ระบบเหนือชะตา EP.17 : ผู้เฝ้ามองในเงามืด

ทางเดินใต้ดินของศูนย์วิจัย 00-Beta ทอดตัวลึกลงไปสู่ชั้นหินลาวาเก่าที่ดับสนิท ผนังสองข้างทางสร้างขึ้นจากโลหะผสมไทเทเนียมหนาเตอะ มีรอยขีดข่วนและคราบเลือดแห้งกรังสะท้อนถึงการต่อสู้ครั้งประวัติศาสตร์เมื่อเจ็ดปีก่อน คีรันและเซรินก้าวเดินอย่างระมัดระวัง แสงไฟจากปลายดาบไอเย็นของเซรินส่องสว่างเส้นทางข้างหน้าเป็นระยะสามเมตร ความเงียบสงัดรอบตัวถูกรบกวนด้วยเสียงหยดน้ำและเสียงการทำงานของท่อส่งสารหล่อเย็นแรงดันต่ำ ทว่าในความเงียบนั้น สัญชาตญาณของคีรันกลับสัมผัสได้ถึง ‘สายตา’ คู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องมองพวกเขามาจากเงามืดด้านหน้า มันไม่ใช่สายตาของเครื่องจักรกล และไม่ใช่จิตสังหารของสัตว์ร้าย แต่มันคือจิตสำนึกของมนุษย์ที่แฝงไปด้วยความระแวดระวังอย่างถึงที่สุด “มีคนอยู่ข้างหน้า” คีรันกระซิบเตือนพลางยื่นมือไปแตะแขนของเซรินให้หยุดเดิน เซรินยกดาบคู่ขึ้นตั้งการ์ดทันที ดวงตาสีฟ้าอำพันของเธอกวาดมองเข้าไปในซอกหลืบของท่อระบายอากาศขนาดใหญ่ที่มุมห้องโถงย่อย “ออกมาซะ ก่อนที่ฉันจะแช่แข็งท่อตรงนั้นให้แตกเป็นผง” เซรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเฉียบขาด เสียงหัวเราะแหบแห้งดั่งใบไม้กรอบดังสะท้อนออกมาจากท่อเหล็ก เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวพ้นเงามืดออกมาสู่แสงไฟ ชายชราผู้นั้นสวมชุดคลุมหนังขาดวิ่น ร่างกายผ่ายผอมจนเห็นโครงกระดูก ทว่าสิ่งที่ทำให้ทั้งสองคนต้องตกตะลึงคือ แขนขวาและซีกหน้าด้านขวาของเขาถูกแทนที่ด้วย ‘ผลึกคริสตัลสีดำทอง’ ชนิดเดียวกับพลัง Error Authority ของคีรัน! ผลึกนั้นฝังลึกเข้าไปในเนื้อเยื่อและกะโหลกศีรษะของเขา ส่งประกายแสงวูบวาบตามจังหวะการเต้นของหัวใจ “ไม่ต้องตื่นตระหนกไป แม่หนูนักล่า... และเจ้าหนูหมายเลขศูนย์” ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาข้างซ้ายที่เป็นเนื้อหนังมนุษย์จ้องมองคีรันด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดกลัว “ท่านเป็นใคร? ทำไมถึงมีพลังของสิทธิ์หมายเลขศูนย์อยู่ในร่าง?” คีรันก้าวขึ้นมาประจันหน้า ถามด้วยความสงสัยอย่างยิ่งยวด “ฉันชื่อ ‘คาเอล’... อดีตตัวอย่างทดลองหมายเลข 01 ก่อนหน้าที่เธอจะถือกำเนิดขึ้นมา” ชายชราตอบพลางยกแขนผลึกสีดำขึ้นมาให้ดู “ตัวอย่างหมายเลขหนึ่งงั้นหรือ?” เซรินขมวดคิ้วแน่น “ในบันทึกของสภาสูงระบุว่าตัวอย่างทดลองก่อนหน้าคีรันทั้งหมดเสียชีวิตจากการปฏิเสธพลังงานไปหมดแล้วนี่!” “สภาสูงคิดว่าฉันตายไปแล้วหลังจากถูกโยนทิ้งลงในเตาเผาขยะชีวภาพ” คาเอลแสยะยิ้มอันน่าเวทนา “แต่เอลาราแอบช่วยชีวิตฉันไว้ และส่งฉันมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่เพื่อเฝ้าดู ‘ประตูกลอนทั้งห้า’” “ประตูกลอนทั้งห้า?” คีรันขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น คำบอกเล่าของคาเอลกำลังเปิดเผยปริศนาที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น คาเอลก้าวเดินนำทางอย่างเชื่องช้า ขาขวาที่เป็นผลึกสีดำทองเคาะลงบนพื้นหินส่งเสียงดังกึกก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงสะท้อนจากผลึกบนใบหน้าของเขาส่องสว่างให้เห็นซอกหลืบมืดมิดของอุโมงค์หินลาวา “ท่านคาเอล... ผลึกพวกนี้แพร่กระจายในร่างของท่านมานานแค่ไหนแล้ว?” คีรันเอ่ยถามพลางเดินเคียงข้าง “นับตั้งแต่วันที่ฉันพยายามจะเขียนทับตรรกะของประตูบานที่สามโดยไม่มี ‘กุญแจสมบูรณ์’” คาเอลตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “สิทธิ์ Error Authority เป็นพลังที่อันตรายเกินกว่าที่ร่างกายมนุษย์ทั่วไปจะทนรับได้ หากปราศจากรหัสพันธุกรรมที่เอลาราปรับจูนไว้ ผลลัพธ์ก็คือการที่ร่างกายจะถูกพลังกลืนกินจนกลายเป็นผลึกแบบฉัน” “แต่คีรันสามารถใช้พลังได้โดยไม่กลายสภาพเป็นผลึก” เซรินชี้ให้เห็น “เพราะเขาคือตัวอย่างหมายเลขศูนย์ที่สมบูรณ์แบบเพียงคนเดียว” ชายชราหันมามองคีรันด้วยแววตาที่ทั้งยกย่องและหวาดหวั่น “แต่ถึงอย่างนั้น... ราคาที่เขาต้องจ่ายก็คือ ‘ความทรงจำ’ ใช่ไหมล่ะ?” คีรันพยักหน้ารับช้าๆ “ใช่ครับ ทุกครั้งที่ผมก้าวข้ามขีดจำกัด ชิ้นส่วนความทรงจำในอดีตจะถูกลบล้างไป” “นั่นคือกลไกป้องกันตัวเองของวิญญาณ” คาเอลอธิบาย “สมองของมนุษย์มีพื้นที่จำกัด เมื่อต้องรองรับตรรกะระดับมหาศาล ระบบจึงจำเป็นต้องเคลียร์พื้นที่ความทรงจำส่วนบุคคลทิ้ง เพื่อไม่ให้จิตสำนึกแตกสลาย” “มีวิธีหยุดยั้งการสูญเสียนี้ไหมครับ?” เซรินถามอย่างร้อนใจ “มีเพียงวิธีเดียว...” คาเอลหยุดเดิน หันกลับมาสบตากับคนทั้งสอง “คือการเข้าถึง ‘ประตูบานที่ห้า’ และโค่นล้ม Administrator เพื่อเขียนทับกฎเกณฑ์ของระบบกลางใหม่ทั้งหมด” “แต่นั่นหมายถึงการต้องบุกเข้าไปในใจกลางนครลอยฟ้าของสภาสูง” เซรินเอ่ยเสียงเครียด “ถูกต้อง... เส้นทางสู่เสรีภาพ ย่อมต้องแลกมาด้วยสงครามครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์” ชายชราพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม ทั้งสามคนเดินต่อไปจนถึงลานกว้างใต้ดินที่มีโครงสร้างเสาหินขนาดใหญ่ค้ำยันเพดานไว้ กลิ่นอายของพลังงานมานาและไฟฟ้าสถิตเข้มข้นขึ้นจนสัมผัสได้ถึงแรงต้านในอากาศ เบื้องหน้าของพวกเขา คือโครงสร้างฐานรากของหอคอยบันทึกข้อมูลที่ทอดตัวขึ้นสู่เบื้องบนดั่งกระดูกสันหลังของยักษ์โบราณ “เรามาถึงแล้ว... ประตูสู่หอคอยแกนกลาง” คาเอลชี้มือไปยังบานประตูลิฟต์แม่เหล็กโบราณที่จมอยู่ในเงามืด คีรันสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมพร้อมที่จะก้าวเข้าสู่บททดสอบถัดไปที่จะท้าทายทั้งร่างกายและจิตวิญญาณของเขาอย่างถึงที่สุด “ระบบกลางไม่ได้ถูกค้ำจุนด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์อย่างเดียว คีรัน” คาเอลอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มันถูกค้ำจุนด้วย ‘ประตูกลอนมิติต้องห้ามทั้งห้าบาน’ (Five Forbidden Gates) ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังเจตจำนงเสรีของมนุษย์ไว้” “ประตูบานที่หนึ่งถูกผนึกไว้ในนครหลวง ประตูบานที่สองอยู่ใต้ศูนย์ประเมินเขตเจ็ดที่เธอเพิ่งปิดมันไป และประตูบานที่สาม... ตั้งอยู่ใจกลางหอคอยแกนกลางของศูนย์วิจัยแห่งนี้” “แล้วอีกสองบานที่เหลือล่ะ?” เซรินถามอย่างรวดเร็ว “บานที่สี่อยู่ในนครลอยฟ้าของสภาสูง และบานที่ห้า... บานสุดท้าย... ตั้งอยู่ ณ จุดศูนย์กลางของระบบ ซึ่งเป็นที่พำนักของ Administrator” คาเอลมองคีรันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น “ถ้านายต้องการปลดปล่อยโลก