EP.1 : ปฐมบทหมายเลขศูนย์

โดมแก้วทรงกลมของศูนย์ประเมินสมรรถนะกลางเขตเจ็ดสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายเป็นประกายสีเงินยวบยาบ อากาศภายในห้องโถงหลักถูกควบคุมให้อยู่ที่ยี่สิบเอ็ดองศาเซลเซียสอย่างแม่นยำ ทว่าความเย็นที่แทรกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามากลับไม่อาจลดทอนความตึงเครียดของเยาวชนนับร้อยชีวิตที่นั่งรอคอยชะตากรรมของตนเองได้ วันนี้คือวันประเมินพันธุกรรมและอัตลักษณ์ทางวิญญาณ ซึ่งจัดขึ้นปีละครั้งสำหรับผู้ที่มีอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์ กฎเหล็กของโลกใบนี้เรียบง่ายจนน่าใจหาย สกิลที่ระบบประทานให้จะกลายเป็นตราประทับชี้วัดชนชั้น อำนาจ และหน้าที่ไปตลอดทั้งชีวิต คีรัน เวธ นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้โลหะแถวหลังสุด แผ่นหลังเหยียดตรง มือขวาของเขากำวัตถุทรงหกเหลี่ยมสีดำขลับที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตเอาไว้แน่น จี้ห้อยคอเส้นนี้คือสิ่งเดียวที่เอลารา มารดาของเขาทิ้งไว้ให้ก่อนจะหายสาบสูญไปเมื่อเจ็ดปีก่อนอย่างไร้ร่องรอย ทุกครั้งที่ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวโลหะเย็นเฉียบของมัน คีรันมักจะรู้สึกถึงชีพจรจางๆ ที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ราวกับว่าวัตถุชิ้นนี้ไม่ได้เป็นเพียงเครื่องประดับธรรมดา หากแต่เป็นกลไกที่กำลังรอคอยสัญญาณบางอย่างเพื่อตื่นขึ้น เสียงสังเคราะห์จากลำโพงเพดานดังขึ้นขัดจังหวะความคิด “หมายเลขลำดับ 0429 คีรัน เวธ กรุณาเข้าสู่แท่นประเมินลำดับที่หนึ่ง” คีรันสูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวเดินผ่านทางเดินปูหินอ่อนสังเคราะห์ที่ขัดเงาจนสะท้อนเงาของเขาชัดเจน รองเท้าบูทหนังสึกกร่อนส่งเสียงสะท้อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางสายตาของเจ้าหน้าที่ฝ่ายควบคุมในชุดสูทสีเทารัดกุมหลายสิบคนที่ยืนประจำตำแหน่ง ใจกลางห้องทดสอบคือแท่นวงกลมยกพื้นสูง ล้อมรอบด้วยเสาปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าสีฟ้าครามจำนวนสี่ต้น ที่พร้อมจะฉายม่านพลังงานเข้าสู่วงจรประสาทเพื่ออ่านค่าพรสวรรค์แฝง ยืนอยู่ข้างแท่นประเมินคือ อาร์เดน ชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีเทาหม่นดุจใบมีดโกน สวมเครื่องแบบของหัวหน้าฝ่ายสืบสวนความผิดปกติประจำสภาสูง เขาก้มมองแผ่นข้อมูลโปร่งแสงในมือพลางปรายตาขึ้นมองคีรัน “ยืนกึ่งกลางแท่น วางฝ่ามือลงบนแท่นสัมผัสแกนกลาง และอย่าขยับจนกว่าสัญญาณไฟสีเขียวจะดับลง” อาร์เดนสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ใดๆ เจือปน คีรันทำตามคำสั่งโดยไม่กล่าวทักท้วง ฝ่ามือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักในเขตสลัมแตะลงบนพื้นผิวผลึกแก้วเย็นเยียบ ทันใดนั้น วงแหวนพลังงานสีครามรอบตัวก็เริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูง กลิ่นโอโซนจางๆ ฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ ลำแสงสแกนเนอร์ไล่ระดับตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาตามไขสันหลัง ความรู้สึกชาหนึบแล่นพล่านไปทั่วปลายประสาท ราวกับมีกระแสไฟฟ้านับพันเส้นกำลังแทรกซึมเข้าไปเปิดอ่านรหัสพันธุกรรมลึกสุดในจิตวิญญาณ [ตรวจพบอัตลักษณ์: มนุษย์เพศชาย อายุ 18 ปี] เสียงระบบดังขึ้นกังวานในหัวของคีรัน [กำลังเริ่มกระบวนการจัดหมวดหมู่และมอบสกิลประจำตัว...] ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีต่อมา จี้สีดำที่แนบอยู่กับหน้าอกของคีรันกลับแผ่ไอร้อนลวกผิวหนังขึ้นมาอย่างฉับพลัน แรงสั่นสะเทือนระดับจุลภาคส่งผ่านกระดูกซี่โครงเข้าสู่กระแสเลือดโดยตรง [เกิดข้อผิดพลาดในการประมวลผล] เสียงของระบบกลางเริ่มแปรปรวน คลื่นเสียงกลายเป็นเสียงหวีดแหลมแสบแก้วหู [รหัสโครงสร้างวิญญาณขัดแย้งกับฐานข้อมูลแม่ข่าย ไม่สามารถระบุ Class ได้] แสงสีฟ้าครามบนเสาทั้งสี่ต้นเริ่มกระพริบถี่รวน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงชาดสลับกับสีม่วงเข้ม ตัวอักษรดิจิทัลบนจอควบคุมหลักหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง สัญลักษณ์เตือนภัยฉุกเฉินสีส้มสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องโถง อาร์เดนขมวดคิ้วแน่น ปลายนิ้วรัวแป้นสัมผัสบนแผ่นควบคุมพกพาอย่างรวดเร็ว “ระบบกำลังโอเวอร์โหลด? ตัดการเชื่อมต่อเดี๋ยวนี้!” เจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคสองคนพยายามสับคันโยกตัดวงจรสำรอง ทว่ากระแสพลังงานกลับไม่ยอมหยุดไหล มันย้อนกลับและพุ่งตรงเข้าสู่แกนกลางผลึกที่คีรันสัมผัสอยู่จนเกิดรอยร้าวลายคราม ในสายตาของคีรัน โลกทั้งใบพลันชะลอความเร็วลงจนแทบหยุดนิ่ง อนุภาคฝุ่นละอองที่ลอยอยู่ในอากาศค้างเติ่งอยู่กับที่ แสงไฟสีแดงที่กระพริบถี่กลายเป็นริ้วคลื่นที่เคลื่อนที่อย่างเชื่องช้า ตรงหน้าของเขา เส้นสายโครงข่ายตรรกะของระบบที่ควรจะมองไม่เห็นกลับปรากฏชัดขึ้นมา มันคือเส้นใยเรืองแสงนับล้านเส้นที่ถักทอประสานกันเป็นโครงสร้างมิติ และตรงจุดที่มือของเขาสัมผัสอยู่นั้น มี ‘รอยฉีกขาด’ สีดำสนิทกำลังขยายตัว รอยฉีกขาดนั้นเต็มไปด้วยข้อความผิดพลาดที่ระบบพยายามลบทำลาย แต่กลับไม่อาจทำได้สำเร็จ มันส่งเสียงกระซิบอันคุ้นเคยแผ่วเบาแทรกเข้ามาในโสตประสาท [ตรวจพบสิทธิ์แทรกแซง: ระดับสถาปัตยกรรมรากฐาน] หน้าต่างข้อความสีดำขอบทองที่ไม่มีผู้ใดมองเห็นปรากฏขึ้นเบื้องหน้าคีรัน [โปรโตคอล ZERO ตอบสนองต่อการกระตุ้น] หัวใจของคีรันเต้นกระหน่ำ ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นริ้วเข้าไปในสมองส่วนลึก ความทรงจำบางอย่างกำลังถูกดึงกระชากออกไปเหมือนหน้ากระดาษที่ถูกฉีกขาดจากสมุดบันทึก เขามองเห็นภาพความทรงจำในวัยเยาว์ ภาพของมารดาที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างไม้เก่าๆ ในวันที่ฝนตก เธอกำลังยิ้มและหัวเราะให้เขา ทว่าในพริบตานั้น เสียงหัวเราะอันอบอุ่นของเธอกลับถูกตัดขาดและเงียบงันไปชั่วนิรันดร์ คีรันจำได้ว่าเธอยิ้มอย่างไร จำได้ว่าแววตาของเธอเปี่ยมด้วยความรักเพียงใด แต่เขาไม่สามารถนึกออกได้อีกต่อไปแล้วว่า... เสียงหัวเราะของแม่เป็นอย่างไร [ต้นทุนการเปิดใช้งาน: ความทรงจำเชิงเสียงของ 'เอลารา เวธ' ถูกชำระเป็นค่าธรรมเนียมสิทธิ์] หยาดน้ำตาเม็ดหนึ่งไหลรินผ่านแก้มซ้ายของคีรันโดยที่เขาไม่รู้ตัว แต่สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดสั่งให้เขาไม่ยอมแพ้ มือขวาของเขาเกร็งแน่น ปลายนิ้วสัมผัสลงบนเส้นใยโครงสร้างที่ปริแตกตรงหน้า เขาไม่ได้ใช้กำลังทำลาย แต่เขา ‘เขียนทับ’ มันด้วยเจตจำนงของตนเอง ‘หยุดซะ’ คีรันสั่งในใจ รอยเลื่อนของมิติและคลื่นความบิดเบี้ยวเริ่มถูกบีบอัดกลับคืนสู่รูปร่างเดิมภายใต้คำสั่งอันไร้ที่มา [สิทธิ์เปิดใช้งาน: Error