เนตรทะลุโลก EP13: คำสารภาพของคนที่เกิดก่อนผม

ชายดวงตาสีทองยืนอยู่ตรงหน้าภาคินอย่างสงบนิ่ง ราวกับการปรากฏตัวกลางสำนักงานที่กำลังถูกลบออกจากจักรวาลเป็นเรื่องธรรมดาพอ ๆ กับการมาติดต่อราชการวันจันทร์ ภาคินมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วหันไปมองหัวหน้า "ขอถามก่อนครับ คนนี้เป็นลูกค้าหรือผู้ตรวจสอบ" หัวหน้าตอบเสียงเรียบ "ถ้าเป็นลูกค้า นายต้องเสนอราคา ถ้าเป็นผู้ตรวจสอบ นายต้องเตรียมเอกสาร" "แล้วถ้าเป็นคนที่กำลังจะเปิดเผยความลับระดับจักรวาลล่ะครับ" "เตรียมเอกสารไว้ก่อน ปลอดภัยที่สุด" มะลิหาวหวอดบนไหล่ภาคิน 'ข้าขอเสนอให้เตรียมอาหารด้วย ความลับมักใช้เวลานานกว่าที่คิด' ชายดวงตาสีทองมองแมวอยู่ครู่หนึ่ง "เจ้ายังพูดมากเหมือนเดิม" มะลิหุบปากทันที ภาคินหันขวับ "คุณรู้จักมะลิด้วยเหรอ" ชายคนนั้นไม่ตอบ เขายกมือขึ้นแตะอากาศ แล้วโต๊ะประชุมก็ปรากฏขึ้นกลางโถง มีเก้าอี้สี่ตัว แฟ้มสามเล่ม และป้ายชื่อหนึ่งใบที่เขียนว่า 'ผู้ถือครองลำดับที่หนึ่ง' บนเก้าอี้อีกตัวมีป้ายชื่อ 'ผู้ถือครองลำดับที่ศูนย์' ส่วนเก้าอี้ตัวที่สามเขียนว่า 'ผู้ดูแลช่องว่าง' เก้าอี้ตัวสุดท้ายเขียนว่า 'ผู้รับผิดชอบค่าเสียหาย' ภาคินชี้ป้ายสุดท้าย "ใครเป็นคนรับผิดชอบครับ" ชายดวงตาสีทองเลื่อนเก้าอี้ให้เขา "ตามระบบ นายเป็นผู้ทำให้สำนักงานเสียหาย" "ผมไม่ได้เผาเอกสารนะครับ!" "แต่เจ้าเขียนคำว่า 'คัดค้าน' ลงในแฟ้มที่เชื่อมกับระบบหลัก" ภาคินนั่งลงอย่างหมดแรง "ผมเริ่มคิดถึงการประชุมจัดซื้อที่บริษัทแล้ว อย่างน้อยที่นั่นเวลาทำเอกสารหาย เรายังโทษเครื่องถ่ายเอกสารได้" ชายดวงตาสีทองนั่งตรงข้ามเขา "ก่อนอื่น ข้าต้องบอกชื่อของข้า" อักษรสีทองปรากฏขึ้นเหนือโต๊ะ แต่ยังไม่ทันอ่านจบก็แตกออกเป็นตัวอักษรที่ไม่รู้จัก ระบบของภาคินแสดงข้อความ [ไม่สามารถแสดงชื่อจริง] [ชื่อถูกผูกไว้กับเหตุการณ์ที่ยังไม่เกิดขึ้น] ชายคนนั้นถอนหายใจ "เรียกข้าว่า 'หนึ่ง' ก็พอ" "ชื่อสั้นดีครับ ประหยัดหมึก" "ข้าเคยมีชื่อยาวกว่านี้ แต่ทุกครั้งที่มีคนเรียกชื่อนั้น เส้นเวลาหนึ่งจะหายไป" ภาคินหยุดยิ้ม หนึ่งวางแฟ้มเล่มแรกลงบนโต๊ะ "ข้าเป็นผู้ถือครองเนตรทะลุโลกคนแรก ไม่ใช่คนแรกตามลำดับเวลา แต่เป็นคนแรกที่ยอมรับว่าตัวเองมองเห็นความจริง" "แล้วผมเป็นลำดับศูนย์เพราะอะไร" "เพราะเจ้ามาก่อนคำว่าแรกในทะเบียนของระบบ" ภาคินยกมือขึ้น "ผมขอคัดค้านคำอธิบายที่ทำให้ปวดหัวครับ" หนึ่งพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ยอมรับได้ ข้าก็ไม่ชอบคำอธิบายนี้" หัวหน้าขยับตัว "เข้าเรื่องสำคัญเถอะ ผู้ดูแลช่องว่างกำลังลบทะเบียนการเกิด เขาจะไม่รอให้พวกเราประชุมจบ" หนึ่งเปิดแฟ้มเล่มแรก ด้านในเป็นภาพของจักรวาลที่มีเส้นเวลาหลายเส้นพันกันเหมือนสายหูฟังที่ถูกยัดไว้ในกระเป๋า ตรงกลางมีจุดสว่างสามจุด จุดแรกมีชื่อว่า 'เส้นเวลาต้นฉบับ' จุดที่สองมีชื่อว่า 'เส้นเวลาที่ถูกลบ' จุดที่สามมีชื่อว่า 'เส้นเวลาที่ไม่มีผู้ถือครอง' เส้นทั้งสามเชื่อมเข้าหากันด้วยวงแหวนสี่ชั้น หนึ่งชี้ไปยังจุดแรก "เดิมทีมีเส้นเวลาเดียว และมีผู้ถือครองเพียงคนเดียว" จากนั้นเขาชี้ไปยังจุดที่สอง "แต่เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ผู้ถือครองคนนั้นปฏิเสธคำตัดสินของผู้ดูแลช่องว่าง ผลคือเส้นเวลาถูกแบ่งออก" ภาคินนึกถึงตัวตนอีกคนที่เคยพบ "คนที่ถูกลบก็คือผมอีกเวอร์ชันหนึ่ง" "ใช่ แต่เขาไม่ใช่สำเนาที่ถูกสร้างขึ้นอย่างง่าย ๆ เขาเป็นคนที่มีชีวิตจริง มีการตัดสินใจจริง และมีสิทธิ์ที่จะมีอยู่" หนึ่งชี้ไปยังจุดที่สาม "ส่วนเส้นเวลานี้เกิดขึ้นเมื่อมีความพยายามแก้ปัญหาด้วยการลบผู้ถือครองออกจากสมการทั้งหมด" ภาคินขมวดคิ้ว "ถ้าไม่มีผู้ถือครอง แล้วใครใช้เนตรทะลุโลก" "ไม่มีใครใช้ และไม่มีใครควรมีสิทธิ์ปฏิเสธกฎอีกต่อไป" หัวหน้าพูดขึ้น "นั่นคือสิ่งที่ผู้ดูแลช่องว่างต้องการ เส้นเวลาที่ไม่อาจคัดค้านเขาได้" ภาคินมองเส้นทั้งสาม "แล้วผมเป็นคนไหน" หนึ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "เจ้าเป็นผลลัพธ์จากการตัดสินใจของผู้ถือครองคนเดิม แต่ไม่ใช่ชีวิตปลอม ๆ เจ้าเติบโต มีความทรงจำ มีความกลัว และเลือกสิ่งต่าง ๆ ด้วยตัวเอง สิ่งเหล่านั้นเป็นของเจ้า ไม่ใช่ของใคร" ภาคินไม่พูดอะไรอยู่พักใหญ่ เขาเคยกลัวว่าตัวเองเป็นเพียงตัวแทนของคนอื่น เป็นคนที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อแทนที่ผู้ถือครองที่ถูกลบ แต่การเป็นคนที่เกิดจากการตัดสินใจของใครสักคน ไม่ได้ทำให้ชีวิตที่เขาใช้มาทั้งหมดกลายเป็นเรื่องโกหก มะลิเอาหัวถูแขนเขาเบา ๆ 'อย่างน้อยเจ้าก็ยังเป็นคนที่ติดหนี้ค่าปลาอยู่จริง' ภาคินหันไปมองมัน "แกช่วยเลือกเวลาปลอบใจให้ดีกว่านี้ได้ไหม" 'ข้าปลอบใจแล้ว ถ้าชีวิตเจ้าเป็นเรื่องปลอม หนี้ก็อาจเป็นเรื่องปลอมด้วย' "นั่นยิ่งทำให้ฉันไม่สบายใจ" หนึ่งปิดแฟ้มเล่มแรก "มีอีกเรื่องที่เจ้าต้องรู้ ข้าไม่ได้เป็นคนสร้างเนตรทะลุโลก" ภาคินถอนหายใจ "ผมเริ่มชินกับประโยคนี้แล้วครับ ทุกคนที่รู้เรื่องเนตรบอกว่าไม่ได้สร้างมัน" "แต่ข้าเป็นคนที่ยอมรับให้มันทำงานต่อ หลังจากผู้ถือครองคนเดิมร้องขอให้ลบตัวเองออกจากทะเบียน" หนึ่งเปิดแฟ้มเล่มที่สอง มีข้อความอยู่บนหน้าแรก [คำร้องของผู้ถือครองต้นฉบับ] [คำขอ: ซ่อนการกำเนิดของข้า แต่ห้ามลบความสามารถในการเลือกของผู้ที่จะมาแทนที่] ภาคินอ่านช้า ๆ "เขาไม่ได้ขอให้สร้างผมขึ้นมาแทน แต่ขอให้มีใครสักคนที่ยังเลือกได้" หนึ่งพยักหน้า "นั่นคือเหตุผลที่เจ้าไม่สามารถมองเห็นอนาคตได้อย่างสมบูรณ์ เนตรแสดงสิ่งที่ซ่อนอยู่ แต่ไม่สามารถตัดสินใจแทนเจ้า" หัวหน้ามองหนึ่งอย่างระแวดระวัง "แล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่เปิดเผยเรื่องนี้ตั้งแต่แรก" หนึ่งหันไปมองเขา "เพราะเจ้าเองก็ลงนามในข้อตกลงให้ข้อมูลนี้ถูกปิดผนึก" บรรยากาศรอบโต๊ะเย็นลงทันที ภาคินค่อย ๆ หันไปหาหัวหน้า "หัวหน้าครับ ขอถามตรง ๆ ได้ไหม" "ได้" "ในบริษัทเรา ถ้าผมพบว่าหัวหน้าเซ็นเอกสารที่ทำให้ผมเข้าใจผิด ผมควรส่งเรื่องให้ฝ่ายบุคคลใช่ไหมครับ" หัวหน้าขยับเนกไท "เรื่องนี้อยู่นอกขอบเขตฝ่ายบุคคล" "แน่นอนครับ เพราะฝ่ายบุคคลคงไม่รับเรื่องพนักงานที่ยังไม่เกิด" หนึ่งหัวเราะเบา ๆ เป็นครั้งแรก แต่เสียงหัวเราะนั้นหยุดลงเมื่อแฟ้มเล่มที่สามเริ่มสั่น ปกแฟ้มเปิดออกเอง หน้ากระดาษด้านในว่างเปล่า ก่อนจะมีตัวอักษรสีดำค่อย ๆ เขียนขึ้น [ประกาศยุติการประชุม] [ผู้ดูแลช่องว่างขอใช้สิทธิ์ยุบเลิกผู้ถือครองที่ซ้ำซ้อน] [เวลาที่มีผล: ทันที] เสียงระฆังดังขึ้นจากเพดาน เก้าอี้ตัวที่เขียนว่า 'ผู้ดูแลช่องว่าง' ถูกดึงถอยออกจากโต๊ะด้วยตัวเอง จากนั้นเงาดำก็ปรากฏขึ้นบนเก้าอี้ มันไม่มีใบหน้า แต่มีเส้นแสงสีดำพาดผ่านร่างกายราวกับรอยแยกของหน้ากระดาษ "การประชุมสิ้นสุดแล้ว" เสียงนั้นกล่าว หนึ่งลุกขึ้นยืน "เจ้าไม่มีสิทธิ์ยุติการประชุมที่เจ้าไม่ได้รับเชิญ" ผู้ดูแลช่องว่างตอบ "ข้าเป็นผู้กำหนดกฎของการประชุม" ภาคินยกมือขึ้นทันที "ผมขอคัดค้านครับ การประชุมนี้ไม่มีวาระการลงมติเรื่องการยุบเลิกตัวตน และไม่มีการแจ้งผู้เข้าร่วมล่วงหน้า" เงาดำหันมาหาเขา "เจ้ากำลังใช้กฎของสำนักงานมาขัดขวางข้า" "เปล่าครับ ผมใช้กฎพื้นฐานของการประชุมที่ทุกคนควรเข้าใจ" มะลิยกอุ้งเท้าขึ้น 'และยังไม่มีการเสิร์ฟอาหารว่าง' ภาคินหันไปกระซิบ "เรื่องนั้นไม่เกี่ยวเลย" 'ถ้าไม่มีอาหารว่าง การประชุมก็ไม่สมบูรณ์' ผู้ดูแลช่องว่างยกมือขึ้น ตัวอักษรบนแฟ้มเริ่มหายไปทีละบรรทัด ภาคินมองเห็นช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างคำว่า 'ยุติ' กับคำว่า 'ทันที' กฎนั้นระบุให้คำสั่งมีผลทันที แต่ไม่ได้กำหนดว่าใครมีสิทธิ์ยืนยันว่าการประชุมสิ้นสุดแล้ว