ระบบเหนือชะตา EP.18 : ราคาของการมองเห็น

เสียงเครื่องจักรกลขนาดยักษ์ขบกันดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องมาจากห้องปฏิกรณ์ย่อยใต้หอคอยบันทึกข้อมูล คาเอลนำพาคีรันและเซรินก้าวเดินข้ามสะพานแคบที่พาดผ่านบ่อหลอมละลายสารตรรกะสีส้มสว่างโร่ ความร้อนระอุแผ่ซ่านขึ้นมาปะทะผิวหนังจนแสบร้อน ที่ใจกลางห้องปฏิกรณ์ มีลูกบาศก์ควอนตัมสีดำขนาดเท่าตึกสามชั้นลอยตัวหมุนคว้างอยู่กลางอากาศ เหนือลูกบาศก์นั้นมีสายฟ้าสีม่วงฟาดกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย มันคือ ‘แกนบันทึกความทรงจำโลก’ (World Memory Archive Core) “ข้อมูลวิจัยฉบับสมบูรณ์ของเอลาราถูกเก็บไว้ในแกนกลางลูกบาศก์นั้น” คาเอลหยุดยืนที่ริมขอบสะพาน ชี้มือผลึกสีดำไปยังลูกบาศก์ “แต่มันถูกป้องกันด้วยคลื่นตรรกะสะท้อนกลับระดับสูงสุด ใครก็ตามที่พยายามเชื่อมต่อ จะต้องถูกดึงเข้าสู่ ‘กระบวนการชำระล้างจิตวิญญาณ’ (Soul Purge)” “ผมต้องเข้าไปข้างใน” คีรันเอ่ยเสียงหนักแน่น ไม่มีความลังเลในน้ำเสียง “คีรัน... นายเพิ่งฟื้นจากการหมดสติไปสองวัน ถ้านายจ่ายต้นทุนความทรงจำเพิ่มอีก ร่างกายนายอาจจะทนไม่ไหวนะ” เซรินเอื้อมมือดึงแขนเสื้อของเขาไว้ด้วยความเป็นห่วงอย่างชัดเจน “ถ้าเราไม่ได้ข้อมูลชุดนี้มา เราจะไม่มีทางรู้โครงสร้างของประตูบานที่สาม และเราจะไม่มีวันหยุดยั้งการล้างบางของสภาสูงได้” คีรันหันมายิ้มบางๆ ให้เธอ “ไม่ต้องห่วง ผมสัญญาว่าจะกลับมา” เขาปล่อยให้เซรินคลายมือออก จากนั้นจึงก้าวเดินตรงไปยังแท่นเชื่อมต่อที่ยื่นออกไปกลางบ่อลาวา คีรันนั่งลงขัดสมาธิบนแท่นโลหะ ปลดปล่อยพลัง Error Authority แผ่ออกไปรอบตัว ละอองแสงสีทองดำหมุนวนกลายเป็นสะพานพลังงานเชื่อมต่อตรงเข้าสู่ลูกบาศก์ควอนตัม วูบ! จิตสำนึกของคีรันถูกกระชากหลุดออกจากร่างกายเนื้อในทันที โลกทางกายภาพดับมืดลง แทนที่ด้วยห้วงอวกาศสีขาวสว่างจ้าอันไร้ที่สิ้นสุด สะพานโลหะแคบๆ ที่ทอดข้ามบ่อหลอมละลายสารตรรกะสั่นสะเทือนตามจังหวะการหมุนของลูกบาศก์ควอนตัมยักษ์ ไอความร้อนสีส้มแสดที่ลอยขึ้นมาแผดเผาจนเม็ดเหงื่อบนหน้าผากของคีรันระเหยกลายเป็นไอในทันที เซรินก้าวเดินตามมาหยุดยืนอยู่ที่โคนสะพาน สายตาของเธอไม่ละไปจากแผ่นหลังของเด็กหนุ่ม “คีรัน... สัญญาณรบกวนในลูกบาศก์นั้นหนาแน่นมาก ถ้าจิตวิญญาณของนายหลุดเข้าไปแล้วหาทางกลับไม่ได้ นายจะติดอยู่ในห้วงสุญญากาศตรรกะตลอดกาล” “ผมจะไม่หลงทาง” คีรันตอบกลับโดยไม่หันมอง “ผมมีเป้าหมายที่ต้องทำให้สำเร็จ และผมรู้ว่ามีคนที่กำลังรอคอยความจริงนี้อยู่” เขาเดินไปจนถึงปลายสะพาน นั่งลงขัดสมาธิบนแท่นเชื่อมต่อโลหะที่เต็มไปด้วยช่องเสียบสายสัญญาณโบราณ จี้ผลึกสีดำบนหน้าอกของเขาเริ่มสั่นพริ้ว ปล่อยคลื่นพลังงานสีทองดำแผ่ขยายออกไปล้อมรอบแท่นเชื่อมต่อ เพื่อสร้างเกราะคุ้มกันร่างกายเนื้อไว้ในระหว่างที่จิตสำนึกแยกตัวออกไป “ดูแลร่างของผมด้วย เซริน คาเอล” คีรันกระซิบเบาๆ ก่อนจะหลับตาลงและส่งจิตสำนึกพุ่งทะยานเข้าสู่ลูกบาศก์ควอนตัม ในห้วงอวกาศสีขาวอันไร้ขอบเขต คีรันต้องเผชิญหน้ากับพายุข้อมูลที่หมุนวนดั่งพายุทอร์นาโด ตัวเลขและสมการตรรกะนับพันล้านชุดพุ่งกระแทกเข้าใส่ร่างวิญญาณของเขาอย่างบ้าคลั่ง เขามองเห็นภาพประวัติศาสตร์ที่ถูกบิดเบือน มองเห็นการล่มสลายของอารยธรรมเก่า และการขึ้นสู่อำนาจของสภาสูงผ่านการใช้ระบบสกิลเข้าควบคุมมวลมนุษย์ ทุกข้อมูลที่เขาซึมซับเข้าไป ล้วนสร้างแรงกดทับอย่างมหาศาลต่อขีดความสามารถของสมอง แต่เขาก็ไม่ยอมหยุดยั้ง เขาก้าวฝ่าพายุข้อมูลตรงเข้าไปยังใจกลางม่านพลังงานสีเลือด ยื่นมือออกไปสัมผัสกับแกนข้อมูลของโครงการซีโร่อย่างเด็ดเดี่ยว ความเจ็บปวดจากการสูญเสียความทรงจำเรื่องสายฝนในวัยเด็กฉีกกระชากวิญญาณของเขาจนเกือบแตกสลาย ทว่าเจตจำนงที่ต้องการปลดปล่อยโลกกลับค้ำจุนเขาไว้จนสามารถดาวน์โหลดข้อมูลทั้งหมดได้สำเร็จ เมื่อเขาลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกแห่งความเป็นจริง ร่างกายของเขาก็อาบไปด้วยเหงื่อและเลือด แต่ในมือของเขามี ‘แผนผังโครงสร้างของประตูทั้งห้าบาน’ สลักลึกอยู่ในความทรงจำอย่างถาวรแล้ว เบื้องหน้าของเขา คือวงล้อตรรกะขนาดยักษ์นับล้านวงที่กำลังหมุนขบกันอย่างเป็นระเบียบ ทุกวงล้อบรรจุความทรงจำและประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน และที่ใจกลางวงล้อเหล่านั้น มีม่านพลังงานสีเลือดที่สลักคำว่า ‘PROJECT ZERO: RESTRICTED ARCHIVE’ ขวางกั้นอยู่ คีรันก้าวเข้าไปหาม่านพลังงาน ยื่นมือแตะลงบนตัวอักษรเพื่อเริ่มกระบวนการถอดรหัส [เริ่มการดาวน์โหลดข้อมูลการวิจัย: โครงสร้างของประตูกลอนทั้งห้า] [ระบบตรวจพบการบุกรุกโดยไม่ได้รับอนุญาต — ดำเนินการชำระล้างจิตสำนึก] เปรี๊ยะ! สายฟ้าแห่งตรรกะฟาดลงมาบนร่างวิญญาณของเขาอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดระดับที่ฉีกกระชากอนุภาคจิตสำนึกทำให้คีรันกรีดร้องออกมาด้วยความทรมาน ระบบเริ่มดึงเอาความทรงจำในอดีตของเขาออกไปทีละชิ้นอย่างโหดร้าย คราวนี้ มันคือความทรงจำเกี่ยวกับ ‘เสียงของสายฝน’ ในยามค่ำคืนที่แม่เคยกล่อมเขานอน... เสียงหยดน้ำที่กระทบหน้าต่างไม้... เสียงอันแสนสงบที่เคยปลอบประโลมหัวใจของเขาในวันที่เหน็บหนาว เสียงเหล่านั้นเริ่มพร่ามัวและเงียบงันลง กลายเป็นความเงียบสงัดที่ไร้ซึ่งท่วงทำนอง เขาจำได้ว่าฝนเคยตก แต่เขาไม่สามารถจินตนาการหรือได้ยินเสียงอันอบอุ่นของสายฝนในความทรงจำได้อีกต่อไปแล้ว [ชำระต้นทุนสิทธิ์: บันทึกความจำเชิงเสียงเกี่ยวกับ 'สายฝนและบทเพลงกล่อมเด็กในวัยเยาว์' ถูกลบล้างถาวร] ความว่างเปล่าแผ่ขยายออกไปในจิตใจของเขา แต่คีรันไม่ยอมปล่อยมือ เขากัดฟันยึดมั่นในเจตจำนงเสรี ส่งคลื่น Error Authority เขียนทับระบบชำระล้างจนแตกพ่าย “ข้าคือผู้ถือครองสิทธิ์หมายเลขศูนย์... ข้าจะไม่ยอมให้กฎของพวกแกมากำหนดชะตาของข้า!” เขาตะโกนก้องในมิติสีขาว เปรี้ยง! ม่านพลังงานสีเลือดระเบิดแตกกระจาย ข้อมูลการวิจัยฉบับสมบูรณ์ไหลทะลักเข้าสู่จิตสำนึกของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ความจริงเกี่ยวกับประตูบานที่สามถูกเปิดเผย... มันไม่ใช่เพียงประตูปิดกั้นมิติ แต่คือ ‘เครื่องจักรสังเคราะห์สกิลระดับโลก’ ที่กำลังเปลี่ยนมนุษย์ทุกคนให้กลายเป็นแบตเตอรี่พลังงานของระบบกลาง จิตสำนึกของคีรันถูกผลักดันกลับคืนสู่ร่างเนื้ออย่างรวดเร็ว เฮือก! คีรันสะดุ้งตื่นขึ้นบนแท่นโลหะ หอบหายใจอย่างรุนแรง เลือดไหลซึมออกมาจากหูและจมูก เซรินรีบวิ่งเข้ามาประคองร่างของเขาไว้ในอ้อมแขน “คีรัน! นายได้ยินฉันไหม!” เธอร้องเรียกด้วยความตื่นตระหนก คีรันพยักหน้าช้าๆ สายตาของเขามองไปยังหยดน้ำที่หยดลงมาจากเพดานห้องปฏิกรณ์... เขาเห็นมันหยด แต่ในใจของเขาไม่มีเสียงสะท้อนของสายฝนอีกต่อไปแล้ว “ผมได้ข้อมูลมาแล้ว เซริน...” คีรันเอ่ยเสียงแหบพร่า “ประตูบานที่สามอยู่บนยอดหอคอย... และเราต้องไปทำลายมันเดี๋ยวนี้” ละอองข้อมูลสีขาวรอบตัวคีรันเริ่มหมุนวนเร็วขึ้นจนกลายเป็นพายุไซโคลนตรรกะ เขารู้สึกได้ถึงจิตสำนึกของตนเองที่กำลังถูกยืดขยายออกไปเชื่อมต่อกับเซิร์ฟเวอร์ย่อยนับพันเครื่องทั่วโลก เขาเห็นภาพของผู้คนนับล้านในเมืองต่างๆ ที่กำลังใช้ชีวิตอยู่ใต้ภาพลวงตา เด็กหนุ่มที่ได้รับสกิลขุดแร่และถูกส่งตัวเข้าสู่เหมือง หญิงสาวที่ได้รับสกิลรักษาและถูกบังคับให้ทำงานในโรงพยาบาลของสภาสูงโดยไม่มีสิทธิ์เลือกเส้นทางชีวิตของตนเอง ‘ระบบไม่ได้เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ใคร... แต่มันเลือกสิ่งที่จะทำให้มันควบคุมโลกได้ง่ายที่สุดต่างหาก’ คีรันคิดด้วยความเจ็บปวด ความโกรธแค้นและเจตจำนงเสรีลุกโชนขึ้นในจิตวิญญาณของเขา คลื่น Error Authority สีทองดำระเบิดออกจากร่างวิญญาณ ปัดเป่าพายุข้อมูลที่พยายามจะกลืนกินจิตสำนึกของเขาให้กระจายออกไป เขาเอื้อมมือคว้าชิ้นส่วนแกนข้อมูลของโครงการซีโร่ไว้ในกำมือ บังคับบีบอัดมันให้กลายเป็นผลึกตรรกะขนาดจิ๋วแล้วหลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของตนเอง เมื่อกระบวนการดาวน์โหลดเสร็จสิ้น พายุข้อมูลก็สงบลงในทันที ห้วงอวกาศสีขาวสลายตัวไป นำพาจิตสำนึกของเขากลับคืนสู่ร่างเนื้อที่นั่งอยู่บนแท่นโลหะกลางบ่อลาวา เซรินที่เฝ้ามองอยู่รีบวิ่งเข้ามาประคองร่างของเขา “คีรัน! ปลอดภัยดีใช่ไหม?” คีรันพยักหน้าอย่างช้าๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เปรอะคราบเลือด “ผมได้พิมพ์เขียวของประตูบานที่สามมาแล้ว... เรามีวิธีปิดมันแล้ว เซริน”