ระบบเหนือชะตา EP.11 : แดนร้างไร้พันธนาการ

สายลมแห้งผากหอบเอาละอองทรายสีเทาพัดผ่านแนวสันเขาหินปูนที่แตกระแหง เสียงหวีดหวิวของพายุทรายฟังดูคล้ายเสียงคร่ำครวญของวิญญาณที่ถูกลืมเลือน เบื้องหลังของคีรันและเซรินคือแนวกำแพงคอนกรีตมหึมาของเขตเจ็ดที่บัดนี้กลายเป็นเพียงเงาทึบตัดกับขอบฟ้าสีเลือด ส่วนเบื้องหน้าคือดินแดนรกร้างไร้ขอบเขตที่ไร้ชื่อบนแผนที่สากล เวลาของสถานะ ZERO-UNREGISTERED ยังคงนับถอยหลังอย่างเชื่องช้า: 05 ชั่วโมง 24 นาที... ตัวเลขเรืองแสงสีครามตรงมุมสายตาของคีรันกะพริบถี่เป็นช่วงๆ บ่งบอกถึงความไม่เสถียรของสัญญาณที่เชื่อมต่อกับแกนกลางระบบภายนอก การก้าวพ้นเขตพรมแดนไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดลดลง ตรงกันข้าม ดินแดนรกร้างแห่งนี้กลับอบอวลไปด้วยมวลอากาศที่แปลกประหลาด อนุภาคมานาในบรรยากาศไม่ได้เรียงตัวเป็นระเบียบตามสมการสถิติของระบบกลาง แต่มันเคลื่อนไหวอย่างปั่นป่วนและบิดเบี้ยว เซรินทรุดตัวลงนั่งพักใต้ร่มเงาของหินผาทรงแหลมคม ใบหน้าของเธอซีดขาวจากการสูญเสียพลังงานอย่างต่อเนื่อง มือขวาของเธอยังคงกุมด้ามดาบสั้นไว้แน่น แม้ปลายนิ้วจะสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้า “ในดินแดนนี้... อัตราการฟื้นฟูมานาลดลงเหลือไม่ถึงหนึ่งในสาม” เซรินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ระบบจัดสรรพลังงานส่งมาไม่ถึงที่นี่ สกิลของฉันตอบสนองช้าลงอย่างเห็นได้ชัด” คีรันหยุดยืนอยู่ข้างหน้าเธอ เขาปลดกระติกน้ำโลหะออกจากสายรัดเอวส่งให้หญิงสาว “ดื่มน้ำก่อน ร่างกายเธอสูญเสียไอออนไปมากจากการใช้พลังแช่แข็งยานรบเมื่อเช้า” เซรินรับกระติกน้ำไปดื่มเพียงเล็กน้อยก่อนส่งคืน สายตาของเธอมองไปยังข้อมือขวาของคีรัน ซึ่งยังมีละอองแสงสีทองดำหมุนวนจางๆ อยู่ใต้ชั้นผิวหนัง “นายไม่รู้สึกถึงแรงกดดันของบรรยากาศเลยงั้นหรือ คีรัน?” “ผมรู้สึก... แต่มันไม่ใช่แรงกดดันจากการขาดแคลนพลังงาน” คีรันมองสำรวจผืนดินแห้งแล้งตรงหน้า “มันเหมือนกับว่า ผืนดินตรงนี้ไม่เคยยอมรับ ‘กฎ’ ของระบบมาตั้งแต่แรก” ในมุมมองของ Error Authority สภาพแวดล้อมรอบตัวคีรันเต็มไปด้วยความผิดปกติทางโครงสร้าง เส้นสายตรรกะที่ควรจะถักทอเป็นระเบียบกลับขาดวิ่นและกระจัดกระจาย เศษซากของหินผาและต้นไม้แห้งกรอบไม่ได้ถูกนิยามด้วยชุดข้อมูลของระบบกลาง แต่มันดำรงอยู่ด้วยสสารล้วนๆ นี่คือดินแดนนอกกฎเกณฑ์ (Unregulated Zone) สถานที่ซึ่งมนุษย์ที่ปฏิเสธการประเมินสกิลหรือถูกเนรเทศเดินทางมารวมตัวกันเพื่อหลบหนีจากการควบคุม “เป้าหมายต่อไปของเราคือที่ไหน?” เซรินถามพลางพยุงกายลุกขึ้นยืน