ระบบเหนือชะตา EP.3 : ประตูบานที่สอง

ทางเดินใต้ดินลึกชั้นบีเจ็ดปกคลุมไปด้วยม่านหมอกไอน้ำเย็นจัดที่รั่วไหลออกมาจากท่อหล่อเย็นแรงดันสูง เสียงหยดน้ำกระทบแผ่นเหล็กเป็นจังหวะสะท้อนก้องท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงสีฟ้าเรืองรองจากตัวเลขนับถอยหลังของสถานะ ZERO-UNREGISTERED ที่ลอยค้างอยู่ตรงมุมล่างของลานสายตาคีรัน 23 ชั่วโมง 41 นาที... เวลาที่เขาจะสามารถเคลื่อนไหวอยู่นอกสายตาของโครงข่ายระบบกลางกำลังลดลงไปทีละวินาที คีรันก้าวเดินไปตามรางเหล็กเก่าที่ทอดตัวลงสู่ส่วนลึกของชั้นโครงสร้างใต้ดิน รองเท้าบูทของเขาส่งเสียงเหยียบย่ำลงบนคราบน้ำมันสังเคราะห์และเศษผงสนิม เขาหันกลับไปมองด้านหลัง ประตูนิรภัยของเขตควบคุมพิเศษปิดตัวลงสนิทแล้ว ทิ้งอาร์เดนและซากหุ่นยนต์ตรวจสอบไว้เบื้องหลัง หัวหน้าฝ่ายสืบสวนผู้นั้นจงใจเปิดทางให้เขาหนี ไม่ใช่เพราะความเมตตา แต่เพราะต้องการใช้เขาเป็นเหยื่อล่อเพื่อสืบสาวไปถึงต้นตอของความผิดปกติ อากาศเริ่มหนาแน่นและหายใจลำบากขึ้น กลิ่นของไอออนเข้มข้นและสนามพลังงานดิบที่ไม่ได้ผ่านการกรองแผ่ซ่านไปทั่วช่องทางเดิน ผนังคอนกรีตสองข้างทางเริ่มปรากฏ ‘รอยปริแตกของมิติ’ เป็นริ้วคลื่นสีม่วงเรืองแสงจางๆ จี้ผลึกสีดำบนหน้าอกของคีรันส่งแรงกระตุกเตือนเป็นจังหวะ มันไม่ได้ร้อนลวกเหมือนตอนเผชิญหน้ากับศัตรู แต่กำลังดึงดูดเข้าหาจุดศูนย์กลางที่อยู่ลึกลงไปเบื้องล่าง ‘อย่าให้เขาเปิดประตูบานที่สอง...’ คำเตือนสุดท้ายของเอลารายังคงดังก้องอยู่ในมโนสำนึกของเขา คีรันเร่งฝีเท้า ก้าวพ้นทางเลี้ยวแคบเข้าสู่ห้องโถงโค้งทรงโดมมหึมาที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายทศวรรษ พื้นที่ตรงนี้ไม่ปรากฏอยู่ในแผนที่ระบบผังเมืองของเขตเจ็ด มันคือเขตพื้นที่ที่ถูกตัดขาดจากบันทึกสาธารณะ ใจกลางห้องโถงนั้น มีบานประตูโลหะสีดำสนิทสูงกว่าห้าเมตรตั้งตระหง่านอยู่ ผิวประตูแกะสลักด้วยลวดลายวงจรตรรกะที่ซับซ้อนเกินกว่าเทคโนโลยีในยุคปัจจุบันจะเข้าใจได้ และตรงกึ่งกลางบานประตู สัญลักษณ์สลักตัวเลขโรมันสีเลือด ‘02’ กำลังส่องแสงเต้นระริก ประตูบานที่สอง... สิ่งที่แม่ของเขาเตือนไม่ให้เปิดออก กำลังปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาในระยะไม่ถึงสิบก้าว ทว่าสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของคีรันสะดุดกึกไม่ใช่ขนาดของประตู แต่เป็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นรอบบานประตูดังกล่าว รอยต่อระหว่างขอบประตูโลหะกับมิติความเป็นจริงเริ่มฉีกขาดออกจากกัน ไอพลังงานสีดำทมิฬที่แฝงด้วยความบิดเบี้ยวของกฎเกณฑ์กำลังไหลซึมออกมาจากรอยแยกนั้น ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมาที่อยู่หลังบานประตูกำลังใช้กำลังมหาศาลผลักดันให้มันเปิดออก ตัวล็อกสลักเกลียวตรรกะสามในสี่ตัวบนบานประตูถูกทำลายไปแล้ว เหลือเพียงสลักตัวสุดท้ายที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังทลายลงในทุกวินาที [ALERT: DIMENSIONAL BREACH IMMINENT — DOOR 02 INTEGRITY: 14%] หน้าต่างระบบฉุกเฉินสีแดงเข้มกระพริบเตือนขึ้นในลานสายตาของคีรัน