ระบบเหนือชะตา EP.15 : การแทรกแซงครั้งที่สอง

แนวเทือกเขาหินดำตระหง่านสูงเสียดฟ้าดั่งฟันมังกรโบราณ ผิวหินออบซิเดียนสะท้อนแสงอาทิตย์ยามอัสดงเป็นประกายสีม่วงเข้ม คีรันและเซรินก้าวเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางลาดชันริมหน้าผา ลมกรรโชกแรงพัดพาเสียงครืนๆ ดังก้องมาจากหุบเหวด้านล่าง แต่เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของหินถล่มหรือฟ้าร้อง... มันคือเสียงคำรามของ ‘รอยแยกตรรกะระดับมิติ’ (Logic Dimensional Rift) เบื้องล่างในหุบเขา คลื่นความบิดเบี้ยวสีม่วงคล้ำขนาดมหึมากำลังฉีกกระชากอากาศออกเป็นแนวยาวกว่าร้อยเมตร เศษหินและก้อนดินลอยเคว้งคว้างขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยแรงโน้มถ่วงย้อนกลับ รอยแยกมิตินั้นกำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ ดั่งปากของอสูรกายที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง และที่ริมขอบของรอยแยกนั้น มีขบวนเกวียนหุ้มเกราะไม้และฝูงสัตว์เทียมเกวียนของ ‘กลุ่มผู้อพยพเร่ร่อน’ (Nomadic Refugee Convoy) กำลังติดหล่มอยู่ เด็กและผู้หญิงหลายสิบคนส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ขณะที่นักรบเร่ร่อนห้าคนพยายามใช้เชือกและโล่พลังงานดึงเกวียนที่บรรทุกเสบียงและผู้บาดเจ็บให้พ้นจากแรงดึงดูดของรอยแยก “รอยแยกตรรกะกำลังจะกลืนขบวนเกวียนลงไป!” เซรินหยุดชะงัก ชี้มือลงไปยังหุบเขาเบื้องล่าง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล “การพังทลายของระบบในเขตเจ็ดเริ่มลามออกมาถึงชายแดนภายนอกแล้ว” คีรันประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว “ถ้ารอยแยกนั้นขยายตัวต่อไป หุบเขานี้จะถล่มลงมาทั้งหมด” “เราต้องช่วยพวกเขา คีรัน!” เซรินกระชับดาบคู่ในมือแน่น “คนพวกนั้นไม่มีสกิลระดับสูงพอจะต้านทานแรงดึงดูดมิติได้หรอก!” คีรันไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว “ตามผมมา!” ทั้งสองคนดีดตัวทะยานลงจากหน้าผาหิน กระโดดข้ามซอกหินแคบๆ ลงสู่ก้นหุบเขาด้วยความเร็วสูง ทันทีที่ปลายเท้าแตะพื้น คีรันสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่พยายามจะฉีกกระชากมวลสารในร่างกายของเขา “เกาะล้อเกวียนไว้แน่นๆ!” นักรบเร่ร่อนคนหนึ่งตะโกนลั่น กล้ามเนื้อแขนของเขาตึงเปรี๊ยะจากการพยายามดึงเชือกที่กำลังจะขาด เกวียนคันแรกเริ่มเลื่อนไถลลงสู่ปากเหวมิติ ล้อไม้หักสะบั้นลง เสียงกรีดร้องของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่นั่งอยู่ท้ายเกวียนดังลั่นด้วยความหวาดกลัว ฟึ่บ! เซรินพุ่งตัวเข้าไปด้วยความเร็วสูงสุด เธอคว้าตัวเด็กหญิงไว้ในอ้อมแขนซ้าย มือขวาตวัดดาบน้ำแข็งฟันปักลงบนพื้นหินเพื่อยึดเกาะ คลื่นไอเย็นแช่แข็งโคลนตมรอบตัวเกวียนไว้ชั่วคราวเพื่อชะลอการเลื่อนไถล “ฉันรั้งไว้ได้ไม่เกินครึ่งนาที! น้ำแข็งกำลังถูกมิติฉีกขาด!” เซรินตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของรอยแยก