ระบบเหนือชะตา EP.4 : การหลบหนีจากห้องกักกัน

ท่อระบายน้ำทิ้งหลักของเขตปกครองส่วนใต้เต็มไปด้วยละอองน้ำเสียและกลิ่นสารเคมีฟุ้งกระจายในบรรยากาศ คีรัน เวธ เดินกึ่งวิ่งลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ ริมผนังคอนกรีตทรงกระบอก เสื้อโค้ตเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าดำและโคลนตม 21 ชั่วโมง 15 นาที... เวลาของสถานะ ZERO-UNREGISTERED ยังคงนับถอยหลังอย่างไม่หยุดยั้ง หลังจากการปิดผนึกประตูบานที่สอง คลื่นพลังงานที่สะท้อนออกไปได้กระตุ้นระบบรักษาความปลอดภัยระดับสีแดงของศูนย์กักกันเขตเจ็ดให้ทำงานเต็มพิกัด เสียงไซเรนเตือนภัยฉุกเฉินแว่วดังทะลุผ่านชั้นหินแกรนิตหนาหลายสิบเมตรลงมาอย่างต่อเนื่อง คีรันหยุดชะงักฝีเท้าตรงทางแยกตัววาย เบื้องหน้าของเขาคือม่านลำแสงเลเซอร์ตรวจจับการเคลื่อนไหวสีแดงก่ำนับร้อยเส้นที่ไขว้สลับกันเป็นตาข่ายถี่ ปิดกั้นทางออกสู่ระบบท่อส่งน้ำภายนอกไว้อย่างแน่นหนา ไม่เพียงเท่านั้น บนเพดานคอนกรีตเหนือหัวยังมีป้อมปืนกลอัตโนมัติสนามแม่เหล็กจำนวนสองกระบอกติดตั้งอยู่ เลนส์เซนเซอร์อินฟราเรดของมันหมุนสแกนพื้นที่กวาดไปมาทุกห้าวินาที นี่คือจุดตรวจคัดกรองความมั่นคงขั้นสูงสุดของฝ่ายกักกันความผิดปกติ หากสิ่งมีชีวิตใดก้าวผ่านโดยไม่มีรหัสอนุญาตทางชีวภาพ ป้อมปืนจะสาดกระสุนพลังงานเข้าทำลายล้างเป้าหมายจนแหลกเหลวในพริบตา ‘จะใช้กำลังฝ่าไปตรงๆ ไม่ได้ เสียงปืนจะดึงหน่วยลาดตระเวนทั้งหมดมาที่นี่’ คีรันประเมินสถานการณ์อย่างเยือกเย็น เขาย่อตัวลงในเงามืด สูดลมหายใจลึกเพื่อปรับอัตราการเต้นของหัวใจให้ช้าลง จากนั้นจึงเปิดใช้งานสิทธิ์ Error Authority เพื่อสแกนโครงข่ายตรรกะของระบบตรวจจับตรงหน้า หน้าต่างโปร่งแสงสีดำขอบทองสว่างขึ้นในลานสายตา ข้อมูลชุดคำสั่งของป้อมปืนและม่านเลเซอร์ปรากฏขึ้นเป็นแถวโค้ดตรรกะที่หมุนวนเป็นลูปวงจรปิด [ตรวจพบโปรโตคอลความปลอดภัย: SECURITY-GRID-V7] [เงื่อนไขการทำงาน: ยิงทำลายวัตถุที่มีอุณหภูมิสูงกว่า 36 องศาเซลเซียส และตรวจไม่พบคลื่นรหัส ID ของสภาสูง] คีรันสังเกตเห็นช่องโหว่เล็กๆ ในบรรทัดคำสั่งตรวจจับความร้อน วงจรตรวจจับของเซนเซอร์จะทำการ ‘รีเฟรชแคช’ ข้อมูลทุกๆ 4.8 วินาทีเพื่อล้างสัญญาณรบกวนของไอน้ำ ในช่วงเวลาเสี้ยวของ 0.12 วินาทีระหว่างการรีเฟรช ระบบจะเข้าสู่ภาวะตาบอดชั่วคราว สำหรับมนุษย์ทั่วไป เวลาเพียงเสี้ยววินาทีนั้นสั้นเกินกว่าจะขยับตัวได้แม้แต่นิ้วเดียว ทว่าสำหรับผู้ถือครองสิทธิ์เหนือข้อผิดพลาด มันคือประตูบานใหญ่ที่เปิดอ้าออก คีรันไม่เพียงแต่รอจังหวะนั้น แต่เขาใช้ Error Authority แทรกแซงเพื่อ ‘ยืดขยาย’ ช่องว่างเวลานั้นออกไป คีรันหยุดพักหายใจใต้เงามืดของท่อระบายน้ำแรงดันต่ำ หยดน้ำหยดลงบนหน้าผากของเขาช่วยดับไอร้อนที่แล่นริ้วขึ้นมาจากหน้าอก