เนตรทะลุโลก EP22: จดหมายจากวันพรุ่งนี้

ภาคินอ่านจดหมายซ้ำเป็นรอบที่สาม 'อย่าเชื่อคนที่บอกว่าเขาปกป้องเจ้า หากเขาไม่ยอมให้เจ้ารู้ว่าเจ้ากำลังถูกปกป้องจากอะไร' ด้านล่างเป็นลายเซ็นของภาคินคนแรก พร้อมวันที่ซึ่งตรงกับวันพรุ่งนี้ เขาเงยหน้ามองหัวหน้า "ถ้าผมได้รับจดหมายจากตัวเองในวันพรุ่งนี้ แปลว่าพรุ่งนี้ผมยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหมครับ" หัวหน้าตอบโดยไม่ลังเล "ไม่จำเป็น" ภาคินเก็บจดหมายเข้ากระเป๋าทันที "ขอบคุณครับ คำตอบของคุณช่วยให้ผมสบายใจขึ้นมาก" มะลิหาวกว้าง 'ถ้าพรุ่งนี้เจ้าไม่อยู่แล้ว ใครจะเป็นคนเปิดอาหารกระป๋องให้ข้า' "คุณช่วยกังวลเรื่องผมก่อนเรื่องอาหารได้ไหมครับ" 'ได้ แต่ข้าขอคิดค่าบริการเพิ่ม' หัวหน้าไม่ได้สนใจบทสนทนาของทั้งคู่ เขาจ้องวันที่บนจดหมายอย่างเคร่งเครียด "วันที่นี้ไม่มีอยู่ในปฏิทินของจักรวาล" ภาคินหยิบอุปกรณ์สื่อสารมิติมาตรวจสอบ หน้าจอแสดงวันที่ปัจจุบัน วันถัดไป และวันหลังจากนั้นตามปกติ แต่เมื่อเขาเลื่อนดูปฏิทินไปยังวันพรุ่งนี้ ช่องวันที่กลับกลายเป็นสี่เหลี่ยมสีขาว ไม่มีตัวเลข ไม่มีชื่อวัน และไม่มีข้อมูลที่ระบบจะนำมาแสดง เนตรทะลุโลกแจ้งเตือน [ตรวจพบช่วงเวลาที่ถูกปฏิเสธ] [สถานะ: ไม่ได้ถูกลบ แต่ยังไม่ได้รับอนุญาตให้เกิดขึ้น] ภาคินมองข้อความแล้วขมวดคิ้ว "เวลาที่ไม่เกิดขึ้นกับเวลาที่ถูกลบ ต่างกันอย่างไรครับ" ผู้ดูแลช่องว่างตอบด้วยการเขียนบนกระดาน 'สิ่งที่ถูกลบเคยมีอยู่ ส่วนสิ่งที่ถูกปฏิเสธอาจไม่เคยได้รับโอกาสให้มีอยู่ตั้งแต่แรก' ภาคินพยักหน้า "เหมือนร้านอาหารที่ยังไม่ได้เปิด แต่มีรีวิวหนึ่งดาวแล้วใช่ไหมครับ" ผู้ดูแลช่องว่างหยุดเขียน หัวหน้าถอนหายใจ "การเปรียบเทียบของเจ้าไม่เหมาะสม แต่เข้าใจได้อย่างน่าหงุดหงิด" ภาคินใช้เนตรมองจดหมายอีกครั้ง เส้นแสงบาง ๆ ลากจากลายเซ็นไปยังช่องวันที่ว่างเปล่า เขาแตะมันเบา ๆ ภาพห้องทำงานเก่าปรากฏขึ้นในอากาศ บนโต๊ะมีปฏิทินตั้งโต๊ะ โทรศัพท์รุ่นเก่า และแก้วกาแฟที่มีคราบแห้งติดอยู่ ชายคนหนึ่งนั่งเขียนจดหมายด้วยลายมือเดียวกับภาคิน แต่ครั้งนี้ชายคนนั้นไม่ได้เงยหน้าขึ้น เขาพูดกับคนที่อยู่นอกภาพ "ถ้าเขาอ่านจดหมายฉบับนี้ แปลว่าข้าป้องกันไม่ให้แผนเดิมสำเร็จไม่ได้" เสียงอีกคนถาม "แล้วเจ้าจะทำอย่างไร" ชายในภาพตอบ "ข้าจะให้เขาเห็นความจริงเพียงพอที่จะเลือกเอง แต่ไม่มากพอที่จะทำให้เขาทำผิดซ้ำ" ภาพขาดหายไปทันที ภาคินยืนนิ่ง "เขากำลังตัดสินใจแทนผมว่าจะให้ผมรู้อะไร" หัวหน้าพยักหน้าอย่างช้า ๆ "ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น" "แล้วคุณคิดว่าผมควรเชื่อเขาไหมครับ" "ข้าไม่ควรเป็นคนตอบคำถามนี้แทนเจ้า" ภาคินมองหัวหน้าอยู่ครู่หนึ่ง "อย่างน้อยวันนี้คุณก็เริ่มตอบได้ดีขึ้นครับ" มะลิยกอุ้งเท้าปิดปากเหมือนกลั้นหัวเราะ ทันใดนั้น จดหมายในกระเป๋าของภาคินก็สั่น มีข้อความใหม่ปรากฏบนกระดาษ 'อย่ามาที่ห้องประชุม 000 คนเดียว' ภาคินอ่านแล้วหันไปมองหัวหน้า "จดหมายบอกไม่ให้ผมไปคนเดียวครับ" หัวหน้าพยักหน้า "ดี เราจะไปด้วยกัน" ตัวอักษรบนจดหมายเปลี่ยนทันที 'อย่าพาคนที่มีตรา LL-000 ไปด้วย' ทุกสายตาหันไปที่นาฬิกาบนข้อมือหัวหน้า หัวหน้าค่อย ๆ ยกแขนขึ้น "ข้าเริ่มไม่ชอบจดหมายฉบับนี้แล้ว" ภาคินพับกระดาษ "ผมก็ไม่ชอบครับ แต่การที่มันพยายามห้ามไม่ให้คุณไป อาจเป็นเหตุผลที่เราควรตรวจสอบคุณมากขึ้น ไม่ใช่เหตุผลให้เชื่อมันโดยทันที" ผู้ดูแลช่องว่างเขียนเพิ่ม 'ระวังกับดักที่สร้างจากคำเตือนจริง' อิสระส่งเสียงผ่านตราประทับวงกลมว่าง "คำเตือนอาจช่วยให้ผู้เลือกมองเห็นอันตราย แต่ถ้ามีใครใช้คำเตือนเพื่อกำหนดเส้นทางทั้งหมด มันก็กลายเป็นกรงอีกชนิดหนึ่ง" ภาคินพยักหน้า "งั้นเราไม่ทำตามจดหมายทุกข้อ และไม่ปฏิเสธทุกข้อ เราจะตรวจสอบทีละอย่าง" มะลิยกหางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ 'ข้าเสนอให้ตรวจสอบร้านอาหารก่อน เพราะถ้าเราตายระหว่างสืบสวน ข้าจะได้ไม่ต้องเสียใจตอนท้องว่าง' ไม่มีใครตอบแมว พวกเขาเดินทางกลับไปยังห้องประชุม 000 ผ่านทางเชื่อมที่เคยพาไปยังสำนักงานเก่าของบริษัท ประตูห้องประชุมเปิดอยู่แล้ว ด้านในไม่มีโต๊ะประชุม ไม่มีเก้าอี้ มีเพียงปฏิทินขนาดมหึมาตั้งอยู่กลางห้อง ทุกวันในปฏิทินมีตราประทับสีแดง ยกเว้นช่องหนึ่งซึ่งเป็นสีขาว วันที่บนช่องนั้นตรงกับวันที่ในจดหมาย ภาคินเดินเข้าไปใกล้ เนตรทะลุโลกแสดงข้อมูล [สถานที่: ห้องประชุม 000] [ช่วงเวลา: วันพรุ่งนี้ที่ยังไม่ได้รับอนุญาต] [ผู้เข้าร่วมที่ลงทะเบียน: 1] [ชื่อผู้เข้าร่วม: ภาคิน วัฒนกิจ] หัวหน้ามองข้อความแล้วขมวดคิ้ว "มีคนลงทะเบียนเจ้าไว้ล่วงหน้า" ภาคินมองช่องวันที่สีขาว "ผมไม่ได้ลงทะเบียนเองครับ" เสียงจากลำโพงดังขึ้น "ผู้เข้าร่วมได้ยืนยันการลงทะเบียนแล้ว" ภาคินตอบทันที "ผมไม่เคยยืนยัน" "การไม่ยืนยันของท่านถูกตีความว่าเป็นการยืนยันโดยปริยาย" ภาคินหันไปหาหัวหน้า "นี่มันระบบสมัครสมาชิกแบบไหนครับ" หัวหน้าตอบอย่างจริงจัง "เป็นระบบที่ควรถูกปิดตั้งแต่ยุคแรกของจักรวาล" ภาคินก้าวไปยืนหน้าปฏิทิน เขาใช้ความสามารถมองเห็นช่องว่างของกฎตรวจสอบข้อความที่ซ่อนอยู่ ระบบกำหนดว่า ผู้เข้าร่วมต้องยืนยันการลงทะเบียน