นายต้องปิดผนึกประตูทั้งห้าบานลงให้หมด... แต่ราคามันจะยิ่งทวีความโหดร้ายขึ้นเรื่อยๆ” คาเอลชี้ไปที่ซีกร่างผลึกของตนเอง “ดูฉันสิ... ฉันพยายามจะปิดประตูบานที่สามเมื่อห้าปีก่อน แต่ร่างกายของฉันทนทานต่อต้นทุนไม่ไหว จิตวิญญาณครึ่งหนึ่งของฉันถูกกลืนกินกลายเป็นผลึก และความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับครอบครัวของฉันก็สูญสลายไปจนหมดสิ้น!” “ฉันจำไม่ได้แม้กระทั่งว่าตัวเองมีลูกหรือภรรยาหรือไม่... สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ในหัวของฉัน คือความทรมานที่ไม่มีวันสิ้นสุดนี้!” น้ำตาของชายชราไหลผ่านรอยต่อระหว่างเนื้อหนังกับผลึกสีดำ ความจริงอันโหดร้ายทำให้บรรยากาศในอุโมงค์หนักอึ้ง คีรันมองดูร่างที่พิการของคาเอลด้วยความสะเทือนใจ เขารู้ดีว่าชะตากรรมของชายชราตรงหน้า อาจเป็นภาพสะท้อนของอนาคตของเขาเอง หากเขาต้องสูญเสียความทรงจำไปเรื่อยๆ จนหมดสิ้น เซรินเดินเข้ามากุมมือซ้ายของคีรันไว้แน่น ถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นคงผ่านฝ่ามือ “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะคอยเป็นความทรงจำให้นายเอง คีรัน... ฉันจะไม่ยอมให้นายต้องลืมเลือนตัวเองไปเหมือนกับเขา” คีรันสบตากับหญิงสาว แววตาของเขากลับมาเปี่ยมด้วยพลังแห่งความหวังอีกครั้ง “ขอบใจ เซริน” เขาหันกลับมามองคาเอล “ท่านคาเอล... พาเราไปที่หอคอยแกนกลางเถอะ ผมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับประตูบานที่สามแล้ว” คาเอลมองดูเด็กหนุ่มและหญิงสาวที่ยืนหยัดเคียงข้างกัน แววตาสิ้นหวังของชายชราเริ่มจุดประกายไฟแห่งความหวังขึ้นมาอีกครั้ง “ตามฉันมา... ฉันจะเปิดทางลับที่หลบเลี่ยงโกเลมป้องกันให้พวกเธอ” คาเอลหันหลังเดินนำหน้า มุ่งตรงสู่ใจกลางหอคอยบันทึกข้อมูลที่ซึ่งชะตากรรมของพวกเขาจะถูกทดสอบอีกครั้ง คาเอลยกมือผลึกขึ้นลูบหน้าอกตนเอง รอยผลึกสีดำทองที่ลามขึ้นมาถึงคอเริ่มส่งเสียงเปรี๊ยะแผ่วเบา “สิทธิ์หมายเลขศูนย์ไม่ใช่แค่พลังทำลายล้าง คีรัน... มันคือ ‘กุญแจหลัก’ (Master Key) ที่สามารถเขียนทับสถาปัตยกรรมรากฐานของมิติได้” “แต่ถ้าร่างกายไม่สามารถรองรับข้อมูลมหาศาลนั้นได้ ผลลัพธ์ก็คือการกลายสภาพเป็นผลึกที่ไร้จิตวิญญาณแบบฉัน... เอลาราเคยเตือนฉันแล้ว แต่ตอนนั้นฉันหยิ่งผยองเกินกว่าจะรับฟัง” “ท่านไม่ได้ผิดหรอกครับ ท่านคาเอล” คีรันเอ่ยปลอบ “ใครก็ตามที่ต้องตกอยู่ใต้การกดขี่ของระบบ ย่อมต้องการหาทางต่อสู้อย่างถึงที่สุด” เซรินมองดูสายเคเบิลโบราณที่พาดผ่านผนังหิน “แล้วสภาสูงรู้เรื่องประตูทั้งห้าบานนี้ไหม?” “พวกมันรู้เฉพาะสามบานแรก” คาเอลตอบ “ส่วนบานที่สี่และห้า เป็นความลับสูงสุดที่แม้แต่ผู้นำสภาสูงก็เข้าไม่ถึง มีเพียง Administrator เท่านั้นที่เฝ้าดูแลมันอยู่” “นั่นหมายความว่า ถ้าเราปิดประตูบานที่สามได้ ระบบควบคุมของสภาสูงในเขตแดนนี้จะพังทลายลงทันทีใช่ไหมครับ?” คีรันถาม “ใช่... เสาสัญญาณสกิลทั้งหมดในรัศมีพันกิโลเมตรจะหยุดทำงาน และนั่นจะเป็นโอกาสเดียวที่มนุษยชาติจะได้ตื่นขึ้นจากภาพลวงตา” ชายชราพยักหน้า คีรันกระชับจี้ผลึกสีดำบนหน้าอก แววตาของเขาแน่วแน่ดั่งศิลาผา “ถ้าอย่างนั้น เราไม่มีเวลาให้ลังเลอีกแล้ว” ทั้งสามคนเร่งฝีเท้าก้าวเดินผ่านอุโมงค์หินลาวา มุ่งหน้าตรงเข้าสู่โถงลิฟต์แกนกลางที่จะนำพาพวกเขาขึ้นสู่ยอดหอคอย