คีรันวิ่งฝ่าเศษหินที่ลอยเคว้งคว้างเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าปากรอยแยกมิติสีม่วงคล้ำ ไอพลังงานสีดำทมิฬพัดกระหน่ำปะทะใบหน้าของเขาจนแสบร้อน ในมุมมองของ Error Authority รอยแยกนี้ไม่ใช่ปรากฏการณ์ทางกายภาพ แต่มันคือ ‘ภาวะสุญญากาศเชิงตรรกะ’ ที่เกิดจากการลบข้อมูลประวัติศาสตร์ในเขตเจ็ด ส่งผลให้สมการความเสถียรของพื้นที่รอบนอกเกิดค่าว่างเปล่า (Null Void) ระบบไม่สามารถคำนวณค่าพื้นที่ตรงนี้ได้ จึงเกิดแรงดึงดูดมหาศาลเพื่อลบล้างสสารทั้งหมดให้กลายเป็นศูนย์ ไอพลังงานสีดำที่พวยพุ่งออกมาจากรอยแยกมิติกำลังกัดกร่อนหินผาออบซิเดียนรอบข้างจนกลายเป็นผงทรายละเอียด เสียงคำรามของมันดังก้องประหนึ่งเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับพัน ชาวบ้านในขบวนเกวียนต่างพากันกอดลูกหลานไว้แน่นด้วยความสิ้นหวัง พวกเขาไม่มีอาวุธ ไม่มีสกิลในการป้องกันตัว สิ่งเดียวที่ทำได้คือการสวดภาวนาต่อความว่างเปล่า “อย่าเพิ่งยอมแพ้! ช่วยกันดันล้อเกวียนไว้!” หัวหน้าขบวนเกวียนตะโกนสั่งการจนเส้นเลือดที่คอปูดโปน มือของเขากำเชือกดึงเกวียนจนเลือดซึมออกมาตามฝ่ามือ เซรินพุ่งเข้าไปช่วยยึดคานเกวียนด้านหลัง ไอเย็นจากดาบของเธอแผ่ขยายออกเป็นเสาน้ำแข็งค้ำยันโครงสร้างเกวียนไว้ไม่ให้ถล่มลงไปในหลุมมิติ “คีรัน! บาเรียฉันกำลังจะแตกแล้ว!” เธอตะโกนเตือนด้วยความตึงเครียด คีรันก้าวเข้าไปยืนอยู่ที่ริมขอบเหวมิติ ความร้อนและความเย็นจัดปะทะร่างของเขาพร้อมกัน รอยสักวงแหวนบนแขนขวาของเขาเรืองแสงสีทองสว่างจ้า เขาไม่ได้มองว่านี่เป็นเพียงภารกิจ แต่เป็นความรับผิดชอบที่ผู้ครอบครองพลังต้องแบกรับไว้ ‘ถ้าข้ามีพลังแก้ไขกฎ แต่กลับปล่อยให้ผู้คนบริสุทธิ์ต้องตาย อำนาจนี้ก็คงไม่มีค่าอะไรไปกว่าอาวุธทำลายล้างของสภาสูง’ ประกายตาของคีรันลุกโชนด้วยเจตจำนงเสรีอันแรงกล้า เขาอัดฉีดพลังทั้งหมดลงสู่รอยฉีกขาดของความเป็นจริง แรงสะท้อนกลับของมิติบดขยี้กล้ามเนื้อแขนของเขาจนปวดร้าวอย่างแสนสาหัส ทว่าเขากลับไม่ยอมถอยร่นแม้แต่ก้าวเดียว จนกระทั่งคลื่นพลังงานสีทองดำสามารถเชื่อมต่อและสมานรอยแยกทั้งหมดเข้าหากันได้สำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบ เมื่อมิติกลับคืนสู่ความสงบ เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจและเสียงร่ำไห้ของชาวบ้านก็ดังก้องไปทั่วหุบเขา ผู้อพยพทุกคนต่างมองดูเด็กหนุ่มผู้ช่วยชีวิตพวกเขาด้วยความเคารพอย่างหาที่สุดมิได้ ‘การจะปิดรอยแยกนี้ ข้าต้องเขียนทับค่าตรรกะของสิ่งแวดล้อมทั้งหมด... ข้าต้องสร้างสมการใหม่ขึ้นมาแทนที่ความว่างเปล่า’ คีรันสูดลมหายใจเข้าลึก เขาถอดถุงมือขวาออก เผยให้เห็นรอยสักวงแหวนสีทองดำที่เริ่มขยายตัวลามขึ้นมาตามท่อนแขน จี้ผลึกสีดำบนหน้าอกเปล่งแสงสว่างโร่จนทะลุเนื้อผ้า คีรันยื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า สัมผัสเข้ากับขอบรอยแยกมิติโดยตรง! “Error Authority: Reality Overwrite — โครงสร้างเสถียรภาพสัมบูรณ์!” ครืนนนน! คลื่นกระแทกสีทองดำระเบิดออกจากฝ่ามือของเขา แผ่ขยายออกเป็นม่านแสงขนาดมหึมาครอบคลุมปากรอยแยกทั้งหมด เส้นใยตรรกะนับแสนเส้นพุ่งทะลักออกจากวิญญาณของเขา ถักทอประสานเข้ากับมวลอากาศและแรงโน้มถ่วง คีรันเริ่มบังคับ ‘เขียนกฎฟิสิกส์ใหม่’ ให้แก่พื้นที่ในหุบเขา แรงดึงดูดมิติมหาศาลถูกบังคับให้เปลี่ยนทิศทางกลายเป็นแรงผลักดัน เศษหินที่ลอยอยู่ร่วงกราวกลับลงสู่พื้นดิน ทว่าการแทรกแซงกฎเกณฑ์ระดับสภาพแวดล้อมขนาดใหญ่เช่นนี้ ย่อมเรียกร้องต้นทุนที่หนักหนาสาหัส ความเจ็บปวดอันไร้ที่สิ้นสุดแล่นริ้วเข้าสู่ระบบประสาทของคีรัน เลือดกำเดาไหลทะลักออกมาเปรอะเปื้อนคางและคอเสื้อ เส้นเลือดในดวงตาทั้งสองข้างแตกจนตาขาวกลายเป็นสีแดงก่ำ [ชำระต้นทุนการแทรกแซงระดับสอง: จิตสำนึกส่วนบุคคลเข้าสู่สภาวะโอเวอร์โหลด] ในห้วงความคิดที่พร่ามัว ชิ้นส่วนความอบอุ่นในอดีตกำลังถูกฉีกกระชากออกไปอีกครั้ง... ความรู้สึกตื่นเต้นในวันที่เขาได้อ่านหนังสือนิทานเล่มแรกกับแม่... ความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องเล่าของดวงดาวบนท้องฟ้า... ทุกสิ่งแตกสลายกลายเป็นละอองธุลี ‘ข้าจะไม่ยอมแพ้... ข้าจะไม่ปล่อยให้คนบริสุทธิ์ต้องตายเพราะความผิดพลาดของระบบ!’ คีรันกัดฟันคำรามลั่นในใจ เขาผลักดันพลังเฮือกสุดท้าย อัดฉีดเจตจำนงเสรีเข้าสู่ใจกลางรอยแยก ตึงงงง! เสียงสะท้อนดังกึกก้องประหนึ่งเสียงระฆังแห่งสวรรค์ รอยแยกมิติสีม่วงคล้ำเริ่มหดตัวลงอย่างรวดเร็ว เส้นใยสีทองดำถักทอสมานรอยฉีกขาดของความเป็นจริงเข้าหากันจนเรียบสนิท มวลอากาศและแรงโน้มถ่วงกลับคืนสู่สภาวะปกติอย่างสมบูรณ์ รอยแยกมิติ... ถูกปิดผนึกลงอย่างราบคาบ! คีรันทรุดฮวบลงกระแทกพื้นดิน ฝ่ามือขวาไหม้เกรียมเป็นแผลพุพอง ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างรุนแรงและหมดสติไปในอ้อมแขนของเซรินที่พุ่งเข้ามาประคองไว้ได้ทันท่วงที “คีรัน! คีรัน!” เซรินร้องเรียกด้วยความตื่นตระหนก มือของเธอตรวจจับชีพจรที่เต้นแผ่วเบาของเขา เหล่านักรบและชาวบ้านในขบวนเกวียนผู้อพยพต่างพากันคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความตกตะลึงและซาบซึ้ง พวกเขามองดูเด็กหนุ่มผู้เพิ่งเขียนทับกฎเกณฑ์ของโลกเพื่อช่วยชีวิตพวกเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพดั่งมองดูพระผู้ช่วยให้รอด หัวหน้าขบวนเกวียนก้าวเข้ามาหาเซรินด้วยความนอบน้อม “แม่นาง... ท่านผู้มีพระคุณบาดเจ็บสาหัส พาเขาขึ้นเกวียนของพวกเราเถิด พวกเรามีสมุนไพรโบราณและที่พักปลอดภัยในหุบเขาออบซิเดียนด้านหน้า” เซรินมองดูใบหน้าอันเหนื่อยล้าของคีรัน แล้วพยักหน้ารับอย่างขอบคุณ “ขอบใจมาก... พวกเราต้องรีบพาเขาไปพักก่อนที่คลื่นพลังจะย้อนกลับมาทำลายวิญญาณของเขา” ขบวนเกวียนผู้อพยพเริ่มเคลื่อนพลอีกครั้ง นำพาร่างของคีรันและเซรินมุ่งหน้าลึกเข้าไปในหุบเขาออบซิเดียน สถานที่ซึ่งความลับของโครงการวิวัฒนาการมนุษย์กำลังรอคอยให้เขาฟื้นขึ้นมาค้นหา