ข้อความระบุถึงการรั่วไหลของข้อมูลระดับภัยพิบัติ หากประตูบานนี้เปิดออก โครงสร้างระบบทั้งหมดของเขตเจ็ดจะพังทลายลงในชั่วพริบตา คีรันก้าวเข้าไปประชิดหน้าบานประตู ความเย็นเยียบจากไอพลังงานทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง เขาเงยหน้ามองลวดลายวงจร และสังเกตเห็นช่องเสียบผลึกรูปหกเหลี่ยมที่อยู่ใต้สัญลักษณ์ 02 มันคือขนาดและรูปทรงที่ตรงกับจี้ผลึกของมารดาเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ‘แม่ไม่ได้เตือนเพื่อให้หนี... แต่เตือนเพื่อให้ข้ามาปิดผนึกมัน’ คีรันตระหนักได้ในทันที เสียงกระแทกอย่างรุนแรงดังขึ้นจากหลังบานประตู ตึง! แรงสั่นสะเทือนผลักคลื่นกระแทกจนคีรันต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ฝุ่นปูนร่วงกราวลงมาจากเพดานโดม สลักเกลียวตัวสุดท้ายเริ่มปริแตก ตัวเลขความเสถียรลดฮวบลงเหลือเพียง 8% คีรันไม่รอช้าอีกต่อไป เขาปลดสายสร้อยคอ ดึงจี้ผลึกสีดำขลับออกมาถือไว้ในฝ่ามือขวา ผิวโลหะเย็นเฉียบตอบสนองต่อไอพลังงานรอบตัวจนเปล่งแสงสีทองสลับดำออกมาอย่างเร่าร้อน “Error Authority: Protocol Override!” คีรันตะโกนก้องในใจ ประกบจี้ผลึกลงในช่องเสียบกลางบานประตูอย่างแม่นยำ วูบ! คลื่นกระแทกย้อนกลับสีทองดำระเบิดออกจากจุดสัมผัส เส้นสายโครงข่ายตรรกะนับหมื่นเส้นพุ่งทะลักออกจากร่างกายของคีรัน ถักทอเข้ากับลวดลายบนบานประตูเพื่อเขียนทับรอยปริแตก ในมุมมองประสาทสัมผัสของเขา คีรันมองเห็นสมการตรรกะที่คอยล็อกบานประตูไว้ มันคือสมการย้อนกลับที่ระบบไม่สามารถคำนวณผลลัพธ์ได้ ทำให้เกิดสถานะลูปค้างและเกิดแรงผลักดันให้ประตูเปิดออก เขาต้องเข้าไปแก้ไขค่าตัวแปรในสมการนั้นด้วยเจตจำนงของตนเอง ทว่าการแทรกแซงโครงสร้างระดับลึกเช่นนี้ ย่อมเรียกร้องต้นทุนที่มหาศาลยิ่งกว่าเดิม ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นริ้วเข้าสู่สมองส่วนกลางราวกับมีเหล็กเผาไฟแทงทะลุวิญญาณ คีรันกรีดร้องออกมาโดยไร้เสียง กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายเกร็งกระตุก ในห้วงคำนึงที่แตกสลาย ชิ้นส่วนความทรงจำในอดีตเริ่มถูกกระชากหลุดลอยไป... ภาพของบ้านไม้หลังเก่าริมแม่น้ำที่เขาเคยเติบโตมา... กลิ่นอายของสวนดอกไม้ที่แม่เคยปลูกไว้ข้างหน้าต่าง... ทุกสิ่งเริ่มกลายเป็นความพร่ามัวและว่างเปล่า เขาจำไม่ได้อีกต่อไปแล้วว่าบ้านหลังแรกในชีวิตของเขาตั้งอยู่ที่ไหน หรือมีหน้าตาเป็นอย่างไร [ชำระต้นทุนการปิดผนึก: บันทึกความทรงจำเกี่ยวกับ 'ถิ่นกำเนิดและที่อยู่อาศัยในวัยเยาว์' ถูกลบล้างถาวร] น้ำตาและหยาดเหงื่อไหลปนเปกันบนใบหน้าของคีรัน ทว่ามือขวาของเขายังคงกดแน่นอยู่บนจี้ผลึก ไม่ยอมปล่อยให้แรงผลักดันจากหลังประตูตีกลับ “จงปิดผนึกซะ!” คีรันเค้นเสียงคำรามลึกในลำคอ ส่งกระแสพลังเฮือกสุดท้ายอัดฉีดเข้าสู่แกนกลางวงจร ครืนนนน! เสียงกลไกมิติขบกันดังสนั่นหวั่นไหว ลวดลายวงจรบนบานประตูเปลี่ยนเป็นสีทองสุกสกาว สลักเกลียวตรรกะทั้งสี่ตัวงอกเงยขึ้นมาใหม่จากความว่างเปล่าและล็อกตัวลงอย่างแน่นหนา รอยฉีกขาดของมิติถูกประสานเข้าหากันจนเรียบสนิท ไอพลังงานสีดำทมิฬถูกดูดกลืนกลับคืนสู่หลังบานประตูก่อนจะสงบลงอย่างสมบูรณ์ [DOOR 02 INTEGRITY: 100% — ปิดผนึกสถาปัตยกรรมสำเร็จ] แรงสะท้อนกลับผลักร่างของคีรันกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร เขากลิ้งไปกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ หอบหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย เลือดกำเดาหยดติ๋งๆ ลงบนพื้นหิน จี้ผลึกสีดำหลุดออกจากช่องเสียบและกระดอนกลับมาตกอยู่ข้างมือของเขา มันเย็นลงแล้ว แต่บนผิวผลึกกลับปรากฏรอยสลักตัวเลข ‘02’ เพิ่มขึ้นมาข้างสัญลักษณ์เดิม คีรันกำจี้ไว้แน่น พยุงร่างที่อ่อนล้าลุกขึ้นนั่งพิงโคนเสาหิน ความทรงจำที่สูญเสียไปทิ้งหลุมดำกลวงโบ๋ไว้ในจิตใจ แต่เขารู้ดีว่าหากเขาไม่ทำเช่นนี้ ผลลัพธ์จะเลวร้ายเกินกว่าใครจะจินตนาการได้ และในเสี้ยววินาทีที่ความเงียบงันกลับคืนสู่ห้องโถง ข้อความแจ้งเตือนสีแดงเลือดชุดใหม่พลันสว่างวาบขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าเขา [ADMINISTRATOR SYSTEM ALERT] [ENTITY STATUS: AWAKE] [CURRENT SYNCHRONIZATION: 0.12%] ตัวตนระดับผู้ดูแลระบบสูงสุดไม่ได้เพียงแค่ตรวจพบเขาอีกต่อไป... แต่มันได้ ‘ตื่นขึ้น’ อย่างสมบูรณ์แล้ว คีรันก้มมองฝ่ามือที่สั่นระริก เส้นเลือดฝอยใต้ผิวหนังแตกเป็นแนวยาวจากแรงสะท้อนกลับของมวลพลังงานระดับรากฐาน ความเจ็บปวดเต้นตุบๆ ล้อไปกับจังหวะการหายใจของเขา อากาศภายในห้องโถงโดมเริ่มคลายความเย็นเยียบลง ไอความร้อนจากรอยเชื่อมโลหะที่ถูกหลอมประสานส่งควันสีขาวจางๆ ลอยขึ้นไปกระทบกับเพดานหิน บนบานประตูหมายเลข 02 สลักเกลียวตรรกะที่กำเนิดขึ้นมาใหม่เรืองแสงสีทองสลับดำอย่างมั่นคง ไม่มีเสียงกระแทกหรือแรงสั่นสะเทือนจากเบื้องหลังบานประตูเล็ดลอดออกมาอีกต่อไป คีรันใช้หลังมือเช็ดเหงื่อปนเลือดที่คิ้วขวา เขารู้ดีว่าชัยชนะในครั้งนี้เป็นเพียงการซื้อเวลาชั่วคราวเท่านั้น หากระบบกลางรู้ว่าประตูบานที่สองถูกปิดลงด้วยสิทธิ์ภายนอก มาตรการกวาดล้างที่ตามมาจะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ เขาเก็บจี้ผลึกสีดำกลับคืนสู่ใต้เสื้อเชิ้ต สัมผัสเย็นเยียบของมันช่วยดึงสติของเขากลับคืนมาจากห้วงความว่างเปล่าที่เกิดจากการสูญเสียความทรงจำ เสียงกระซิบอันเยียบเย็นดังก้องอยู่ในชั้นบรรยากาศ ราวกับส่งตรงมาจากมิติที่อยู่เหนือความเป็นจริงขึ้นไปอีกขั้น ‘เจ้าหยุดประตูบานที่สองได้... แต่ประตูบานที่เหลือ กำลังรอคอยการกลับมาของเจ้า หมายเลขศูนย์’ คีรันกัดฟันแน่น ยันกายลุกขึ้นยืนด้วยความเด็ดเดี่ยว เขารู้ดีว่าห้องโถงใต้ดินแห่งนี้จะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป หน่วยกวาดล้างของฝ่ายความมั่นคงจะต้องตามรอยคลื่นพลังงานระเบิดเมื่อครู่มาถึงในไม่ช้า เขาต้องหาทางหนีออกจากศูนย์ประเมินสมรรถนะเขตเจ็ดให้ได้ ก่อนที่เวลาสถานะชั่วคราวของเขาจะหมดลง คีรันหันหลังให้กับประตูหมายเลข 02 แล้วก้าวเดินเข้าสู่ช่องทางระบายน้ำใต้ดินที่มุ่งหน้าออกสู่เขตสลัมรอบนอก ท่ามกลางเงามืดที่กำลังคืบคลานเข้ามาครอบงำชะตากรรมของเขา