ระบบเหนือชะตา EP.13 : สิทธิ์ที่เริ่มตกผลึก

ภายในห้องควบคุมแกนกลางของสถานีเรดาร์ 00-Beta อากาศอบอวลไปด้วยสนามพลังงานไฟฟ้าสถิตเข้มข้นจนเส้นผมของเซรินตั้งชัน เสียงหึ่งๆ ของเครื่องกำเนิดพลังงานฟิวชันโบราณดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาท ตรงใจกลางห้อง แท่นเสาหินผลึกขนาดมหึมาห้อยระโยงระยางด้วยสายเคเบิลขนาดเท่าลำตัวคน มันคือ ‘แกนกำบังตรรกะ’ (Logic Cloaking Core) อุปกรณ์โบราณที่ออกแบบมาเพื่อบิดเบือนสัญญาณดาวเทียมตรวจจับของระบบกลาง 00 ชั่วโมง 52 นาที... เวลาของสถานะ ZERO-UNREGISTERED เหลือไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงแล้ว แถบสีแดงบนหน้าต่างแจ้งเตือนเริ่มกะพริบถี่รวนจนสายตาของคีรันพร่ามัว ทว่าการจะเปิดใช้งานแกนกำบังตรรกะนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เสาผลึกแกนกลางถูกปิดกั้นไว้ด้วยม่านบาเรียสนามพลังทางกายภาพที่หนาแน่นดั่งกำแพงเหล็กกล้า “บาเรียนี้ไม่ได้สร้างขึ้นจากมานาหรือรหัสโปรแกรม...” เซรินเอื้อมมือแตะม่านแสงสีครามแล้วต้องชักมือกลับอย่างรวดเร็วเมื่อผิวถุงมือเริ่มไหม้เกรียม “มันคือ ‘มวลสารบีบอัด’ ที่เกิดจากการควบแน่นของธาตุดินและลมในธรรมชาติ สกิลสายเวทมนตร์หรือดาบของฉันเจาะมันไม่เข้าแน่” ผนังห้องควบคุมแกนกลางสลักด้วยสูตรคณิตศาสตร์และตารางธาตุที่ถูกดัดแปลง ลายเส้นเรืองแสงสีม่วงที่แทรกซึมอยู่ในเนื้อหินเต้นตุบๆ ราวกับชีพจรของสิ่งมีชีวิต เซรินก้าวเดินสำรวจตามแนวสายเคเบิลยักษ์ที่ทอดตัวลงมาจากเพดาน “สายพวกนี้ทำจากโลหะผสมพิเศษที่สภาสูงสั่งห้ามผลิตเมื่อสามสิบปีก่อน มันมีคุณสมบัติในการเหนี่ยวนำมวลสารวิญญาณโดยตรง” “แม่ของผมคงใช้สิ่งนี้เพื่อเชื่อมต่อจิตสำนึกของมนุษย์เข้ากับโครงข่ายธรรมชาติ” คีรันพึมพำ สายตาจับจ้องไปที่แท่นผลึกแกนกลาง อากาศรอบตัวยิ่งเย็นยะเยือกขึ้นเรื่อยๆ เกล็ดน้ำแข็งเริ่มก่อตัวขึ้นบนแผงควบคุมและชายเสื้อโค้ตของคนทั้งสอง “เรามีเวลาไม่มากแล้ว คีรัน ตัวเลขบนหน้าจอแจ้งเตือนเริ่มกะพริบเร็วขึ้นผิดปกติ” เซรินเตือนด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด คีรันก้าวขึ้นไปยืนหน้าม่านบาเรีย เขายกมือขวาขึ้น สิทธิ์ Error Authority ภายในวิญญาณเริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูง ที่ผ่านมา เขาใช้พลังนี้เพื่อตรวจหาข้อผิดพลาดใน ‘ระบบดิจิทัลและตรรกะชีวภาพ’ เท่านั้น แต่เบื้องหน้าของเขาตอนนี้ คือสสารทางกายภาพที่ไร้โค้ดคำสั่งกำกับ ‘ถ้าทุกสิ่งในจักรวาลนี้ถือกำเนิดขึ้นจากกฎพื้นฐานเดียวกัน... สสารทางกายภาพก็ย่อมต้องมีโครงสร้างและรอยต่อของมัน’ คีรันคิดในใจ เขาหลับตาลง ละทิ้งการมองเห็นด้วยสายตาเนื้อ รวบรวมสมาธิทั้งหมดส่งกระแสสำนึกของสิทธิ์แทรกแซงแผ่ออกไปสัมผัสกับมวลอากาศและผืนดินรอบตัว วิ้งงง... ในห้วงสำนึกอันมืดมิด โลกพลันเปลี่ยนสภาพไป