ระบบเหนือชะตา EP.2 : ตัวตนที่ระบบระบุไม่ได้

แสงไฟสีขาวนวลจากหลอดนีออนฝังเพดานสะท้อนกับผนังโลหะขัดมันของห้องกักกันพิเศษชั้นใต้ดิน อากาศภายในห้องเย็นยะเยือกและนิ่งสนิท ไร้ซึ่งเสียงรบกวนจากภายนอก มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของคีรัน เวธ ที่นั่งอยู่บนม้านั่งโลหะตรงกลางห้อง ข้อมือทั้งสองข้างของเขาถูกพันธนาการไว้ด้วยกุญแจมือสนามแม่เหล็กที่เปล่งแสงสีฟ้าหม่น อุปกรณ์ชิ้นนี้ถูกออกแบบมาเพื่อสะกดการไหลเวียนของมานาและระงับการทำงานของระบบประสาทสั่งการสกิล ทว่าสำหรับคีรัน มันกลับเป็นเพียงแผ่นโลหะหนักอึ้งที่สร้างความรำคาญเท่านั้น พลังที่หลับใหลอยู่ภายในกระแสเลือดของเขาไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยมานา มันคือกระแสสำนึกที่เชื่อมโยงกับโครงสร้างความเป็นจริงโดยตรง จี้ผลึกสีดำใต้เสื้อเชิ้ตยังคงทิ้งรอยไหม้อุ่นๆ ไว้บนผิวหนังตรงหน้าอกซ้าย ความรู้สึกสูญเสียเสียงหัวเราะของเอลารา มารดาของเขา ยังคงเป็นบาดแผลสดใหม่ที่ตอกย้ำว่า อำนาจที่เขาเพิ่งปลุกขึ้นมานั้นมีราคาที่ต้องจ่ายจริง ประตูนิรภัยระบบไฮดรอลิกหนาครึ่งฟุตส่งเสียงหวีดแผ่วเบาก่อนจะเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ไอความเย็นจากภายนอกไหลทะลักเข้ามาพร้อมกับร่างสูงโปร่งของอาร์เดน หัวหน้าฝ่ายสืบสวนความผิดปกติ อาร์เดนก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าสุขุม สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนของเขากวาดมองคีรันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ในมือของเขาถือกล่องอุปกรณ์สแกนเนอร์ความละเอียดสูงรุ่นเฉพาะของฝ่ายความมั่นคงกลาง “นั่งนิ่งๆ ถ้าไม่อยากให้สนามแม่เหล็กปล่อยกระแสไฟฟ้าช็อตกล้ามเนื้อ” อาร์เดนเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความเกลียดชังแต่เต็มไปด้วยความเด็ดขาด “ผมก็ไม่ได้คิดจะวิ่งชนประตูกระจกหนาสามนิ้วออกไปอยู่แล้วครับท่าน” คีรันตอบกลับ สายตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ อาร์เดนวางกล่องอุปกรณ์ลงบนโต๊ะโลหะข้างตัว ฝาครอบโปร่งแสงเปิดออกอัตโนมัติ เผยให้เห็นเข็มสแกนผลึกแก้วสามแฉกที่หมุนวนด้วยความเร็วคงที่ ลำแสงสีเขียวมรกตฉายตรงเข้าสู่กึ่งกลางหน้าผากของคีรัน หน้าจอพกพาในมือของอาร์เดนเริ่มดาวน์โหลดข้อมูลชีวภาพและวงจรวิญญาณ ทว่าเพียงไม่กี่วินาที กราฟคลื่นพลังงานที่ควรจะขึ้นเป็นรูปโค้งพาราโบลาตามปกติ กลับดิ่งลงเป็นเส้นตรงระนาบศูนย์อย่างผิดธรรมชาติ “ไม่มีค่าความผันผวนของมานา... ไม่มีปฏิกิริยาต่อธาตุพื้นฐานทั้งสี่” อาร์เดนพึมพำ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น “แต่โครงข่ายเซลล์ประสาทกลับมีอัตราการประมวลผลข้อมูลสูงกว่าผู้ใช้สกิลระดับ S ถึงสิบสองเท่า” เขากดแป้นพิมพ์คำสั่งเพื่อเจาะลึกเข้าไปในระดับฐานข้อมูลรากฐาน “เครื่องตรวจวัดของศูนย์ประเมินพังยับเยิน แต่บันทึกกลางของเมืองกลับบันทึกว่านายคือผู้ไร้สกิล... นายซ่อนอะไรไว้กันแน่ คีรัน?” “ผมจะซ่อนอะไรได้ ในเมื่อเครื่องมือทั้งหมดเป็นของพวกท่าน?” คีรันย้อนถาม พลางสังเกตเห็นตัวเลขรหัสข้อผิดพลาดเริ่มผุดขึ้นบนหน้าจอของอาร์เดนทีละแถว ทันใดนั้น สัญญาณไฟสีเขียวบนอุปกรณ์สแกนเนอร์พลันกระตุกวูบและเปลี่ยนเป็นสีส้มแปร๊ด เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับต่ำดังขึ้นจากลำโพงพกพา [ALERT: ROOT DIRECTORY ACCESSED BY DORMANT ADMINISTRATOR ACCOUNT] ดวงตาของอาร์เดนเบิกกว้างขึ้นชั่วขณะ นิ้วมือที่เคยพิมพ์อย่างแม่นยำชะงักค้าง บัญชีระดับผู้ดูแลระบบสูงสุดที่ไม่มีการเคลื่อนไหวมานานกว่าสิบปี กำลังพยายามดึงข้อมูลประวัติของคีรันผ่านโหนดเชื่อมต่อระยะไกล “บัญชีแอดมินกลางตื่นขึ้นมาได้ยังไง...” อาร์เดนสบถเสียงเบา ความเยือกเย็นที่เขารักษาไว้เริ่มพังทลายลง ยังไม่ทันที่การวิเคราะห์จะเสร็จสิ้น อุณหภูมิในห้องกักกันก็ลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะตามมุมผนัง แสงไฟนีออนบนเพดานดับพรึบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วพริบตาก่อนที่ไฟฉุกเฉินสีแดงหม่นจะสว่างขึ้น ฟู่... เสียงระบายแรงดันอากาศดังขึ้นจากเพดานห้อง ท่อระบายควันเปิดออกพร้อมกับร่างสีขาวเงินยวบยาบที่ทิ้งตัวลงมาแตะพื้นอย่างไร้เสียงดั่งขนนก มันคือหุ่นยนต์ตรวจสอบสีขาวไร้ใบหน้า รูปร่างเพรียวบางคล้ายมนุษย์ แต่ส่วนศีรษะเป็นทรงรีเรียบเนียนไร้ตา จมูก หรือปาก ผิวโลหะสังเคราะห์สะท้อนแสงไฟสีแดงเป็นประกายเยือกเย็น อาร์เดนชักปืนปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าข้างเอวขึ้นมาเล็งในเสี้ยววินาที “หน่วยตรวจสอบอิสระ? ใครอนุญาตให้พวกแกบุกเข้ามาในเขตสอบสวนของฝ่ายสืบสวน!” หุ่นยนต์สีขาวไม่ตอบสนองต่อคำพูดของมนุษย์ ส่วนอกของมันเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นแกนประมวลผลผลึกควอตซ์สีแดงเลือดที่กำลังกะพริบเป็นจังหวะถี่รวดเร็ว [TARGET CONFIRMED: ANOMALOUS VARIABLE — PROJECT ZERO] [COMMENCING ABSOLUTE PURGE — ลบล้างตัวตนหมายเลขศูนย์ออกจากความเป็นจริง] ลำแสงเลเซอร์ความร้อนสูงสองเส้นยิงออกมาจากปลายนิ้วของหุ่นยนต์ พุ่งตรงเข้าใส่ตำแหน่งหัวใจของคีรันด้วยความเร็วที่เร็วกว่าเสียง “บัดซบ!” อาร์เดนสบถลั่น มือซ้ายตบลงบนสวิตช์ม่านบาเรียสนามแม่เหล็ก ผลักดันคลื่นพลังงานสีฟ้าเข้าขวางวิถีกระสุน ลำแสงเลเซอร์ปะทะเข้ากับม่านพลังจนเกิดเสียงระเบิดกึกก้อง คลื่นความร้อนสะท้อนกลับผลักให้อาร์เดนถอยหลังไปสองก้าว คีรันรู้ดีว่าบาเรียของอาร์เดนจะต้านทานได้อีกไม่เกินสามวินาที หุ่นยนต์ตัวนี้ไม่ได้ถูกส่งมาเพื่อจับกุม แต่ถูกส่งมาเพื่อ ‘ฆ่าปิดปาก’ ‘มันตามรอยคลื่นสัญญาณมาจากอะไร?’ คีรันคิดรวดเร็วในใจ ความร้อนที่แผ่ออกมาจากจี้ผลึกสีดำใต้เสื้อให้คำตอบแก่เขาในทันที จี้ชิ้นนี้กำลังส่งสัญญาณตอบรับกับแกนประมวลผลของหุ่นยนต์ มันคือจุดเชื่อมโยงที่ทำให้ระบบสามารถล็อกพิกัดของเขาได้ คีรันหลับตาลง ไม่สนใจความเจ็บปวดที่ข้อมือ รวบรวมสมาธิทั้งหมดสั่งการสิทธิ์ Error Authority ภายในวิญญาณ โลกตรงหน้าชะลอความเร็วลงจนแทบกลายเป็นภาพนิ่ง ละอองฝุ่นและประกายไฟจากการระเบิดลอยค้างอยู่ในอากาศ เส้นใยตรรกะสีแดงก่ำที่เชื่อมระหว่างจี้ที่หน้าอกของเขากับเลนส์รับรู้ของหุ่นยนต์ปรากฏชัดเจนขึ้นในสายตา ‘ถ้ามันล็อกเป้าด้วยรหัสประจำตัว... ข้าก็จะเปลี่ยนรหัสนั้นซะ’ คีรันเกร็งกล้ามเนื้อแขน ฝืนแรงต้านของกุญแจมือแม่เหล็ก ปลายนิ้วมือขวากระดิกวาดผ่านเส้นสายตรรกะนั้นด้วยคำสั่งลบล้าง [สิทธิ์แทรกแซง: ดำเนินการตัดความเชื่อมโยงระดับโพรโทคอลชีวภาพ] [สร้างสถานะตัวตนชั่วคราว: ZERO-UNREGISTERED — ระยะเวลาคงอยู่: 24 ชั่วโมง] เพล้ง! เสียงสะท้อนในห้วงมิติดังก้องในหัวของคีรัน เส้นใยสีแดงที่เชื่อมโยงอยู่ขาดสะบั้นลงในพริบตา คลื่นสัญญาณที่เคยชี้เป้าพลันหายวับไปจากระบบตรวจจับของหุ่นยนต์ หุ่นยนต์สีขาวชะงักค้าง ลำแสงเลเซอร์ที่กำลังชาร์จดับวูบลง ศีรษะทรงรีของมันส่ายไปมาอย่างสับสน [ERROR: TARGET LOST — พิกัดเป้าหมายสูญหายจากเครือข่าย] [CANNOT IDENTIFY ENTITY IN PROXIMITY] ในจังหวะนั้นเอง จี้ผลึกสีดำบนหน้าอกของคีรันที่ถูกกระตุ้นด้วยคำสั่งแทรกแซง ได้ฉายลำแสงโฮโลแกรมขนาดจิ๋วขึ้นมาตรงหน้าเขาโดยที่อาร์เดนมองไม่เห็น มันเป็นตัวอักษรลายมืออันคุ้นเคยที่สลักลึกอยู่ในความทรงจำ ลายมือของเอลารา เวธ ‘คีรัน... ถ้าลูกได้เห็นข้อความนี้ แสดงว่าระบบเริ่มตามล่าลูกแล้ว อย่าไว้ใจสภาสูง และจำไว้ให้ดี... อย่าให้เขาเปิดประตูบานที่สอง’ ข้อความนั้นกะพริบดับไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงคำเตือนอันเยียบเย็นที่ทำให้หัวใจของคีรันบีบรัดแน่น ใครคือ ‘เขา’? และ ‘ประตูบานที่สอง’ ซ่อนอะไรไว้เบื้องหลัง? ก่อนที่หุ่นยนต์สังหารจะตั้งระบบรีบูตเป้าหมายใหม่ อาร์เดนที่ตั้งหลักได้ก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้า ปืนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในมือถูกปรับเข้าสู่โหมดทำลายล้างสูงสุด เปรี้ยง! กระสุนคลื่นไอออนเข้มข้นพุ่งทะลวงเข้าใส่กึ่งกลางศีรษะของหุ่นยนต์สีขาว แรงกระแทกระเบิดโครงสร้างโลหะจนแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ชิ้นส่วนกลไกและสารหล่อเย็นสีครามสาดกระจายไปทั่วพื้นห้องกักกัน อาร์เดนยืนหอบหายใจหนักหน่วง ควันสีเทาลอยกรุ่นออกมาจากปลายกระบอกปืน เขาลดอาวุธลงแล้วหันขวับกลับมามองคีรันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามนับร้อย “นายตัดสัญญาณการเชื่อมต่อของหุ่นยนต์ตรวจสอบระดับแบล็กการ์ดได้ยังไง?” อาร์เดนเค้นเสียงถาม สายตาจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กหนุ่ม คีรันไม่ตอบ เขารู้ดีว่ายิ่งพูดมากเท่าไหร่ ความลับของสิทธิ์หมายเลขศูนย์ก็จะยิ่งรั่วไหล ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นถัดมากลับอยู่นอกเหนือการควบคุมของทั้งสองคน บนหน้าจอแท็บเล็ตของอาร์เดนที่ตกอยู่บนพื้น ข้อความสีเลือดชุดใหม่พลันเด้งแทรกขึ้นมาทับทุกหน้าต่าง [ADMINISTRATOR LOG: RECORD RESUMED] [‘ในที่สุด… เจ้าก็กลับมาแล้ว’] และตามมาด้วยข้อความแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางที่กังวานก้องในหัวของคีรันโดยตรง [WELCOME BACK, ZERO.] รหัสสถานะ ZERO-UNREGISTERED เริ่มนับถอยหลัง: 23 ชั่วโมง 59 นาที... เวลาสำหรับการมีชีวิตรอดของเขากำลังจะหมดลงในไม่ช้า อาร์เดนก้มมองข้อความบนหน้าจอนิ่งงัน ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “โปรเจกต์ซีโร่... มันไม่ใช่แค่ตำนานเล่าขานงั้นหรือ?” “ถ้าท่านยังไม่ปล่อยผม เราทั้งคู่จะไม่รอดออกไปจากตึกนี้แน่” คีรันเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “พวกมันรู้แล้วว่าผมอยู่ที่นี่ และระลอกต่อไปจะไม่ได้มาแค่ตัวเดียว” อาร์เดนสบตากับเด็กหนุ่มผู้ครอบครองปริศนาแห่งยุคสมัย เขาลังเลอยู่เพียงสองวินาที ก่อนจะตัดสินใจยกคีย์การ์ดความมั่นคงขึ้นแตะปลดล็อกกุญแจมือสนามแม่เหล็ก คลิก! พันธนาการที่ข้อมือของคีรันร่วงหล่นลงกระทบพื้น “ฉันไม่ได้ช่วยนายเพราะเชื่อใจนาย” อาร์เดนเอ่ยเสียงต่ำ “แต่เพราะฉันต้องการคำตอบ... และนายคือคนเดียวที่ถือกุญแจไขความจริงนั้น” คีรันสะบัดข้อมือเพื่อคลายความชา ก้าวข้ามซากหักพังของหุ่นยนต์สังหาร มุ่งหน้าสู่ทางออกฉุกเฉินใต้ดิน เส้นทางข้างหน้าทอดยาวลึกสู่ความลับดำมืดที่กำลังรอคอยให้เขาไปเปิดเผย