แต่ไม่มีข้อกำหนดว่าการไม่ตอบจะนับเป็นการยืนยัน มีเพียงคำสั่งเสริมที่ถูกเพิ่มภายหลัง และคำสั่งนั้นไม่มีผู้รับรองต้นกำเนิด ภาคินแตะช่องวันที่สีขาว "ผมปฏิเสธการลงทะเบียนที่เกิดจากการตีความแทนผม" ตราสี่วงสว่างขึ้น ข้อความบนปฏิทินเปลี่ยนเป็น [คำร้องถูกระงับ] [ไม่สามารถถือว่าความเงียบเป็นความยินยอมได้] เสียงลำโพงหยุดลง ปฏิทินทั้งเล่มสั่นสะเทือน ช่องวันที่สีขาวเปิดออกเหมือนประตู เบื้องหลังเป็นห้องทำงานเล็ก ๆ ที่มีแสงจากหน้าต่างส่องเข้ามา ชายคนหนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแบบเดียวกับภาคิน และกำลังเขียนบางอย่างลงในสมุด ภาคินจำลายมือบนสมุดได้ทันที มันเหมือนลายมือของเขาทุกประการ ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น "เจ้ามาช้ากว่าที่ข้าคิด" ภาคินไม่ก้าวเข้าไป "คุณเป็นภาคินคนแรกหรือเปล่า" ชายคนนั้นยิ้ม "คำว่า 'คนแรก' เป็นชื่อที่คนอื่นตั้งให้ข้าเพื่อจัดลำดับ แต่ข้าไม่แน่ใจว่ามันอธิบายตัวตนของข้าได้ครบถ้วน" ภาคินพยักหน้า "อย่างน้อยคุณก็ไม่ตอบว่าใช่หรือไม่ใช่เหมือนระบบทะเบียน" ชายคนนั้นวางปากกาลง "ข้าเขียนจดหมายถึงเจ้า เพราะมีบางสิ่งกำลังจะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้" "สิ่งนั้นคืออะไรครับ" "เจ้าจะได้พบคนที่มีสิทธิ์ยืนยันว่าการเลือกของเจ้าหมายถึงอะไร" หัวหน้าขยับเข้ามาข้างภาคิน "ไม่มีผู้ใดควรมีสิทธิ์เช่นนั้นเพียงคนเดียว" ชายในห้องทำงานมองหัวหน้าอย่างสงบ "ข้าไม่ได้บอกว่าเขาควรมีสิทธิ์ ข้าบอกว่าเขาจะอ้างว่าตัวเองมีสิทธิ์" ภาคินถามต่อ "ใครครับ" ชายคนนั้นเลื่อนสมุดไปบนโต๊ะ หน้ากระดาษเปิดออกเอง มีชื่ออยู่สามชื่อ ผู้ตรวจสอบหมายเลขศูนย์ หัวหน้าของภาคิน และภาคิน วัฒนกิจ ข้างชื่อแต่ละคนมีข้อความกำกับ 'ผู้เฝ้าประตู' 'ผู้ปกป้อง' 'ผู้ลงนาม' ภาคินจ้องข้อความสุดท้าย "ผมเป็นผู้ลงนามในเรื่องอะไร" ชายคนนั้นตอบ "ในข้อตกลงที่ทำให้ทุกคนมีโอกาสเลือก แต่ก็สร้างช่องทางให้ใครบางคนเอาการเลือกนั้นไปใช้เป็นเครื่องมือ" หัวหน้ากำหมัดแน่น "ข้อตกลงนั้นไม่ควรมีผลบังคับกับผู้ที่ไม่ได้รับรู้เงื่อนไขทั้งหมด" "ถูกต้อง" ชายคนนั้นตอบ "นั่นคือเหตุผลที่เจ้าต้องกลับไปแก้ไขมัน" ภาคินส่ายหน้า "ผมไม่รับภารกิจจากคนที่ยังไม่ยอมบอกว่าตัวเองเป็นใครครับ" ชายคนนั้นหัวเราะ "ดีแล้ว อย่าเพิ่งรับภารกิจเพียงเพราะคนที่มอบให้มีใบหน้าเหมือนเจ้า" เขาปิดสมุด "แต่เจ้าควรรู้ว่า ข้าไม่ได้เขียนจดหมายเพื่อให้เจ้ามาเชื่อข้า ข้าเขียนเพื่อให้เจ้ารู้ว่าพรุ่งนี้มีคนพยายามใช้ชื่อของเจ้าอีกครั้ง" ภาคินมองเขาอย่างระแวดระวัง "แล้วทำไมถึงเลือกส่งจดหมายมาให้ผม" ชายคนนั้นเงียบไปชั่วครู่ "เพราะในวันพรุ่งนี้ ข้าจะไม่มีตัวตนให้ส่งมันอีก" คำตอบนั้นทำให้ห้องเงียบลง ภาคินยังไม่ทันถามต่อ เสียงเตือนก็ดังขึ้นจากเนตรทะลุโลก [ตรวจพบความไม่สอดคล้องของตัวตน] [บุคคลตรงหน้าไม่ใช่ข้อมูลจำลอง] [สถานะการดำรงอยู่: กำลังสิ้นสุด] ชายคนนั้นเริ่มโปร่งใส หัวหน้าก้าวไปข้างหน้า แต่ภาคินยกมือห้ามไว้ "ถ้าคุณกำลังจะหายไป ผมขอถามอีกข้อเดียว" ชายคนนั้นพยักหน้า ภาคินสูดลมหายใจ "คุณไว้ใจหัวหน้าผมไหม" ชายคนนั้นมองหัวหน้าเป็นเวลานาน "ข้าไว้ใจการตัดสินใจบางครั้งของเขา แต่ไม่เคยไว้ใจความเงียบของเขา" หัวหน้าหลับตาลง เขาไม่ได้ปฏิเสธคำตอบนั้น ชายในห้องทำงานหยิบกระดาษแผ่นเล็กส่งให้ภาคิน บนกระดาษมีเพียงข้อความ 'เมื่อผู้ปกป้องไม่ยอมเปิดเผยอันตราย จงถามว่าเขากำลังปกป้องใครจากใคร' จากนั้นชายคนนั้นก็หายไป ห้องทำงานด้านหลังช่องวันที่ว่างเปล่าค่อย ๆ สลายตัว ปฏิทินกลับมาอยู่ในห้องประชุม 000 อีกครั้ง แต่คราวนี้ช่องวันที่สีขาวมีตัวเลขปรากฏขึ้น มันไม่ใช่วันที่พรุ่งนี้ มันเป็นวันที่ตรงกับวันเกิดของภาคิน ข้างใต้มีข้อความใหม่ [การนัดหมายครั้งถัดไป: วันเริ่มต้นของผู้ถือครอง] [ผู้จัดการประชุม: ไม่ระบุ] ภาคินกำกระดาษไว้แน่น เขายังไม่รู้ว่าชายที่เพิ่งหายไปเป็นภาคินคนแรกจริงหรือไม่ ไม่รู้ว่าหัวหน้าปกป้องเขาจากอะไร และไม่รู้ว่าเหตุใดวันที่เกิดของตัวเองจึงถูกนำมาใช้เป็นวันนัดหมาย แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่า จดหมายจากวันพรุ่งนี้ไม่ได้มีไว้บอกอนาคต มันมีไว้เตือนว่าอนาคตกำลังถูกใครบางคนจัดเตรียมให้กลายเป็นอดีตที่ไม่มีใครโต้แย้งได้ ภาคินหันไปหาหัวหน้า "ก่อนที่เราจะไปต่อ ผมอยากฟังความจริงจากคุณครับ" หัวหน้ามองเขา "เรื่องไหน" "เรื่องที่คุณปกป้องผมจากมัน" หัวหน้าเงียบอยู่นาน จากนั้นจึงถอดนาฬิกาที่มีตรา LL-000 ออกจากข้อมือและวางลงบนโต๊ะ "ข้าจะบอกเจ้า แต่ไม่ใช่ในห้องนี้" ภาคินจ้องนาฬิกา หน้าปัดที่เคยไม่มีตัวเลขเริ่มแสดงเวลา เวลานั้นเดินถอยหลัง และเข็มหยุดตรงตำแหน่งที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน หัวหน้าพูดเบา ๆ "เพราะสิ่งที่ข้ากำลังปกป้องเจ้า ไม่ใช่ความลับของผู้ก่อตั้ง" เขาเงยหน้าขึ้นสบตาภาคิน "มันคือคนที่เจ้าเคยเลือกช่วย แล้วจักรวาลต้องจ่ายราคาสำหรับการเลือกนั้น" นาฬิกาดับลง บนหน้าปัดปรากฏชื่อเพียงชื่อเดียว 'อิสระ' ภาคินหันไปมองตราประทับวงกลมว่าง และเป็นครั้งแรกที่อิสระไม่มีคำพูดใดตอบกลับมา