คีรันเริ่มมองเห็น ‘เส้นสายการไหลเวียนของสสาร’ (Matter Flow) อนุภาคของฝุ่นทราย กระแสลม และแรงดึงดูดของโลก ถักทอประสานกันเป็นโครงข่ายสามมิติ และในจุดกึ่งกลางของม่านบาเรีย มีรอยเลื่อนระดับจุลภาคที่เกิดจากการจัดเรียงตัวไม่สมบูรณ์ของผลึกแร่ธาตุ ช่องโหว่ทางกายภาพ... บั๊กของธรรมชาติที่ซ่อนอยู่ใต้ความสมบูรณ์แบบ! ทว่าการที่พลังของเขาจะพัฒนาไปสู่ขั้นที่สามารถแทรกแซงสสารที่จับต้องได้นั้น ระบบเรียกร้องการปรับจูนวิญญาณครั้งใหญ่ ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นริ้วเข้าสู่ก้านสมองส่วนหลังอย่างรุนแรง คีรันตัวสั่นสะท้าน กล้ามเนื้อทุกส่วนปวดร้าวราวกับจะฉีกขาด [ERROR AUTHORITY EVOLVING: MATERIAL INTERFERENCE UNLOCKED] [ระบบเรียกร้องค่าชำระสิทธิ์: ชำระต้นทุนความทรงจำส่วนบุคคลระดับความสัมพันธ์ทางสังคม] “อึ่ก!” คีรันกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก ในห้วงความทรงจำที่แตกร้าว ภาพใบหน้าของเด็กกลุ่มหนึ่งในวัยเยาว์... เพื่อนบ้านที่เคยวิ่งเล่นด้วยกันในลานดิน... เสียงตะโกนเรียกชื่อของเขาด้วยความร่าเริง ทุกสิ่งเริ่มเลือนรางและกลายเป็นภาพสีเทา เขาพยายามจะเอื้อมมือไปคว้ามันไว้ พยายามจะนึกชื่อของเพื่อนเหล่านั้นให้ออก แต่ชื่อเหล่านั้นกลับถูกลบหายไปเหมือนตัวอักษรบนผืนทรายที่ถูกคลื่นซัด ในจังหวะที่คีรันสัมผัสกับมวลสารบีบอัดของบาเรีย คลื่นแรงกระแทกก็ผลักดันให้ฝุ่นทรายรอบห้องลอยตัวขึ้นสู่ความว่างเปล่า ปรากฏการณ์ไร้น้ำหนักชั่วขณะเกิดขึ้นรอบแท่นผลึก เซรินต้องปักดาบสั้นลงบนพื้นหินเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายไม่ให้ลอยเคว้ง “แรงโน้มถ่วงกำลังบิดเบี้ยว! คีรัน ระวังตัวด้วย!” คีรันไม่ได้ยินเสียงเตือนของเธออีกต่อไป สมาธิของเขาดำดิ่งลงสู่ชั้นที่ลึกที่สุดของวิญญาณ ที่ซึ่งเส้นสายตรรกะแห่งความเป็นจริงและสสารกำลังถักทอเข้าด้วยกัน เขาเริ่มมองเห็นช่องว่างระหว่างอะตอม มองเห็นจุดบกพร่องที่ธรรมชาติสร้างขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ มันคือพลังที่ไม่ได้พึ่งพาระบบ แต่เป็นการเข้าถึงสิทธิ์ของผู้สังเกตการณ์ที่แท้จริง เขาจำได้ว่าเขาเคยมีเพื่อนในวัยเด็ก แต่เขาไม่สามารถจำชื่อหรือใบหน้าของพวกเขาได้อีกต่อไปแล้ว [ชำระต้นทุนสิทธิ์: บันทึกความทรงจำเกี่ยวกับ 'นามและอัตลักษณ์ของมิตรสหายในวัยเยาว์' ถูกลบล้างถาวร] หยาดเหงื่อเย็นหยดลงบนพื้นหิน คีรันสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างเจ็บปวด แต่ประกายแสงในดวงตาของเขากลับสว่างวาบขึ้นด้วยสีทองดำที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม พลังของเขาไม่ได้ลดลง แต่ได้ ‘ตกผลึก’ ก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมไปสู่อีกระดับหนึ่ง คีรันยกมือขวาขึ้น ปลายนิ้วสัมผัสลงบนรอยเลื่อนระดับจุลภาคของม่านบาเรียสสารอย่างแม่นยำ “Error Authority: Matter Deconstruction!” เปรี๊ยะ! เปรี้ยง! เสียงปริแตกดังก้องไปทั่วห้อง ม่านบาเรียที่เคยกักขังเสาหินผลึกเริ่มแตกร้าวเป็นลายคราม ก่อนจะระเบิดแตกกระจายกลายเป็นเศษละอองแสงสีครามสลายไปในอากาศ เซรินมองดูภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน “นาย... ทำลายสนามพลังกายภาพล้วนๆ ด้วยมือเปล่าเนี่ยนะ?” “มันมีรอยร้าวอยู่แล้ว ผมแค่ช่วยขยายมัน” คีรันตอบเสียงเรียบ แม้ร่างกายจะอ่อนล้าอย่างหนัก เขาก้าวเข้าไปประชิดแท่นเสาหินผลึกแกนกลาง นำจี้ผลึกสีดำบนหน้าอกออกมาทาบลงบนช่องอ่านข้อมูลหลัก ครืนนน! เสาผลึกขนาดยักษ์เริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูง ลำแสงสีดำทมิฬพุ่งทะยานขึ้นสู่ยอดโดม ผ่านจานดาวเทียมพาราโบลาและแผ่ขยายออกไปในชั้นบรรยากาศรอบหุบเขาเงาจันทร์ แสงสีทองดำที่แผ่ออกมาจากร่างของคีรันค่อยๆ จางลง เหลือเพียงไอร้อนบางเบาที่ลอยขึ้นจากผิวหนังของเขา เขาก้มมองฝ่ามือขวาที่ยังคงมีประกายไฟสีดำแล่นแปลบปลาบ ความรู้สึกว่างเปล่าในจิตใจจากการสูญเสียความทรงจำเรื่องเพื่อนในวัยเด็กทิ้งรอยแผลเป็นลึกไว้ในอก “นายจำชื่อพวกเขาไม่ได้แล้วจริงๆ งั้นหรือ?” เซรินถามเสียงแผ่วหลังจากที่เขาเล่าสิ่งที่สูญเสียไปให้ฟัง “จำไม่ได้เลยแม้แต่คนเดียว...” คีรันตอบด้วยแววตาหม่นหมอง “แต่ผมรู้ว่าพวกเขามีตัวตนอยู่จริง และผมจะต่อสู้เพื่อให้พวกเขาไม่ต้องตกเป็นทาสของระบบนี้อีกต่อไป” เซรินเงียบงันไป เธอตระหนักได้แล้วว่าสิ่งที่คีรันกำลังแบกรับ ไม่ใช่แค่การเอาชีวิตรอด แต่คือภาระอันหนักอึ้งของการกอบกู้อิสรภาพของมนุษยชาติ ม่านโดมล่องหนขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางยี่สิบกิโลเมตรถูกกางออก ปกคลุมพื้นที่สถานีและหุบเขาไว้ทั้งหมด [LOGIC CLOAKING MATRIX: FULLY ACTIVATED] [EXTERNAL SATELLITE DETECTION: BLOCKED] และในเสี้ยววินาทีเดียวกัน ตัวเลขนับถอยหลังของสถานะ ZERO-UNREGISTERED ก็หยุดนิ่งลงที่ 00 ชั่วโมง 12 นาที... ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์อินฟินิตี้ (Infinity) สีทอง คีรันถอนหายใจยาว ทรุดตัวลงนั่งพิงแท่นควบคุมอย่างหมดเรี่ยวแรง การแข่งขันกับเวลาในรอบแรกสิ้นสุดลงแล้วด้วยชัยชนะของเขา เซรินเดินเข้ามายื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขา แววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม “นายทำสำเร็จ คีรัน... ตอนนี้เราอยู่ในที่ที่สภาสูงมองไม่เห็นแล้ว” “แต่มันก็ทำให้เราถูกตัดขาดจากโลกภายนอกเช่นกัน” คีรันมองดูหน้าจอควบคุมที่กำลังดาวน์โหลดข้อมูลชุดใหม่ “และในบันทึกนี้... มีพิกัดของสิ่งที่แม่ของผมทิ้งไว้ในดินแดนลึกเข้าไปอีก” การพักผ่อนของพวกเขาจะมีเพียงชั่วครู่เท่านั้น เพราะเส้นทางข้างหน้าในดินแดนรกร้าง ยังมีความจริงที่อันตรายยิ่งกว่ารอคอยอยู่