ระบบเหนือชะตา EP.5 : สัญญาณจากเงามืด

สายฝนกรดโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย หยดน้ำสีขุ่นกระทบกับหลังคาสังกะสีเก่าผุพังส่งเสียงเปาะแปะสะท้อนไปทั่วตรอกแคบของเขตสลัมรอบนอก เสาไฟส่องทางข้างถนนกะพริบติดๆ ดับๆ ส่งเสียงฮัมของกระแสไฟฟ้ารั่วไหลเป็นระยะ คีรัน เวธ เดินก้มหน้าแฝงตัวไปกับกลุ่มคนในชุดคลุมซอมซ่อ ผู้คนที่อาศัยอยู่ในเขตแดนแห่งนี้ส่วนใหญ่คือผู้ที่มีสกิลระดับต่ำไร้ประโยชน์ หรือไม่ก็เป็นผู้ที่ถูกระบบปฏิเสธจนต้องมาใช้ชีวิตอยู่ในเงามืดของมหานคร 18 ชั่วโมง 30 นาที... เวลาที่เหลืออยู่ของสถานะ ZERO-UNREGISTERED ยังคงนับถอยหลังอย่างเงียบเชียบ จี้ผลึกสีดำบนหน้าอกของเขายังคงแผ่คลื่นการสั่นสะเทือนระดับจุลภาคออกมาเป็นจังหวะที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่สัญญาณเตือนภัย แต่เป็น ‘รหัสระบุพิกัด’ ที่ส่งสัญญาณนำทางเขาให้มุ่งหน้าลึกเข้าไปในย่านตลาดมืดใต้ดิน คีรันเลี้ยวลัดเลาะผ่านซอยแคบที่เต็มไปด้วยซากเครื่องจักรกลที่ถูกถอดชิ้นส่วน ป้ายไฟนีออนดัดรูปหลอดทดลองกระพริบแสงสีม่วงหม่นอยู่เหนือทางเข้าห้องใต้ดินของร้านรับซื้อขยะอิเล็กทรอนิกส์ร้าง ที่หน้าประตูไม้เก่า มีสัญลักษณ์รอยขีดเขียนรูปวงกลมที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางตัดเฉียง สัญลักษณ์ลับที่แม่ของเขาเคยเขียนไว้ในสมุดบันทึกเมื่อครั้งอดีต สองข้างทางของตรอกแคบเต็มไปด้วยผู้คนที่นอนคุดคู้อยู่ใต้แผ่นพลาสติกกันฝน ดวงตาไร้ประกายของพวกเขาจ้องมองคีรันที่เดินผ่านไปด้วยความหวาดระแวงและสิ้นหวัง สำหรับคนในสลัม การมีคนแปลกหน้าสวมเสื้อคลุมมิดชิดเดินผ่านเข้ามาในยามวิกาล มักหมายถึงหายนะสองอย่าง: ไม่หน่วยกวาดล้างของสภาสูง ก็เป็นพวกแก๊งค้าอวัยวะเถื่อนที่ออกล่าเหยื่อ คีรันดึงผ้าคลุมหน้าให้สูงขึ้นอีกเพื่อกลบกลิ่นควันไอเสียและกรดกำมะถันที่แสบจมูก เขาสังเกตเห็นรอยแผลเป็นบนแขนของชายคนหนึ่งที่นั่งพิงกองขยะ รอยแผลเป็นรูปตราประทับระบบที่ถูกขูดลบออกด้วยของมีคมจนกลายเป็นแผลเป็นนูน ‘ผู้ถูกระบบขับไล่...’ คีรันตระหนักได้ในใจ โลกเบื้องบนสอนว่าระบบมอบพรสวรรค์เพื่อความเจริญของมนุษยชาติ แต่โลกเบื้องล่างกลับเป็นสถานที่ทิ้งขยะสำหรับผู้ที่ระบบมองว่าไม่มีค่า ความรู้สึกขมขื่นแล่นริ้วขึ้นมาในอก ยิ่งเขาเห็นสภาพความเป็นจริงของสลัมมากเท่าไหร่ ความสงสัยต่อความถูกต้องชอบธรรมของระบบกลางก็ยิ่งหยั่งรากลึกลงไปในจิตใจ ‘เซฟเฮาส์ของทีมวิจัยเดิม...’ คีรันคิดในใจ หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความหวังที่จะได้พบเบาะแสเพิ่มเติม เขาเคาะประตูตามจังหวะรหัสมอร์สสามสั้นสองยาว เสียงกลไกสลักภายในปลดล็อกอย่างเชื่องช้า ก่อนที่บานประตูจะแง้มเปิดออกเพียงคืบเดียว เผยให้เห็นดวงตาหวาดระแวงคู่หนึ่งภายใต้ความมืด “ใคร?” เสียงแหบพร่าของชายชราเอ่ยถาม น้ำเสียงแฝงด้วยความตื่นตระหนก คีรันไม่ตอบเป็นคำพูด แต่ดึงจี้ผลึกสีดำขลับออกมาให้พ้นคอเสื้อ แสงสะท้อนสีทองดำของมันส่องสว่างวาบขึ้นในเงามืด ชายชราเบิกตากว้าง มือที่จับขอบประตูสั่นเทา “ผลึกซีโร่... เจ้าหนุ่ม เข้ามาข้างในเร็วเข้า!” ประตูถูกเปิดกว้างออกอย่างรวดเร็วก่อนจะปิดล็อกลงแน่นหนาทันทีที่คีรันก้าวพ้นธรณีประตู บานประตูด้านในถูกเสริมด้วยแผ่นตะกั่วหนาเตอะเพื่อป้องกันการสแกนคลื่นชีวภาพจากโดรนภายนอก ภายในห้องใต้ดินเต็มไปด้วยแผงวงจรคอมพิวเตอร์รุ่นโบราณ จอภาพมอนิเตอร์นับสิบเครื่องฉายกราฟข้อมูลคลื่นสัญญาณวิญญาณที่บิดเบี้ยว ชายชราผู้เป็นเจ้าของห้องสวมเสื้อกาวน์มอซอ หลังค่อมเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความตรากตรำ “ฉันชื่อบารอน... อดีตช่างเทคนิคประจำห้องปฏิบัติการชีวฟิสิกส์ของด็อกเตอร์เอลารา” ชายชราแนะนำตัว พลางกุลีกุจอเดินไปปิดม่านกันคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า “ท่านรู้จักแม่ของผมจริงๆ หรือครับ?” คีรันถามตรงๆ ก้าวตามไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารเก่าเหลืองกรอบ บารอนหันกลับมามองคีรัน แววตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความทรงจำอันขมขื่น “ใบหน้าของเธอ... เหมือนแม่ของเธอไม่มีผิด โดยเฉพาะแววตาที่ดื้อดึงคู่นั้น” เขาถอนหายใจยาวก่อนจะชี้ไปยังจี้ผลึกบนหน้าอกของคีรัน “สิ่งนี้คือ ‘คีย์การ์ดต้นแบบ’ ชิ้นเดียวที่เหลือรอดจากการกวาดล้างเมื่อเจ็ดปีก่อน สภาสูงสั่งลบชื่อของเอลาราและโครงการทั้งหมดออกจากเส้นเวลา เพราะสิ่งที่เธอค้นพบ มันกำลังจะสั่นคลอนรากฐานอำนาจของระบบสกิล” “แม่ค้นพบอะไรกันแน่ครับ?” คีรันถามเสียงหนักแน่น “ระบบไม่ได้มอบพลังตามพรสวรรค์ตามธรรมชาติอย่างที่ทุกคนเข้าใจ” บารอนลดเสียงลงต่ำจนแทบเป็นเสียงกระซิบ “ระบบคือ ‘เครื่องมือคัดกรองและจำกัดศักยภาพ’ สกิลทุกระดับขั้น Rank F ถึง S ถูกตั้งค่าขอบเขตไว้ล่วงหน้าเพื่อไม่ให้มนุษย์คนใดสามารถเข้าถึงพลังระดับกฎเกณฑ์ได้” “และ Project ZERO