ระบบเหนือชะตา EP.12 : สถานีเรดาร์ที่ถูกลืม

กำแพงพายุทรายสีเทาค่อยๆ แยกตัวออก เผยให้เห็นก้นบึ้งของหุบเขาเงาจันทร์ที่ลึกชันดั่งแผลเป็นขนาดใหญ่บนผิวโลก ท่ามกลางซากหินผาและเศษซากเครื่องจักรกลที่ถูกกลืนกินด้วยผลึกเกลือ ซากอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กรูปโดมแปดเหลี่ยมครึ่งหนึ่งจมอยู่ใต้ดินทราย นั่นคือ ‘สถานีเรดาร์สังเกตการณ์ที่ 00-Beta’ ฐานที่มั่นที่ถูกบันทึกไว้ในไดรฟ์ข้อมูลลับของเอลารา เวธ 01 ชั่วโมง 45 นาที... ตัวเลขนับถอยหลังของสถานะ ZERO-UNREGISTERED กะพริบถี่เป็นสีแดงฉาน บ่งชี้ว่าคีรันเหลือเวลาไม่ถึงสองชั่วโมงก่อนที่ระบบตรวจจับของสภาสูงจะทำงานสมบูรณ์ คีรันและเซรินก้าวเดินลงไปตามทางลาดหินกรวด รองเท้าบูทเหยียบย่ำเศษโลหะส่งเสียงดังแกรกกราก อากาศบริเวณรอบสถานีหนาแน่นไปด้วยกลิ่นโอโซนและไอออนแตกตัว คลื่นความถี่ต่ำที่ดังสะท้อนก้องสร้างแรงกดทับแก้วหูจนรู้สึกวิงเวียน “ที่นี่มีการแผ่รังสีเชิงตรรกะระดับรุนแรง” เซรินยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูก “ถ้าเป็นคนธรรมดาที่ไม่มีสกิลป้องกัน การยืนอยู่ตรงนี้นานเกินสิบนาทีจะทำให้โครงสร้างเซลล์กลายพันธุ์” “เพราะเตาปฏิกรณ์ของสถานียังคงทำงานอยู่” คีรันชี้ไปที่เสาอากาศจานพาราโบลาขนาดมหึมาบนยอดโดม ซึ่งมีประกายไฟฟ้าสีม่วงครามแล่นผ่านแผงสะท้อนสัญญาณเป็นระยะ ซากโครงเหล็กของหอสังเกตการณ์ที่เอียงกะเท่เร่สะท้อนแสงแดดสีสลัว ลมกรรโชกพัดพาละอองสนิมปลิวกระทบแผ่นเกราะของเซรินเป็นจังหวะต่อเนื่อง คีรันก้มลงมองรอยเท้าหลายคู่บนพื้นดินทราย รอยเท้าเหล่านั้นมีทั้งรอยรองเท้าบูทหนาและรอยเท้าโลหะดัดแปลง ซึ่งมุ่งหน้าตรงเข้าไปในช่องอุโมงค์ทางเข้าสถานี “พวกเร่ร่อนในดินแดนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้าย พวกเขาไม่ไว้ใจคนจากในเมือง โดยเฉพาะคนที่มีเครื่องแบบฝ่ายความมั่นคงแบบฉัน” เซรินเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้าเราหลีกเลี่ยงการปะทะได้ก็ควรหลีกเลี่ยง เป้าหมายของเราคือการกำบังตรรกะ ไม่ใช่การสร้างศัตรูเพิ่ม” คีรันตอบพลางเอามือลูบจี้ผลึกสีดำใต้เสื้อ เขาเริ่มสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานแปลกประหลาดที่ไหลเวียนอยู่ใต้แผ่นหิน มันเป็นคลื่นพลังงานที่ไม่มีความสอดคล้องกับระบบกลางแม้แต่น้อย ที่หน้าทางเข้าหลัก ประตูบานเลื่อนเหล็กกล้าถูกพังทลายออก มีรอยตัดด้วยความร้อนและรอยกระสุนปืนกลกระจายอยู่รอบกรอบประตู คราบเลือดแห้งกรังติดอยู่บนแผ่นปูน “มีคนอื่นอยู่ที่นี่...” เซรินชักดาบสั้นไอเย็นออกมาลดต่ำข้างลำตัวทันที สัญชาตญาณนักล่าของเธอตื่นตัวเต็มพิกัด คีรันส่งสัญญาณมือให้เธอระวังตัว เขาเดินนำหน้าผ่านซากประตูเข้าไปสู่โถงทางเดินชั้นในของสถานี แสงไฟฉุกเฉินสีสลัวส่องกระทบสายเคเบิลที่ห้อยระโยงระยางจากเพดานราวกับเถาวัลย์โลหะ ทันใดนั้น เสียงขึ้นลำกล้องปืนกลหลายกระบอกก็ดังสะท้อนมาจากมุมมืดของห้องควบคุมด้านหน้า! “หยุดอยู่ตรงนั้น! ยกมือขึ้นทั้งสองข้างแล้วอย่าขยับ ไม่งั้นพวกแกจะกลายเป็นรังผึ้ง!” เสียงหยาบกร้านของชายวัยกลางคนตวาดลั่น กลุ่มคนในชุดเกราะเศษเหล็กปะผุจำนวนหกคนก้าวออกมาจากหลังซากคอนโซล ทุกคนสวมหน้ากากกรองอากาศดัดแปลง ในมือถือปืนไรเฟิลประดิษฐ์เองที่มีแกนผลึกเรืองแสงสีส้มติดอยู่ พวกเขาคือ ‘กลุ่มเร่ร่อนเศษเหล็ก’ (Wasteland Scavengers) ผู้รอดชีวิตนอกกฎเกณฑ์ที่ดำรงชีพด้วยการคุ้ยเขี่ยซากอารยธรรมโบราณ ทว่าสิ่งที่ทำให้คีรันและเซรินต้องประหลาดใจคือ บริเวณต้นคอและแขนของคนพวกนี้ ทุกคนมีอุปกรณ์ดัดแปลงเถื่อนที่เรียกว่า ‘สลักสะกดสกิล’ (Skill Breaker) เจาะฝังเข้าไปในกระดูก เพื่อระงับไม่ให้ระบบกลางส่งคลื่นติดตามตัวได้ “พวกเราไม่ได้มาเพื่อแย่งชิงเศษเหล็ก” คีรันเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ไม่ยกมือขึ้น แต่ก็ไม่แสดงท่าทีคุกคาม “เราต้องการเข้าถึงห้องควบคุมแกนกลางของสถานี” ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาใต้หน้ากากฉายแววดุดัน “ห้องแกนกลางงั้นหรือ? ที่นั่นมันมีแต่สัตว์นรกที่ระบบปล่อยทิ้งไว้ ใครก้าวเข้าไปก็ไม่เคยมีใครได้กลับออกมาทั้งนั้น!” “พวกนายเข้ามาซ่อนตัวที่นี่นานแค่ไหนแล้ว?” เซรินถามแทรกขึ้น สายตาของเธอประเมินสภาพอาวุธและกำลังพลของอีกฝ่ายอย่างรอบคอบ “สามสัปดาห์... นับตั้งแต่สภาสูงเริ่มส่งโดรนบินกวาดล้างชายแดน” หัวหน้ากลุ่มตอบพลางลดปลายกระบอกปืนลงเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นเครื่องแบบของเซริน “เธอ... อดีตนักล่าของฝ่ายความมั่นคงงั้นหรือ? พวกสภาสูงส่งพวกแกมาตามเก็บพวกเราใช่ไหม!” สายตาของพวกกลุ่มเร่ร่อนจับจ้องมาที่คีรันและเซรินอย่างไม่วางตา ปืนไรเฟิลเศษเหล็กในมือของพวกเขาพร้อมที่จะลั่นกระสุนได้ทุกเมื่อหากมีสัญญาณคุกคาม “ดินแดนแถบนี้เป็นเขตหากินของกลุ่มฟันเฟืองทมิฬ พวกแกสองคนเดินทางข้ามพรมแดนมาได้โดยไม่ตาย ถือว่ามีฝีมือไม่เบา” ชายหัวหน้ากลุ่มหรี่ตามอง “พวกเราแค่ต้องการผ่านทาง” เซรินย้ำเสียงเรียบ ปลายดาบในมือยังคงชี้ลงพื้นอย่างระมัดระวัง “ทางเดินไปสู่ความตายล่ะสิไม่ว่า” ชายชราคนหนึ่งในกลุ่มพึมพำ “ในอุโมงค์ชั้นใต้ดินมีทั้งก๊าซพิษและรังสีตรรกะที่ตกค้างจากการทดลองเมื่อยี่สิบปีก่อน” “แต่พวกเราก็ไม่มีทางเลือกอื่นอยู่แล้ว” คีรันตอบกลับด้วยแววตาที่หนักแน่นมั่นคง “ฉันไม่ได้ทำงานให้สภาสูงอีกต่อไปแล้ว” เซรินตอบเสียงแข็ง “และถ้าพวกเราเป็นพวกเดียวกับพวกมัน ตอนนี้นายคงถูกฝูงโดรนถล่มเละไปแล้ว” คีรันก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ปลายนิ้วขวาเรืองแสงประกายสีทองดำบางเบา “พวกท่านมีอุปกรณ์ระงับสกิลที่ชำรุดอยู่ใช่ไหม? ผมได้ยินเสียงการรั่วไหลของวงจรตรรกะจากเครื่องของคนทางซ้าย” ชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มเร่ร่อนสะดุ้งตัวโหยง มือซ้ายของเขากุมที่ต้นคอซึ่งมีประกายไฟสีฟ้ากะพริบถี่รวน รอยไหม้เกรียมรอบแผลบ่งบอกว่าอุปกรณ์ของเขากำลังจะระเบิดจากการสะสมพลังงานเกินขีดจำกัด “แกจะไปรู้อะไร! เครื่องนี้คือสิ่งเดียวที่ช่วยให้ฉันรอดจากการตรวจจับ!” ชายหนุ่มคนนั้นร้องด้วยความเจ็บปวด “ถ้าปล่อยไว้ อีกสามนาทีแกนพลังงานจะช็อตเข้าสู่ไขสันหลังของนาย” คีรันก้าวเข้าไปหาโดยไม่สนใจปืนที่ยังเล็งมา “อยู่นิ่งๆ” ก่อนที่ใครจะทันได้ห้าม คีรันก็ยื่นปลายนิ้วแตะลงบนตัวเรือนโลหะของสลักสะกดสกิลบนคอของชายหนุ่ม “Error Authority: Logic Restructure!” วูบ! คลื่นพลังสีดำทองไหลซึมเข้าไปในวงจรเถื่อนในเสี้ยววินาที คีรันตรวจพบจุดบกพร่องของการแปลงกระแสไฟฟ้า เขาเขียนทับคำสั่งโอเวอร์โหลด บังคับให้พลังงานส่วนเกินระบายออกทางสายกราวด์ที่เขาสร้างขึ้นชั่วคราว ประกายไฟสีฟ้าดับวูบลง เครื่องมือหยุดสั่นสะเทือนและกลับมาทำงานอย่างเงียบเชียบ อุณหภูมิรอบคอของชายหนุ่มลดลงสู่ระดับปกติทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถง กลุ่มเร่ร่อนทุกคนยืนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา “แก... แก้ไขวงจรตรรกะได้ด้วยมือเปล่า?” หัวหน้ากลุ่มลดปืนลงอย่างสมบูรณ์ แววตาหวาดระแวงแปรเปลี่ยนเป็นความยำเกรงอย่างลึกซึ้ง “ผมปรับวงจรให้เสถียรขึ้น มันจะไม่ระเบิดอีกอย่างน้อยหกเดือน” คีรันถอยหลังกลับมายืนข้างเซริน “ทีนี้... จะบอกทางไปห้องควบคุมแกนกลางให้พวกเราได้หรือยัง?” หัวหน้ากลุ่มเร่ร่อนถอนหายใจยาว พยักหน้าให้ลูกน้องเปิดทาง “เดินตรงไปสุดทางเดิน เลี้ยวขวาลงบันไดเหล็กไปชั้นใต้ดิน... แต่ระวังตัวไว้ให้ดี” คีรันสูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวเดินผ่านประตูเหล็กที่บิดเบี้ยวเข้าสู่ความมืดมิดของบันไดชั้นใต้ดิน กลิ่นสนิมเหล็กและไอดินชื้นโชยเตะจมูกอย่างรุนแรง แสงสีทองดำที่เปล่งออกมาจากจี้ผลึกของเขาช่วยส่องสว่างเส้นทางข้างหน้าเป็นระยะสองเมตร บันไดเหล็กส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่พวกเขาลงน้ำหนักก้าวเท้า เซรินเดินตามหลังมาติดๆ คอยระวังหลังและมองสำรวจรอยขีดข่วนบนผนังปูน “รอยข่วนพวกนี้ลึกมาก... สัตว์ประหลาดที่อยู่ในนี้คงมีขนาดไม่ต่ำกว่าสามเมตร” “เตรียมพร้อมรับมือทุกเมื่อ” คีรันกระซิบ สายตาของเขาเพ่งมองเข้าไปในความมืดเบื้องล่างที่มีเสียงลมหายใจหนักหน่วงสะท้อนแว่วมา “มีอะไรอยู่ข้างล่างงั้นหรือ?” เซรินถาม “ระบบป้องกันโบราณที่เรียกว่า ‘โกเลมพิทักษ์ตรรกะ’ มันไม่สนใจว่าใครมีสกิลหรือไม่มี ใครก็ตามที่เข้าใกล้แกนกลาง มันจะบดขยี้ไม่ให้เหลือซาก” “ขอบคุณสำหรับคำเตือน” คีรันพยักหน้ารับ ทั้งสองคนก้าวเดินผ่านกลุ่มเร่ร่อนที่ยืนมองส่งด้วยความเคารพ มุ่งหน้าลงสู่บันไดเหล็กที่มืดมิดเบื้องล่าง 01 ชั่วโมง 10 นาที... ตัวเลขนับถอยหลังเตือนว่าวิกฤตกำลังบีบกระชั้นชิดเข้ามาทุกขณะ ที่ปลายบันได ประตูห้องแกนกลางเรดาร์เปิดอ้าอยู่บางส่วน ลำแสงสีฟ้าครามอันทรงพลังส่องสว่างออกมาจากภายใน พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์โบราณที่เริ่มคำรามก้องดั่งอสูรกายที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล คีรันกระชับจี้ผลึกสีดำบนหน้าอก ก้าวเท้าเข้าสู่ห้องแกนกลางเพื่อเผชิญหน้ากับด่านทดสอบต่อไปที่จะกำหนดชะตากรรมของเขา