เขาแหงนหน้ามองระบบสายเคเบิลเรืองแสงที่พาดผ่านเพดานท่อระบายน้ำ เส้นใยแก้วนำแสงเหล่านั้นกำลังส่งผ่านแพ็กเก็ตข้อมูลการค้นหาเป้าหมายด้วยความเร็วสูง รหัสสัญญาณเตือนภัยสีส้มเริ่มแพร่กระจายไปทั่วทุกโหนด ‘ถ้าฝ่ายสืบสวนเริ่มล็อกดาวน์ระบบท่อระบายน้ำหลัก ท่อนี้จะถูกอัดด้วยแก๊สสลายอนุภาคชีวภาพภายในสิบนาที’ คีรันคำนวณในใจด้วยความสุขุม เขาปลดกระเป๋าเป้สะพายหลังที่เก็บเครื่องมือพื้นฐานออกมา ตรวจสอบสภาพร่างกาย แผลไหม้รูปวงแหวนที่หน้าอกซ้ายเริ่มตกสะเก็ดแข็ง แต่ทุกครั้งที่เขาหายใจลึก ความเจ็บแปลบปลาบจะยังคงแล่นริ้วไปตามกระดูกซี่โครง เขาหยิบเศษลวดทองแดงสังเคราะห์ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาบิดเป็นวงกลม เตรียมพร้อมสำหรับใช้เป็นตัวนำสัญญาณเสริมหากต้องเข้าแทรกแซงแผงวงจรในระยะประชิด ‘แทรกคำสั่งดีเลย์ในลูปรีเฟรช... ยืดระยะเวลาหยุดชะงักออกไปเป็นสามวินาที’ คีรันส่งเจตจำนงผ่านปลายนิ้ว [ดำเนินการแทรกแซง: ERROR-INJECTION APPLIED] [ระบบตรวจจับเข้าสู่สภาวะหน่วงเวลา: 3.00 วินาที] ฟึ่บ! ม่านลำแสงเลเซอร์สีแดงกระตุกวูบและดับลงชั่วขณะ เลนส์กล้องของป้อมปืนกลหยุดหมุนค้างอยู่กับที่ คีรันถีบตัวพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุด ร่างของเขาพลิ้วไหวผ่านช่องว่างแคบๆ ระหว่างท่อส่งน้ำ ลอดผ่านเขตสังหารของป้อมปืนได้อย่างไร้ร่องรอย ทันทีที่ปลายเท้าของเขาแตะพื้นอีกฝั่งของทางแยก ลำแสงเลเซอร์สีแดงก็สว่างวาบกลับคืนมาพร้อมกับเสียงป้อมปืนที่เริ่มหมุนสแกนตามปกติโดยไม่ส่งสัญญาณเตือนภัยแม้แต่น้อย คีรันผ่อนลมหายใจเบาๆ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พัก เสียงฝึกลั่นของรองเท้าคอมแบทหลายคู่ก็ดังสะท้อนมาจากทางเลี้ยวด้านหน้า “ตรวจพบความผันผวนของพลังงานในท่อแยกเจ็ด! กระจายกำลังปิดล้อมทุกทางออก!” เสียงคำสั่งเฉียบขาดของเจ้าหน้าที่ฝ่ายกวาดล้างดังขึ้น เงาร่างในชุดเกราะคอมโพสิตสีดำจำนวนสี่นายพร้อมปืนไรเฟิลคลื่นพลาสมาปรากฏตัวขึ้นที่ปากอุโมงค์ แสงไฟฉายส่องกราดเข้ามาในความมืด คีรันรีบดึงตัวหลบเข้าหลังเสาค้ำยันคอนกรีตขนาดใหญ่ มือขวาแตะเข้ากับแผงวงจรควบคุมระบบระบายน้ำทิ้งแรงดันสูงที่ติดอยู่บนเสา ฝ่ายกวาดล้างกำลังเคลื่อนพลเข้ามาอย่างเป็นรูปขบวน ระยะห่างลดลงเหลือไม่ถึงยี่สิบก้าว ปลายกระบอกปืนของพวกมันพร้อมจะลั่นกระสุนสังหารทันทีที่เห็นเงาเป้าหมาย ‘ถ้าต้องสู้กับพวกนี้ จะเสียเวลาและทิ้งร่องรอยมากเกินไป’ คีรันตัดสินใจใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์ เขาใช้ Error Authority แตะลงบนวงจรสั่งการวาล์วระบายน้ำทิ้งแรงดันสูง ค้นหาจุดบกพร่องของระบบส่งกำลังไฮดรอลิกที่ถูกปิดกั้นไว้ด้วยรหัสความปลอดภัย [สิทธิ์แทรกแซง: บังคับปลดล็อกวาล์วฉุกเฉินชุดที่ 