ระบบเหนือชะตา EP.16 : เขตแดนที่ไร้การบันทึก

คีรัน เวธ ลืมตาขึ้นช้าๆ ท่ามกลางกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรแห้งและควันฟืน แสงแดดสีส้มอบอุ่นยามเช้าส่องลอดผ่านรอยต่อของกระโจมผ้าใบหนาที่ถูกสร้างขึ้นในหลืบผาหินออบซิเดียน ความเจ็บปวดทั่วร่างยังคงหลงเหลืออยู่ แต่บาดแผลไหม้ที่ฝ่ามือขวาถูกพอกไว้ด้วยยาสมุนไพรสีเขียวเข้มและพันด้วยผ้าสะอาดอย่างประณีต พลัง Error Authority ในร่างกำลังค่อยๆ ฟื้นฟูสายใยวิญญาณที่ขาดวิ่นอย่างช้าๆ ข้างเตียงพับ เซริน อาร์ก นั่งหลับพิงเสากระโจม ดาบคู่ยังคงวางอยู่บนตักในท่าพร้อมชัก แววตาของเธอมีรอยคล้ำใต้ตาจากความเหนื่อยล้าและการเฝ้าระวังภัยตลอดทั้งคืน เสียงขยับตัวของคีรันทำให้เซรินสะดุ้งตื่นขึ้นในทันที ดวงตาสีฟ้าอำพันของเธอเบิกกว้างด้วยความโล่งอก “นายฟื้นแล้ว... นายหมดสติไปเกือบสองวันเต็มๆ รู้ตัวไหม?” “สองวันงั้นหรือ...” คีรันพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง พลางยกมือขวาขึ้นขยับนิ้ว ความรู้สึกหนักอึ้งยังคงแล่นริ้วไปตามข้อต่อ “พวกผู้อพยพเป็นยังไงบ้าง?” “ทุกคนปลอดภัยดี ขบวนเกวียนตั้งค่ายพักแรมอยู่ในหุบผานี้อย่างสงบ” เซรินตอบพลางรินน้ำอุ่นจากกาต้มส่งให้เขา “คนพวกนั้นมองนายเหมือนเป็นเทพเจ้าลงมาโปรด... การที่นายปิดรอยแยกมิติด้วยมือเปล่า มันคือปาฏิหาริย์ที่ไม่มีใครในแดนรกร้างเคยเห็นมาก่อน” คีรันรับน้ำมาดื่มช้าๆ ความทรงจำเกี่ยวกับการอ่านหนังสือนิทานดวงดาวกับแม่ที่สูญสลายไปทิ้งความรู้สึกกลวงโบ๋ไว้ในใจอีกครั้ง แต่เขารู้ดีว่าชีวิตของคนนับร้อยที่รอดมาได้นั้นคุ้มค่ากับราคาที่เขาต้องจ่าย “เราอยู่ที่ไหนกันแน่ เซริน?” เขาถามพลางมองลอดช่องเปิดของกระโจมออกไป “ขอบนอกของ ‘แอ่งหลุมอุกกาบาตออบซิเดียน’ (Obsidian Crater)” เซรินตอบเสียงเคร่งเครียดขึ้น “และห่างออกไปทางเหนือเพียงห้ากิโลเมตร... คือที่ตั้งของ ‘ศูนย์วิจัย 00-Beta’ ที่เรากำลังตามหา” คีรันขยับตัวลุกขึ้นยืน แม้กล้ามเนื้อจะประท้วงด้วยความปวดร้าว แต่เจตจำนงของเขากลับไม่อาจหยุดนิ่งได้ “เราต้องรีบไป สภาสูงอาจจะส่งโดรนตรวจจับคลื่นมิติระเบิดเมื่อสองวันก่อนตามมาถึงที่นี่แล้ว” ทั้งสองคนก้าวออกจากกระโจม ผู้นำขบวนเกวียนผู้อพยพและชาวบ้านต่างพากันโค้งคำนับคีรันด้วยความซาบซึ้ง พวกเขามอบเสบียงอาหารแห้งและน้ำดื่มสะอาดให้แก่คนทั้งสองเป็นสิ่งตอบแทน