คือโครงการที่พยายามจะสร้างมนุษย์ที่อยู่นอกเหนือการควบคุมนั้นใช่ไหมครับ?” “ไม่ใช่แค่พยายาม... แต่เอลาราทำสำเร็จแล้ว” บารอนมองคีรันด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง “และผลลัพธ์ของความสำเร็จนั้น ก็ยืนอยู่ตรงหน้าฉันในตอนนี้” คำยืนยันของบารอนทำให้คีรันนิ่งงันไป ความสามารถ Error Authority ที่เขาครอบครอง ไม่ใช่ความบังเอิญหรือข้อผิดพลาด แต่คือเจตจำนงที่แม่ของเขาวางแผนไว้ตั้งแต่ก่อนที่เธอจะหายตัวไป บารอนเดินไปหยิบแก้วน้ำเหล็กที่ใส่น้ำต้มสุกส่งให้คีรัน “ดื่มซะก่อน เจ้าหนุ่ม ร่างกายของนายขาดน้ำอย่างรุนแรง และกลิ่นอายมิติที่ติดตัวนายมามันกำลังกัดกร่อนเซลล์ประสาท” คีรันรับแก้วน้ำมาจิบช้าๆ ความอุ่นของน้ำช่วยคลายความหนาวเหน็บที่แทรกซึมอยู่ในเนื้อผ้าได้บ้าง “ขอบคุณครับท่านบารอน” “ฉันจำได้ว่าเมื่อเจ็ดปีก่อน วันสุดท้ายที่ฉันได้พบเอลารา... เธออุ้มนายมาที่ห้องทดลองลับในคืนที่พายุฝนตกหนักแบบนี้” บารอนเล่าด้วยแววตาเหม่อลอย “เธอมองหน้านายที่กำลังหลับใหล แล้วพูดกับฉันว่า ‘บารอน... สักวันหนึ่ง โซ่ตรวนนี้จะต้องถูกทำลาย และคีรันจะเป็นคนถือค้อนทุบมัน’” “แม่รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นงั้นหรือครับ?” “เธอรู้... เพราะเธอคือคนที่ช่วยเขียนโค้ดรากฐานของระบบสกิลขึ้นมากับมือ” บารอนตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “เธอรู้โครงสร้างของมันดีกว่าใครในสภาสูง และเธอก็รู้จุดอ่อนร้ายแรงที่สุดของมันด้วยเช่นกัน” “จุดอ่อนอะไรครับ?” คีรันขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น “ระบบไม่สามารถทนทานต่อ ‘ความขัดแย้งของตรรกะระดับรากฐาน’ ได้” บารอนอธิบาย “ถ้ามีใครสักคนสร้างข้อผิดพลาดที่ไม่สามารถแก้ไขได้ขึ้นมาในระบบ กลไกทั้งหมดจะเริ่มพังทลายลงจากภายใน... และนั่นคือเหตุผลที่พวกมันกลัวหมายเลขศูนย์ยิ่งกว่าสิ่งใด” ทันใดนั้น เสียงสัญญาณบี๊บความถี่ประหลาดก็ดังแทรกขึ้นมาจากเครื่องรับสัญญาณคลื่นวิทยุโบราณที่มุมห้อง เข็มวัดสัญญาณกระดิกถี่รวนอย่างบ้าคลั่ง บารอนสะดุ้งสุดตัว รีบวิ่งไปที่หน้าจอมอนิเตอร์ “สัญญาณรบกวนตรรกะระดับสี่... มีการใช้ ‘อุปกรณ์ระงับสกิลเถื่อน’ ในระยะไม่เกินสองร้อยเมตรจากที่นี่!” “อุปกรณ์ระงับสกิลเถื่อน?” คีรันขมวดคิ้ว “พวกตลาดมืดในสลัมดัดแปลงชิ้นส่วนของระบบเพื่อสร้างคลื่นตัดสัญญาณสกิล สำหรับใช้ในการปล้นและลอบสังหาร” บารอนอธิบายด้วยความตื่นตระหนก “แต่นี่มันไม่ใช่การปล้นธรรมดา... สัญญาณนี้กำลังมุ่งตรงมาที่ร้านของฉัน!” ปัง! ปัง! เสียงกระแทกประตูห้องใต้ดินอย่างรุนแรงดังขึ้นจากบันไดด้านบน