จัดแต่งสายรัดซองดาบให้กระชับ คีรันหยิบชิปข้อมูลผลึกแก้วที่ได้รับมาจากบารอนขึ้นมาถือไว้กลางฝ่ามือ แสงเลเซอร์จากชิปฉายแผนที่สามมิติแบบโบราณขึ้นมาเหนือผืนทราย จุดกระพริบสีแดงหม่นปรากฏขึ้นลึกลงไปในหุบเหวทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ห่างจากจุดที่พวกเขายืนอยู่ราวสี่สิบกิโลเมตร “สถานีเรดาร์สังเกตการณ์ที่ 00-Beta” คีรันชี้ไปที่จุดพิกัด “แม่ของผมเคยบันทึกไว้ว่า ที่นั่นเป็นฐานทดลองสำรองแห่งเดียวที่มีอุปกรณ์กำบังคลื่นตรรกะถาวร ถ้าเราไปถึงที่นั่นก่อนเวลาสถานะชั่วคราวจะหมดลง ระบบส่วนกลางจะไม่สามารถล็อกเป้าหมายผมได้” “สี่สิบกิโลเมตรท่ามกลางพายุทรายและสัตว์กลายพันธุ์...” เซรินมองดูแนวฝุ่นทรายที่เริ่มก่อตัวเป็นกำแพงยักษ์อยู่ไกลๆ “ไม่มีพาหนะ ไม่มีเสบียงสนับสนุน มันแทบไม่ต่างจากการเดินเข้าสู่ลานประหาร” “แต่เราไม่มีทางเลือกอื่น” คีรันตอบเรียบๆ แววตาของเขาไร้ซึ่งความลังเล “ถ้าเราหยุดอยู่ตรงนี้ เมื่อตัวเลขนับถอยหลังกลายเป็นศูนย์ ฝูงหุ่นยนต์ตรวจสอบจะบินข้ามกำแพงมาลบล้างพวกเราในไม่กี่นาที” เซรินสบตากับเด็กหนุ่มผู้นี้อีกครั้ง ความเด็ดเดี่ยวในดวงตาของเขาทำให้ความหวาดหวั่นในใจของเธอมลายหายไป เธอพยักหน้ารับช้าๆ “นำทางไปสิ ฉันจะระวังหลังให้เอง” ทั้งสองคนเริ่มออกก้าวเดินฝ่าลมพายุทรายที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ รองเท้าบูทหนาเหยียบย่ำลงบนเศษผลึกเกลือและซากโครงกระดูกของสัตว์อสูรโบราณที่ตายซากอยู่ใต้ผืนดิน ความร้อนระอุจากพื้นดินสะท้อนทะลุพื้นรองเท้าขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ไอร้อนเต้นระยิบระยับอยู่เหนือขอบฟ้า บดบังทัศนวิสัยจนมองเห็นได้ไม่เกินยี่สิบเมตรข้างหน้า คีรันสังเกตเห็นเศษซากชิ้นส่วนโดรนรบของสภาสูงที่ถูกทิ้งร้างจมอยู่ในทราย โครงสร้างโลหะของมันถูกกัดกร่อนด้วยสนิมสีแดงเข้มจนแหว่งวิ่น เป็นหลักฐานชัดเจนว่าไม่มีเทคโนโลยีใดของระบบที่สามารถต้านทานสภาพแวดล้อมนอกกฎนี้ได้นาน ยิ่งเดินลึกเข้าไปในหุบเขา คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในอากาศก็ยิ่งแปรปรวน แผงหน้าปัดดิจิทัลบนปลอกแขนของเซรินเริ่มกะพริบรวน ตัวเลขบอกทิศทางหมุนคว้างอย่างไร้จุดหมาย “เข็มทิศตรรกะพังแล้ว” เซรินขมวดคิ้วแน่น พยายามเคาะหน้าจอเพื่อรีบูตระบบ “ไม่ต้องใช้มัน” คีรันเอ่ยขึ้น “ตามกระแสพลังงานสีดำนี้ไป” ในสายตาของคีรัน จี้ผลึกสีดำบนหน้าอกกำลังทำหน้าที่เป็นเสมือนประภาคารนำทาง ริ้วแสงสีทองดำบางๆ ทอดยาวนำหน้าไปตามรอยแยกของชั้นหิน ราวกับมีใครบางคนในอดีตได้ขีดเส้นทางปลอดภัยนี้ไว้ให้เขาเดินตาม