คีรันและเซรินมุ่งหน้าขึ้นสู่สันเขาหินสีดำสนิท เมื่อก้าวพ้นแนวสันผา ภาพเบื้องล่างก็ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงักด้วยความตกตะลึง ใจกลางแอ่งหลุมอุกกาบาตขนาดยักษ์ มีซากปรักหักพังของอาคารวิจัยกระจกและโลหะสีขาวบริสุทธิ์ตั้งตระหง่านอยู่ ทว่าโครงสร้างอาคารส่วนใหญ่ถูกปกคลุมไปด้วยผลึกหินสีดำที่ผุดขึ้นมาจากใต้ดินดั่งหนามแหลม ที่นี่คือ ‘ศูนย์วิจัย 00-Beta’ สถานที่กำเนิดของ Project ZERO ที่ถูกลบออกจากประวัติศาสตร์โลก บรรยากาศในแอ่งหลุมสงบเงียบจนน่าขนลุก ไร้ซึ่งเสียงลมหรือเสียงสัตว์ร้าย มีเพียงคลื่นความร้อนระยิบระยับที่ลอยขึ้นมาจากรอยแตกของพื้นหิน ภายในอาคารวิจัย 00-Beta ผนังคอนกรีตสองข้างทางเรียงรายไปด้วยตู้จำศีลกระจกขนาดใหญ่ที่ว่างเปล่า มีสายท่อหล่อเย็นที่ถูกตัดขาดห้อยระโยงระยาง เซรินเดินเข้าไปใกล้ตู้จำศีลใบหนึ่ง ปลายนิ้วสัมผัสคราบสารเคมีสีเขียวที่แห้งกรัง “ตู้พวกนี้... เคยใช้บรรจุตัวอ่อนมนุษย์สำหรับการทดลองเชื่อมต่อวิญญาณ” “แม่ของผมพยายามจะยุติการทดลองพวกนี้ แต่สภาสูงกลับต้องการเร่งผลิตอาวุธสงคราม” คีรันเอ่ยเสียงขรึม สายตาจับจ้องไปที่รอยไหม้บนคอนโซลควบคุม “ฉันจำได้ว่าในบันทึกภารกิจของทีมฉัน มีรหัสลับที่เรียกว่า ‘First Child’ ระบุไว้ด้วย... นั่นคือนายใช่ไหม คีรัน?” เซรินหันมามองเขา “ใช่... ผมคือเด็กคนเดียวที่รอดชีวิตจากการปลูกฝังสิทธิ์หมายเลขศูนย์ในรุ่นแรก” ทั้งสองคนก้าวเดินต่อไปตามโถงทางเดินที่ลาดเอียงลงสู่ใจกลางแอ่งหลุม เสียงฝีเท้าสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบสงัด คีรันสังเกตเห็นว่าแสงสีฟ้าครามจากจี้ผลึกของเขาเริ่มส่งคลื่นสะท้อนกับเสาสัญญาณบนเพดาน ดึงเอาข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสไว้ในโครงสร้างผนังออกมาทีละส่วน ภาพสะท้อนโฮโลแกรมของเหล่านักวิจัยที่กำลังวิ่งหนีการบุกโจมตีของหน่วยกวาดล้างเมื่อเจ็ดปีก่อนฉายชัดขึ้นรอบตัวพวกเขา เสียงปืนและเสียงระเบิดในอดีตดังก้องอยู่ในโสตประสาท ทหารในชุดเกราะสีดำของสภาสูงกำลังสาดกระสุนพลาสมาเข้าใส่ห้องทดลองอย่างไม่เลือกหน้า เอกสารและผลึกวิจัยถูกเผาทำลายลงในกองเพลิง และท่ามกลางความโกลาหลนั้น ร่างของเอลารายืนหยัดอยู่หน้าคอนโซลหลัก มือของเธอกำลังคัดลอกไฟล์ข้อมูลทั้งหมดลงในจี้ผลึกสีดำชิ้นนี้ ‘ฉันจะไม่ยอมให้ความหวังของมนุษยชาติต้องดับสูญไปในคืนนี้...’ เสียงในอดีตของเอลาราดังก้องด้วยความเด็ดเดี่ยว คีรันยืนมองภาพความทรงจำนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว ความผูกพันที่แม้จะไร้ซึ่งความทรงจำทางเสียงหัวเราะ แต่สายใยแห่งความรักและความเสียสละของแม่กลับชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด เซรินยืนมองดูภาพเหตุการณ์เหล่านั้นด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น “ทีมของฉัน... พวกเขาไม่ได้ทรยศ แต่พวกเขาต่อสู้เพื่อปกป้องด็อกเตอร์เอลาราจนถึงวินาทีสุดท้าย!” ความจริงที่ถูกเปิดเผยได้ปลดเปลื้องตราบาปในหัวใจของเซรินที่เธอแบกรับมาตลอดเจ็ดปีลงอย่างสิ้นเชิง “เราจะสานต่อสิ่งที่พวกเขาเริ่มต้นไว้ เซริน” คีรันเอ่ยให้กำลังใจ “ความตายของพวกเขาจะไม่สูญเปล่า” ทั้งสองคนมุ่งหน้าสู่บันไดวนชั้นใต้ดินต่อไป ด้วยจิตใจที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในการก้าวข้ามชะตากรรม คีรันนำเซรินเดินลงไปตามทางลาดหินออบซิเดียน มุ่งหน้าสู่ทางเข้าหลักของอาคารวิจัย ประตูนิรภัยของศูนย์วิจัยถูกปลดล็อกทิ้งไว้มานานหลายปี บนพื้นทางเดินมีคราบฝุ่นหนาเตอะและเศษเอกสารที่กลายเป็นหินฟอสซิล ทันทีที่คีรันก้าวเท้าพ้นธรณีประตู จี้ผลึกสีดำบนหน้าอกของเขาก็ส่งคลื่นความถี่สูงออกมาในทันที วิ้งงงง! ระบบพลังงานสำรองของศูนย์วิจัยที่หลับใหลมานานหลายสิบปีพลันถูกกระตุ้นให้ทำงาน แสงไฟนีออนสีฟ้าครามตามแนวทางเดินสว่างวาบขึ้นทีละดวงอย่างเป็นระเบียบ และตรงเบื้องหน้าของพวกเขา ในห้องโถงวิจัยกว้างใหญ่ ละอองแสงดิจิทัลเริ่มควบแน่นตัวขึ้นกลางอากาศ กลายเป็น ‘ภาพสะท้อนโฮโลแกรมย้อนอดีต’ (Residual Memory Echoes) ของเหล่านักวิจัยในชุดกาวน์สีขาวที่กำลังเดินทำงานกันอย่างเร่งรีบ “นั่นมัน... ข้อมูลความทรงจำตกค้างในควอนตัมฟิลด์” เซรินพึมพำด้วยความทึ่ง และที่ใจกลางห้องโถง ร่างโฮโลแกรมของหญิงสาวผมสีดำยาวในชุดกาวน์ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน ใบหน้าของเธอสง่างาม ทว่าแววตากลับเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นอันไร้ขอบเขต — เอลารา เวธ หัวใจของคีรันเต้นกระหน่ำ เขาก้าวเข้าไปหาร่างโฮโลแกรมของมารดาอย่างลืมตัว ภาพสะท้อนของเอลารากำลังยืนคุยกับนักวิทยาศาสตร์ชายอีกคนหนึ่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เสียงบันทึกความทรงจำดังก้องออกมาจากระบบขยายเสียงของห้องโถง ‘...