เขาแตะวงแหวนสี่ชั้นบนมือ "ผมไม่ได้ปฏิเสธว่าคุณมีอำนาจสร้างกฎ แต่ผมปฏิเสธว่าคุณมีสิทธิ์ใช้กฎนี้โดยไม่ผ่านการตรวจสอบ" แสงสี่ชั้นปรากฏขึ้นกลางอากาศ คำสั่งหยุดชะงัก ผู้ดูแลช่องว่างก้มมองมือของภาคิน "เจ้ากำลังทำซ้ำความผิดพลาดเดิม" ภาคินตอบ "ถ้าความผิดพลาดเดิมคือการไม่ยอมให้ใครลบคนอื่นตามใจ ผมก็ยังไม่เห็นเหตุผลที่จะเปลี่ยนใจ" หนึ่งก้าวมาข้างหน้า แต่ภาคินยกมือห้ามไว้ เขารู้ว่าถ้าทุกครั้งที่มีปัญหา เขาปล่อยให้คนอื่นตัดสินใจแทน เขาก็จะไม่มีวันรู้ว่าความสามารถในการเลือกของตัวเองมีความหมายอย่างไร ภาคินจึงเขียนข้อความลงบนแฟ้มด้วยปากกาสีทอง [คำสั่งถูกพักไว้ระหว่างการตรวจสอบสิทธิ์] ตัวอักษรสีดำหยุดหายไป แต่รอยร้าวบนพื้นเริ่มขยายตัวแทน ผู้ดูแลช่องว่างพูดช้า ๆ "เจ้าเพียงซื้อเวลา ไม่ได้ลบคำสั่ง" "ผมรู้ครับ" "เมื่อเวลาหมดลง จะมีผู้ถือครองเพียงคนเดียวเหลืออยู่" ภาคินมองหนึ่ง แล้วนึกถึงตัวตนอีกเวอร์ชันที่เขาเคยพบ "ถ้าคุณต้องการให้เหลือคนเดียว คุณต้องพิสูจน์ก่อนว่าการมีอยู่ของคนอื่นเป็นความผิด" เงาดำไม่ตอบ หนึ่งหยิบแฟ้มเล่มที่สองขึ้นมา "และถ้าเจ้าจะอ้างสิทธิ์เหนือทุกเส้นเวลา เจ้าต้องเปิดเผยว่าใครเป็นผู้สร้างข้อตกลงฉบับแรก" ผู้ดูแลช่องว่างเริ่มสั่นไหว เป็นครั้งแรกที่ภาคินเห็นความไม่มั่นคงในร่างของมัน เสียงของมันต่ำลง "เจ้าทั้งสองไม่เข้าใจว่ากำลังเปิดอะไรออกมา" หนึ่งตอบ "เราเข้าใจดีว่ากำลังเปิดสิ่งที่เจ้าปิดผนึกไว้" ผู้ดูแลช่องว่างยื่นมือไปหาแฟ้ม แต่ก่อนที่มันจะแตะต้องเอกสาร ภาคินก็ใช้เนตรทะลุโลกมองผ่านเงาดำนั้น เขาไม่เห็นร่างที่ซ่อนอยู่ข้างใน ไม่เห็นพลังงาน ไม่เห็นต้นกำเนิด เขาเห็นเพียงช่องว่างรูปคนที่ถูกผูกติดกับเส้นเวลาสามเส้น และมีเส้นหนึ่งเชื่อมกลับไปยังภาคินเอง ข้อความปรากฏขึ้นตรงมุมสายตา [ตรวจพบความเชื่อมโยงที่ไม่สามารถระบุเจ้าของ] [ผู้ดูแลช่องว่างไม่ได้เป็นผู้กำหนดกฎทั้งหมด] [คำเตือน: มีผู้กำหนดสิทธิ์เหนือผู้ดูแลช่องว่าง] ภาคินเบิกตากว้าง "มีคนอยู่เหนือคุณอีกที" ผู้ดูแลช่องว่างนิ่งสนิท หนึ่งหันมามองภาคินอย่างตกใจ หัวหน้าถอยไปหนึ่งก้าว ส่วนมะลิซ่อนตัวอยู่หลังแฟ้มอย่างแนบเนียน 'ข้าเพิ่งนึกได้ว่าต้องไปให้อาหารปลา' ภาคินคว้าหนังแมวไว้ก่อนมันจะหนี "ตอนนี้ไม่มีใครไปไหนทั้งนั้น" ผู้ดูแลช่องว่างยกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้พยายามลบเอกสาร มันกลับปิดแฟ้มทุกเล่มพร้อมกัน แล้วพูดด้วยเสียงที่ฟังดูเหมือนคำเตือนมากกว่าคำขู่ "หากเจ้าต้องการพบผู้กำหนดสิทธิ์ จงตามหาวันที่ไม่มีใครลงบันทึกไว้" ภาคินถามทันที "วันนั้นอยู่ที่ไหน" "ในความทรงจำของคนที่เจ้าปฏิเสธจะลบ" แสงสีดำปกคลุมโต๊ะประชุม ผู้ดูแลช่องว่างหายไปพร้อมเก้าอี้ของมัน เมื่อแสงจางลง แฟ้มทั้งสามยังอยู่ แต่เอกสารคำสารภาพกลับเปลี่ยนไป หน้าสุดท้ายมีประโยคใหม่ปรากฏขึ้น 'ผู้ถือครองลำดับที่หนึ่งไม่ได้เป็นคนแรกที่เกิด' 'เขาเป็นคนแรกที่ยอมรับความผิดแทนผู้ถือครองลำดับที่ศูนย์' ภาคินหันไปหาหนึ่ง "คุณรับผิดแทนผมเรื่องอะไร" หนึ่งหลับตาลงชั่วครู่ "ข้าเป็นคนเลือกให้เส้นเวลาถูกแบ่ง เพื่อไม่ให้เจ้าต้องรับผลของการตัดสินใจทั้งหมดเพียงคนเดียว" "แล้วคุณต้องเสียอะไรไป" หนึ่งมองดวงตาสีทองของตัวเอง "ข้าต้องยอมให้ทุกคนเชื่อว่าข้าเป็นผู้ถือครองคนแรก ทั้งที่ข้าเป็นเพียงคนที่รับช่วงความผิดพลาดต่อจากเจ้า" ภาคินรู้สึกว่าคำถามในหัวมีมากขึ้นกว่าคำตอบ เขายังไม่รู้ว่าตัวเองเคยตัดสินใจอะไรไว้ ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้กำหนดสิทธิ์เหนือผู้ดูแลช่องว่าง และไม่รู้ว่าการพบกันของพวกเขาจะช่วยรักษาทุกเส้นเวลา หรือทำให้ทุกอย่างพังลงกว่าเดิม แต่ตอนนี้เขารู้เรื่องหนึ่งแล้ว คนที่ถูกเรียกว่าต้นฉบับไม่ได้แปลว่ามีสิทธิ์เหนือคนอื่น และคนที่เกิดมาทีหลังไม่ได้มีคุณค่าน้อยกว่าเพียงเพราะมีใครบางคนเป็นผู้เปิดทางให้ ภาคินปิดแฟ้มแล้วลุกขึ้นยืน "เราต้องหาวันที่ไม่มีใครลงบันทึกไว้" หัวหน้าพยักหน้า "ฉันจะช่วยค้นข้อมูล" มะลิถอนหายใจ 'ข้าจะช่วยหาอาหารระหว่างทาง' หนึ่งมองภาคินเป็นครั้งสุดท้ายก่อนประตูทางออกจะปรากฏขึ้น "ระวังให้ดี วันที่เจ้ากำลังตามหาอาจไม่ใช่วันที่เจ้ายังไม่เกิด" ภาคินหยุดเดิน "แล้วมันคือวันอะไร" หนึ่งตอบเบา ๆ "วันที่ทุกคนตัดสินใจว่าเจ้าไม่ควรมีอยู่ แต่มีใครบางคนเลือกที่จะไม่ทำตาม" ประตูปิดลงด้านหลังพวกเขา บนหน้าจอของเนตรทะลุโลก ข้อความใหม่ปรากฏขึ้น [ภารกิจใหม่: ค้นหาวันที่ถูกปฏิเสธ] [เป้าหมาย: ระบุผู้กำหนดสิทธิ์เหนือผู้ดูแลช่องว่าง] [ข้อจำกัด: ห้ามใช้ข้อมูลจากผู้ดูแลระบบทุกประเภท] [สถานะ: มีผู้ถือครองอีกหนึ่งรายกำลังค้นหาภาคิน] ภาคินมองข้อความสุดท้ายแล้วพึมพำ "ผมมีคนตามหาเพิ่มอีกแล้วสินะ" มะลิตอบทันที 'ดี อย่างน้อยคราวนี้อาจมีคนเลี้ยงข้าว' ภาคินส่ายหน้า แต่คราวนี้เขายิ้มออกมาได้ การเดินทางครั้งต่อไปอาจทำให้เขาต้องเผชิญหน้ากับความผิดพลาดที่ตัวเองเคยทำ แต่เขาจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดในอดีตกลายเป็นคำตัดสินว่าชีวิตของเขาในปัจจุบันควรจบลงอย่างไร