4] ในจังหวะที่มวลน้ำมหาศาลซัดถล่มหน่วยกวาดล้าง เสียงเครื่องยนต์ไอพ่นของโดรนสอดแนมรุ่นจิ๋วก็ดังหวีดหวิวตามมาข้างหลัง มันบินลอดผ่านม่านน้ำเข้ามาด้วยความเร็วสูง เลนส์สแกนเนอร์ของมันล็อกเป้าลงบนแผ่นหลังของคีรัน คีรันไม่เสียเวลาชักอาวุธ เขากระโดดเตะผนังท่อเพื่อเปลี่ยนทิศทางในอากาศ หมุนตัวคว้าจับเข้าที่โครงสร้างปีกของโดรนด้วยมือขวา “Error Authority: Circuit Freeze!” คีรันส่งคลื่นพลังแทรกแซงเข้าสู่ชิปควบคุมการบินของโดรน ประกายไฟสีดำทองแล่นวาบผ่านแผงวงจร มอเตอร์ใบพัดหยุดหมุนลงทันที โดรนสอดแนมกลายเป็นเพียงก้อนเศษเหล็กไร้ค่าที่คีรันขว้างกระแทกเข้ากับผิวน้ำด้านล่าง แรงระเบิดของแบตเตอรี่โดรนส่งคลื่นกระแทกช่วยผลักดันให้ร่างของเขาพุ่งขึ้นไปเกาะบันไดลิงฉุกเฉินได้เร็วยิ่งขึ้น ฝ่ามือที่หยาบกร้านเกาะราวด้ามจับเหล็กแน่น คีรันปีนไต่ขึ้นสู่ความสูงยี่สิบเมตรอย่างไม่ลังเล ทุกย่างก้าวคือการต่อสู้กับแรงดึงดูดและความเหนื่อยล้าของกล้ามเนื้อที่สะสมมาทั้งคืน ด้านล่างในท่อระบายน้ำ เสียงสัญญาณเตือนภัยของเกราะหน่วยกวาดล้างดังระงม ปนเปไปกับเสียงกระแสน้ำเชี่ยวกรากที่ค่อยๆ ไหลระบายลงสู่บ่อพักน้ำเสียส่วนลึก [สถานะแรงดัน: OVERLOAD — ปล่อยมวลน้ำแรงดัน 150 บาร์] ตึง! เสียงคันโยกเหล็กภายในท่อดีดตัวออกอย่างรุนแรง ประตูระบายน้ำขนาดมหึมาเหนือหัวของเจ้าหน้าที่หน่วยกวาดล้างเปิดอ้าออก มวลน้ำเสียแรงดันมหาศาลนับหมื่นลิตรทะลักทะลวงลงมาราวกับน้ำตกเชี่ยวกราก “บัดซบ! วาล์วแตก—!” เสียงร้องเตือนถูกกลืนหายไปในเสียงคำรามของสายน้ำ ร่างของเจ้าหน้าที่ทั้งสี่นายถูกกระแสน้ำพัดพาถอยร่นและกระแทกเข้ากับผนังอุโมงค์จนอาวุธหลุดมือ คีรันอาศัยจังหวะความโกลาหลนั้นปีนขึ้นไปตามบันไดลิงฉุกเฉินที่ทอดตัวขึ้นสู่ท่อระบายอากาศด้านบนอย่างรวดเร็ว มือของเขาเกาะโครงเหล็กสนิมเขรอะ ดึงร่างขึ้นสู่ช่องเปิดแคบๆ ที่มีแสงสลัวลอดเข้ามาจากรอยต่อของฝาท่อระบายน้ำบนถนน เขาใช้หลังดันฝาท่อเหล็กหนักอึ้งให้เปิดออก แล้วปีนก้าวพ้นขึ้นสู่ผิวดินได้อย่างปลอดภัย อากาศเย็นชื้นยามค่ำคืนและกลิ่นควันพิษจากเขตอุตสาหกรรมปะทะเข้ากับใบหน้าของเขา คีรันดึงเสื้อฮู้ดขึ้นคลุมศีรษะเพื่อบดบังใบหน้า เบื้องหน้าของเขาไม่ใช่ศูนย์ประเมินอันโอ่อ่าอีกต่อไป แต่มันคือตรอกซอกซอยอันคดเคี้ยวและทรุดโทรมของ ‘เขตสลัมรอบนอก’ แห่งนครหลวง ที่ซึ่งกฎเกณฑ์ของระบบกลางแผ่ขยายมาไม่ถึงอย่างสมบูรณ์ เสียงยานบินลาดตระเวนยังคงบินวนอยู่เหนือท้องฟ้าชั้นใน แสงไฟสปอตไลท์สาดส่องตัดผ่านเมฆหมอกสีเทา ทว่าในเงามืดของเขตสลัม คีรันได้หลุดพ้นจากกรงขังด่านแรกมาได้สำเร็จ ทว่าการหลบหนีครั้งนี้เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น... เพราะสัญญาณคลื่นความถี่ประหลาดจากจี้ผลึกสีดำบนหน้าอก กำลังเริ่มส่งเสียงเพรียกเรียกหาจุดหมายถัดไปในความมืด