขึ้นจากภายใน "ส่งเอกสารคืนมา แล้วข้าจะอนุญาตให้พวกเจ้ากลับไปยังวันที่มีอยู่" ภาคินก้าวออกมาข้างหน้า "ถ้าคุณมีสิทธิ์ลบทุกอย่าง ทำไมถึงต้องขอเอกสารจากผม" ความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่ จากนั้นเสียงนั้นตอบกลับมา "เพราะมีสิ่งหนึ่งที่ข้าไม่สามารถลบได้" ภาคินมองวงแหวนสี่ชั้นบนมือ "สิทธิ์ในการปฏิเสธ" เสียงจากช่องว่างเงียบลง ภาคินยกปากกาสีทองขึ้น แล้วเขียนคำหนึ่งลงบนหน้าสุดท้ายของแฟ้ม 'คัดค้าน' วงแหวนสี่ชั้นส่องแสง ช่องว่างสีดำหยุดขยายตัว แต่แทนที่จะปิดลง มันกลับเผยให้เห็นห้องสีขาวที่ภาคินเคยเห็นในความทรงจำ กลางห้องมีเด็กคนหนึ่งยืนอยู่หน้าแผงควบคุม เด็กคนนั้นหันมามองผ่านช่องว่าง และใบหน้าของเขาเหมือนภาคินทุกประการ เด็กคนนั้นพูดเพียงประโยคเดียว "อย่าให้ฉันเกิดเป็นคนแรกอีกครั้ง" แสงจากช่องว่างดับลงทันที เมื่อทุกอย่างสงบ แฟ้มในมือภาคินยังอยู่ครบ แต่บนปกมีชื่อใหม่ปรากฏขึ้น [ผู้ถือครองเนตรทะลุโลก: ลำดับที่ศูนย์] ภาคินมองชื่อแล้วหันไปหาหัวหน้า "ผมเป็นคนแรกหรือคนที่ศูนย์กันแน่ครับ" หัวหน้าตอบอย่างเหนื่อยล้า "ในจักรวาลนี้ บางครั้งคำตอบสองอย่างก็เป็นเรื่องเดียวกัน" มะลิกระโดดขึ้นไหล่ภาคิน 'เราควรกลับได้แล้ว ก่อนที่สำนักงานจะเรียกเก็บค่าเสียหายจากการเผาเอกสาร' ภาคินกอดแฟ้มแน่น เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าการค้นหาต้นกำเนิดของเนตรทะลุโลกไม่ได้หมายถึงการหาคนสร้างพลัง แต่มันหมายถึงการค้นหาว่าเหตุใดตัวเขาจึงพยายามป้องกันไม่ให้ตัวเองเกิดขึ้น และใครคือคนที่เขากลัวว่าจะกลายเป็น ขณะที่ทั้งสามกำลังหาทางออก เสียงแจ้งเตือนจากแฟ้มก็ดังขึ้นอีกครั้ง [พบเอกสารแนบที่ยังไม่ได้เปิด] [ชื่อเอกสาร: คำสารภาพของผู้ถือครองลำดับศูนย์] [เงื่อนไขการเปิด: ต้องอยู่ต่อหน้าผู้ถือครองลำดับที่หนึ่ง] ภาคินหยุดเดิน "ผู้ถือครองลำดับที่หนึ่งคือใคร" หัวหน้ากับมะลิมองหน้ากัน ไม่มีใครตอบ จากนั้นเสียงของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ข้าเอง" ภาคินหันกลับไป ชายในชุดสีดำยืนอยู่กลางโถง บนใบหน้าไม่มีหน้ากาก แต่ดวงตาทั้งสองข้างเป็นสีทองเหมือนเนตรทะลุโลก เขามองภาคินแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสงบ "ถึงเวลาแล้วที่เจ้าจะได้รู้ว่าทำไมข้าถึงยอมให้เจ้ามีชีวิตอยู่" บนแฟ้มในมือภาคิน ตัวอักษรสีทองค่อย ๆ ปรากฏขึ้น [คำสารภาพพร้อมเปิดเผย] [คำเตือน: ความจริงนี้อาจเปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างผู้ถือครองทุกคน] ภาคินสูดลมหายใจลึก แล้วก้าวเข้าไปหาชายคนนั้น เพราะครั้งนี้ เขาจะไม่ยอมให้ใครตัดสินใจแทนว่าเขาควรมีสิทธิ์รู้ความจริงหรือไม่