Authority — สิทธิ์เหนือข้อผิดพลาด] [ทำการกักกันและแก้ไขจุดรั่วไหลของข้อมูลแกนกลางสำเร็จ] เพล้ง! ผลึกแก้วบนแท่นประเมินแตกกระจายเป็นผงละเอียด แรงระเบิดคลื่นอากาศสะท้อนกลับผลักให้คีรันถอยหลังไปสามก้าว ขณะที่ระบบไฟฟ้าทั้งหมดในห้องโถงดับวูบลงพร้อมกัน ก่อนที่ไฟฉุกเฉินสีสลัวจะสว่างขึ้นแทนที่ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทดสอบอันกว้างใหญ่ เจ้าหน้าที่ทุกคนยืนนิ่งงันด้วยความตกตะลึงกับภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้า คีรันหอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง เขารีบซ่อนมือที่สั่นเทาไว้ใต้แขนเสื้อ จี้สีดำใต้เสื้อเย็นลงแล้ว แต่กลับฝังรอยไหม้รูปวงแหวนจางๆ ไว้บนผิวหนังตรงหน้าอกซ้าย เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังใกล้เข้ามา อาร์เดนเดินตรงมาหยุดอยู่หน้าแท่นประเมิน สายตาคมกริบกวาดมองเศษผลึกที่แตกกระจายบนพื้น ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคีรันอย่างจับผิด “เครื่องวัดระดับมานาแตกละเอียด...” อาร์เดนเอ่ยขึ้นช้าๆ น้ำเสียงกดต่ำจนน่าขนลุก “แต่หน้าจออ่านค่ากลับแสดงผลเป็นศูนย์” เขายกแผ่นข้อมูลขึ้นมาตรงหน้าคีรัน บนหน้าจอโปร่งแสงไม่มีชื่อสกิล ไม่มีระดับ Rank F ถึง S ตามปกติ มีเพียงข้อความเดียวที่กระพริบเตือนด้วยสีเทาหม่น [สถานะ: ไม่สามารถระบุความสามารถได้ (Unidentified)] “เธอทำอะไรลงไป เจ้าหนุ่ม?” อาร์เดนถามตรงๆ สายตาไม่ละไปจากปฏิกิริยาบนใบหน้าของคีรันแม้แต่วินาทีเดียว “ผมไม่ได้ทำอะไรครับท่าน” คีรันตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ทันทีที่ผมแตะแท่น มันก็ร้อนขึ้นมาแล้วก็ระเบิดออกเอง” อาร์เดนจ้องมองเด็กหนุ่มนิ่งนาน บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยก้อนหินขนาดใหญ่ เจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงสองนายเริ่มขยับมือแตะซองอาวุธข้างเอวเพื่อเตรียมพร้อมรับคำสั่ง ทว่าหลังจากผ่านไปครึ่งนาที อาร์เดนกลับลดแผ่นข้อมูลลง พลางถอนหายใจยาว “นำตัวเขาไปห้องพักคอยพิเศษ อย่าเพิ่งให้ออกจากเขตสแกนจนกว่าฝ่ายวิเคราะห์โครงสร้างจะตรวจสอบบันทึกวงจรเสร็จสิ้น” “รับทราบครับหัวหน้า” เจ้าหน้าที่คุมตัวก้าวเข้ามาขนาบข้างคีรันและผายมือให้เดินตามทางเดินด้านข้าง คีรันยอมเดินตามไปแต่โดยดี ขณะที่ก้าวพ้นประตูห้องโถงใหญ่ เขาแอบเหลือบมองกระจกสะท้อนด้านข้าง และสังเกตเห็นหน้าต่างระบบขอบทองที่ยังคงลอยค้างอยู่ตรงมุมล่างของลานสายตา [บันทึกประวัติ: เข้าถึงรหัสแกนกลางชุดที่ 00-ROOT] [พบไฟล์ตกค้างจากผู้ใช้: ELARA VETH — สถานะ: REMOVED FROM THE TIMELINE] ข้อความนั้นทำให้ลำคอของคีรันแห้งผาก แม่ของเขาไม่ได้แค่หายตัวไป แต่ข้อมูลของเธอถูกลบออกจากเส้นเวลาของโลกใบนี้ และสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเธอกับความเป็นจริงเอาไว้ ก็คือพลังวิปริตที่เพิ่งตื่นขึ้นในร่างกายของเขา ไกลออกไป ณ จุดศูนย์กลางของเซิร์ฟเวอร์หลักประจำนครหลวง ลึกใต้ชั้นหินแกรนิตพันเมตร จอภาพมหึมาที่หลับใหลมานานหลายทศวรรษพลันสว่างวาบขึ้นด้วยตัวอักษรสีเลือด [ALERT: UNREGISTERED AUTHORITY DETECTED] [PROJECT ZERO: RESUMED] เงาร่างสีขาวไร้ใบหน้าในแคปซูลจำศีลลืมตาขึ้นช้าๆ ท่ามกลางของเหลวหล่อเย็นที่เริ่มเดือดพล่าน วงล้อแห่งชะตากรรมที่เคยถูกล็อกไว้ด้วยกฎเกณฑ์ของระบบ บัดนี้ได้เริ่มหมุนกลับทิศทางแล้ว