ตามมาด้วยเสียงโลหะฉีกขาดจากเครื่องตัดพลาสมา แสงไฟนีออนในห้องเริ่มกะพริบถี่รวนจากคลื่นรบกวนที่แผ่ทะลุกำแพงเข้ามา “พวกมันตามกลิ่นผลึกซีโร่มาจนเจอ!” บารอนหน้าซีดเผือด “พวกมันคือ ‘กลุ่มฮาวด์’ นักล่าค่าหัวใต้ดินที่ทำงานรับจ้างเก็บกวาดให้พวกสภาสูง!” คีรันก้าวขึ้นมาขวางหน้าบารอน สัญชาตญาณการต่อสู้ถูกจุดประกายขึ้นมาในพริบตา “มีทางออกอื่นไหมครับท่านบารอน?” “มีประตูลับเชื่อมกับท่อระบายน้ำเก่าหลังตู้เอกสาร แต่นายหนีไปคนเดียวเถอะ ฉันแก่เกินกว่าจะวิ่งหนีใครแล้ว” ชายชราปฏิเสธอย่างสิ้นหวัง “ผมจะไม่ทิ้งคนที่เคยร่วมงานกับแม่ไว้ข้างหลัง” คีรันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว แววตาของเขาไร้ซึ่งความลังเล โครม! ประตูบานเหล็กหนาถูกระเบิดพังทลายลงมา ควันดินปืนและเศษเหล็กปลิวกระจายไปทั่วห้อง ร่างของชายฉกรรจ์ในชุดเกราะดัดแปลงสามคนก้าวพ้นม่านควันเข้ามา ในมือของพวกมันถือเครื่องส่งคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดพกพาที่กำลังแผ่สนามพลังสีม่วงเข้มออกมาสะกดทุกสิ่ง กลุ่มนักล่าค่าหัวฮาวด์ทั้งสามก้าวเข้ามาในห้องด้วยความมั่นใจ เกราะเหล็กดัดแปลงของพวกมันแผ่เสียงครางกระหึ่มของเตาปฏิกรณ์ขนาดจิ๋วข้างเอว “ลูกชายของเอลารา เวธ... หัวของแกมีค่าหัวถึงสิบล้านเครดิตในตลาดมืดเบื้องบน” ชายหัวหน้ากลุ่มย่างสามขุมเข้ามา พลางควงกระบองปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในมือ “ถ้ายอมมอบตัวแต่โดยดี ฉันอาจจะตัดหัวแกไปส่งอย่างเดียว แล้วปล่อยให้ตาลุงนี่มีชีวิตอยู่ต่อไปก็ได้นะ” “พวกแกไม่เคยมีสิทธิ์ต่อรองตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้ว” คีรันตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง แววตาของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของเหยื่อที่หวาดกลัว แต่เป็นสายตาของผู้ล่าที่มองเห็นช่องโหว่บนร่างกายของศัตรูอย่างทะลุปรุโปร่ง “เจอตัวแล้ว... เจ้าหนูหมายเลขศูนย์ที่เบื้องบนสั่งล่าหัว” ชายร่างยักษ์ที่เป็นหัวหน้าแสยะยิ้มอำมหิต “ส่งผลึกดำนั่นมาดีๆ แล้วเราจะสงเคราะห์ให้ตายแบบไม่ทรมาน!” คลื่นระงับสกิลของพวกมันแผ่เข้าปกคลุมร่างของคีรัน ทว่าสิ่งที่พวกมันไม่รู้ก็คือ... พลังของเขาไม่ได้ขึ้นตรงกับระบบที่พวกมันพยายามจะสะกดตั้งแต่แรก คีรันกำหมัดแน่น คลื่นพลังสีดำทองเริ่มหมุนวนรอบฝ่ามือของเขาอย่างเงียบเชียบและอันตราย