การทดลองขั้นที่ศูนย์สำเร็จแล้ว สิทธิ์เหนือข้อผิดพลาดสามารถสถิตอยู่ในพันธุกรรมมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่สภาสูงกำลังส่งหน่วยกวาดล้างมาที่นี่ พวกเขาต้องการทำลายตัวอย่างทั้งหมดเพื่อรักษาระเบียบจอมปลอม...’ ‘ด็อกเตอร์เอลารา! คุณต้องพาลูกชายของคุณหนีไปเดี๋ยวนี้!’ นักวิทยาศาสตร์ชายตะโกนเตือนด้วยความตื่นตระหนก เอลาราส่ายหน้าช้าๆ แววตาของเธอเปี่ยมด้วยความเจ็บปวดอันลึกซึ้ง ‘ฉันหนีไปพร้อมกับเขาไม่ได้... รหัสติดตามของสภาสูงล็อกอยู่ที่วิญญาณของฉัน ถ้าฉันไปด้วย พวกมันจะตามเจอคีรัน ฉันต้องแยกทางและนำตัวล่อออกไปอีกทางหนึ่ง’ เธอหันหน้ามาทางทิศที่คีรันยืนอยู่ ราวกับเธอมองเห็นอนาคตในอีกยี่สิบปีข้างหน้า ‘คีรัน... ลูกรักของแม่ ถ้าลูกได้มายืนอยู่ที่นี่ แสดงว่าลูกเติบโตขึ้นมาอย่างเข้มแข็งแล้ว อย่าร้องไห้ให้กับการสูญเสียความทรงจำ เพราะทุกชิ้นส่วนที่ลูกเสียไป คือกุญแจที่จะปลดปล่อยมนุษยชาติ’ ‘จงมุ่งหน้าสู่ใจกลางหอคอยบันทึกข้อมูล ปลดผนึกประตูบานที่สาม และค้นหาตัวตนที่แท้จริงของ Administrator ก่อนที่มันจะกลืนกินโลกทั้งใบ...’ ภาพโฮโลแกรมของเอลารากะพริบวูบก่อนจะสลายตัวกลายเป็นละอองแสงสีคราม จางหายไปในความมืดมิด ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและน้ำตาที่ไหลรินผ่านร่องแก้มของคีรัน เขาจำเสียงหัวเราะของแม่ไม่ได้ จำบ้านเกิดไม่ได้ แต่ความรักและเจตจำนงที่แม่ทิ้งไว้ให้ ยังคงสลักลึกอยู่ในจิตวิญญาณของเขาอย่างไม่มีวันลบล้าง “เราต้องไปต่อ เซริน” คีรันปาดน้ำตา หันกลับมาสบตากับหญิงสาวด้วยแววตาที่ลุกโชนดั่งเปลวเพลิง “ไปสู่ใจกลางหอคอย เพื่อจบเรื่องนี้ด้วยมือของเราเอง” คีรันก้าวเดินไปหยุดยืนอยู่หน้าคอนโซลควบคุมหลักที่มารดาของเขาเคยใช้ทำงาน คราบฝุ่นหนาเตอะถูกมือของเขาปัดออก เผยให้เห็นรอยประทับตราฝ่ามือชีวภาพที่ยังคงมีไฟเรืองแสงสีทองจางๆ เมื่อเขาทาบฝ่ามือขวาลงไป รอยประทับนั้นก็ตอบรับกับเส้นสายตรรกะในตัวเขา ระบบแสดงข้อความยืนยันสถานะสิทธิ์สายเลือดโดยตรงโดยไม่ต้องผ่านการอนุญาตจากเซิร์ฟเวอร์ส่วนกลาง เซรินมองดูภาพเหตุการณ์เหล่านั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “คีรัน... ข้อมูลทั้งหมดนี้คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการเปิดโปงสภาสูง พวกเราจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายมันได้อีก”