เส้นทางนี้นำพาพวกเขาผ่านซอกผาแคบชันที่กำบังแรงลมพายุทรายไว้ได้บางส่วน หน้าผาสองข้างทางสูงชันดั่งกำแพงปราสาทธรรมชาติ ปิดกั้นไม่ให้โดรนบินตรวจการจากฟากฟ้ามองเห็น เซรินก้าวเดินตามหลังคีรันอย่างใกล้ชิด มือของเธอแตะกำแพงหินเพื่อพยุงตัว “คีรัน... ถ้านายหยุดระบบได้จริงๆ โลกใบนี้จะกลายเป็นยังไง? ถ้าไม่มีสกิลคอยค้ำจุน มนุษย์จะไม่สูญสิ้นพลังในการเอาชีวิตรอดงั้นหรือ?” คีรันหยุดก้าวเดินครู่หนึ่ง หันกลับมามองเธอ “มนุษย์เคยมีชีวิตอยู่มาได้หลายพันปีก่อนที่ระบบจะถือกำเนิดขึ้น เซริน... สกิลไม่ได้สร้างพลัง แต่มันขโมยศักยภาพที่แท้จริงของพวกเราไป แล้วแจกจ่ายคืนมาเป็นหยดน้ำเพื่อแลกกับการยอมจำนนต่างหาก” คำตอบของเขาทำให้เซรินนิ่งเงียบไป เธอเติบโตมาในสถาบันฝึกอบรมของสภาสูง ถูกสอนมาตลอดว่าระบบคือผู้สร้างและผู้ปกป้อง แต่เมื่อได้เห็นรอยแผลและความเน่าเปื่อยของระบบด้วยตาตนเอง ความเชื่อเหล่านั้นก็พังทลายลงอย่างไม่อาจย้อนคืน ทว่าความเงียบสงัดของหุบเขากลับถูกทำลายลงด้วยเสียงคำรามแหลมสูงที่ดังแทรกผ่านเสียงพายุทราย กิซซซซ! เงาร่างสีเทาขนาดใหญ่สามร่างกระโจนออกมาจากหลืบหินผาด้านบน ร่างกายของพวกมันคล้ายสุนัขล่าเนื้อขนาดยักษ์ แต่ผิวหนังกลับปกคลุมไปด้วยเกล็ดโลหะขึ้นสนิม ดวงตาสีเหลืองอำพันเปล่งประกายกระหายเลือด พวกมันคือ ‘สแควเวนเจอร์ฮาวด์’ สัตว์ร้ายที่กลายพันธุ์จากการดูดซับสารพิษและตรรกะตกค้างในดินแดนรกร้าง “เซริน ระวังทางขวา!” คีรันเตือนเสียงเข้ม สัตว์ร้ายตัวแรกพุ่งเข้าใส่เซรินด้วยความเร็วสูง กรงเล็บสนิมตวัดฟันหมายจะฉีกร่างของเธอ เซรินดีดตัวถอยหลังหนึ่งก้าว ดาบสั้นเล่มเดียวในมือซ้ายตวัดฟันสกัด คมดาบไอเย็นปะทะเข้ากับกรงเล็บจนเกิดประกายไฟสว่างวาบ แต่เนื่องจากอัตราการฟื้นฟูมานาที่ลดต่ำลง ไอเย็นบนคมดาบของเธอจึงเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด คลื่นความเย็นทำได้เพียงแค่ชะลอการเคลื่อนไหวของมัน แต่ไม่อาจแช่แข็งกล้ามเนื้อของสัตว์ร้ายได้เหมือนเดิม สัตว์ร้ายอีกสองตัวเห็นช่องโหว่ จึงกระจายกำลังพุ่งเข้าจู่โจมคีรันพร้อมกันจากหน้าและหลัง คมเขี้ยวสนิมของตัวด้านหน้าอ้ากว้างพร้อมจะงับเข้าที่ลำคอของเขา ขณะที่หางหนามแหลมของตัวด้านหลังฟาดตวัดเข้ามาหมายจะตัดขาทั้งสองข้าง คีรันไม่ตื่นตระหนก เขายืนปักหลักนิ่งในท่าม้า มือกำแน่น สิทธิ์ Error Authority ถูกดึงออกมาใช้งานในระดับประชิดตัว ‘ในที่ที่ไร้ระบบ... โครงสร้างทางกายภาพก็คือจุดอ่อนที่แท้จริง’ เมื่อสัตว์ร้ายตัวด้านหน้ากระโจนอ้าปากพุ่งเข้ามา คีรันก้าวสืบเท้าเบี่ยงตัวหลบไปทางซ้ายอย่างแม่นยำ ฝ่ามือขวาที่อาบด้วยคลื่นสีทองดำฟาดกระแทกเข้าใส่บริเวณโคนกรามของมันอย่างจัง “Structural Disruption!” เปรี๊ยะ! เสียงกระดูกและกลไกโลหะที่เชื่อมต่อกันแตกละเอียด คลื่นแทรกแซงของคีรันไม่ได้ทำลายด้วยแรงกระแทก แต่สลายพันธะโมเลกุลที่ยึดโยงเกล็ดสนิมของมัน สัตว์ร้ายกรีดร้องลั่นก่อนที่ศีรษะของมันจะบิดเบี้ยวและทรุดฮวบลงกระแทกพื้นดินสิ้นใจในทันที สัตว์ร้ายตัวด้านหลังเห็นจังหวะที่คีรันเพิ่งลงมือ จึงพุ่งกรงเล็บเข้าใส่แผ่นหลังของเขาอย่างอำมหิต ฉัวะ! ประกายดาบสีเงินของเซรินพุ่งวาบผ่านสายตา ปลายดาบสั้นของเธอแทงทะลวงเข้าใส่เบ้าตาของสัตว์ร้ายอย่างแม่นยำ ลำแสงไอเย็นระเบิดทำลายสมองของมันจากภายในจนร่างยักษ์ล้มตึงลงข้างเท้าคีรัน สัตว์ร้ายตัวที่สามที่เหลืออยู่มองดูซากศพของพวกพ้องด้วยความหวาดกลัว มันส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอก่อนจะล่าถอยกระโดดปีนหน้าผาหนีหายไปในม่านทราย ทั้งสองคนยืนหอบหายใจกลางสายฝนทราย สบตากันด้วยความเข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ยคำขอบคุณ คีรันก้มลงมองซากของสแควเวนเจอร์ฮาวด์ ตรงบริเวณกระดูกซี่โครงของมัน มีรอยสักสัญลักษณ์รูปสลักตัวเลข ‘00’ ที่ถูกเผาทำลายจนไหม้เกรียม ‘แม้แต่สัตว์ร้ายในแดนรกร้าง ก็เคยเป็นส่วนหนึ่งของการทดลองของโครงการซีโร่...’ คีรันกำหมัดแน่น ทว่าทันใดนั้นเอง จี้ผลึกบนหน้าอกของคีรันก็ส่งคลื่นความร้อนลวกผิวขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงสดที่ระเบิดขึ้นในลานสายตาของเขา [CRITICAL WARNING: UNREGISTERED STATUS COUNTDOWN ACCELERATED] [TIME REMAINING: 02 HOURS 15 MINUTES] เวลาของเขาไม่ได้ลดลงตามปกติ แต่มันกำลังถูก ‘ดูดกลืน’ โดยสนามพลังงานบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกใต้หุบเขาเบื้องหน้า “เกิดอะไรขึ้น คีรัน?” เซรินถามด้วยความตกใจเมื่อเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป “เวลาถูกเร่งให้เร็วขึ้น...” คีรันเอ่ยเสียงเครียด “สถานีเรดาร์ด้านหน้ากำลังปล่อยคลื่นดึงดูดสิทธิ์หมายเลขศูนย์ มีบางอย่างกำลังเรียกหาผม” การเดินทางเพื่อแย่งชิงความอยู่รอดกับเวลากำลังก้าวเข้าสู่ภาวะวิกฤตขั้นสูงสุด และสิ่งที่รอคอยพวกเขาอยู่ในสถานีเรดาร์ร้าง อาจเป็นความจริงที่อันตรายเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด คีรันกระชับเสื้อโค้ตและออกวิ่งไปข้างหน้า นำพาเซรินมุ่งตรงเข้าสู่ก้นบึ้งของหุบเขาเงาจันทร์ที่มืดมิด ท่ามกลางพายุทรายที่กำลังโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง