EP1: ตื่นมาก็มองทะลุกางเกงในโลกแล้ว

เช้าวันจันทร์เริ่มต้นด้วยเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังเหมือนมีใครเอาส้อมขูดกระทะอยู่ข้างหู ภาคิน วัฒนกิจ ชายหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดปี นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงในห้องเช่าขนาดยี่สิบตารางเมตร ผมดำของเขาชี้ไปคนละทิศกับหลักฟิสิกส์ ส่วนเสื้อยืดเก่าที่สวมอยู่มีข้อความว่า วันนี้จะเป็นวันที่ดี ซึ่งน่าจะเป็นคำโกหกที่ใหญ่ที่สุดบนเสื้อผ้าของเขา เขาควานหามือถือโดยไม่ลืมตา ก่อนจะกดปิดเสียงปลุกได้สำเร็จหลังจากพยายามอยู่สามครั้ง "อีกห้านาที..." ห้านาทีของภาคินเป็นหน่วยเวลาทางจิตวิญญาณ ไม่เกี่ยวข้องกับนาฬิกาหรือกฎฟิสิกส์ใด ๆ เพราะเมื่อเขาลืมตาอีกครั้ง เวลาก็ผ่านไปสามสิบเจ็ดนาทีแล้ว "ฉิบหาย! ประชุมเก้าโมง!" ภาคินกระโดดลงจากเตียง เท้าซ้ายเหยียบรีโมตทีวี เท้าขวาเกี่ยวสายชาร์จ และร่างทั้งร่างก็หมุนครึ่งรอบก่อนตกลงไปนั่งบนกองผ้าที่เขาตั้งใจจะซักตั้งแต่สัปดาห์ก่อน เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว คว้ากางเกงขายาวจากเก้าอี้ สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้า แล้วพุ่งเข้าห้องน้ำ สิ่งเดียวที่เขาไม่รู้คือ วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่โลกของเขายังคงมีคำว่า ธรรมดา อยู่ในพจนานุกรม หลังแปรงฟันอย่างเร่งรีบ ภาคินก้มหน้าล้างหน้า น้ำเย็นกระทบแก้มจนเขาสะดุ้ง เขาเงยหน้ามองกระจกและพบว่าตาขวาของตัวเองมีแสงสีทองวาบขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที "นอนน้อยจนตาเสียแล้วเหรอวะ" เขาขยี้ตา แสงนั้นหายไป แต่ความรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังหมุนอยู่หลังลูกตายังคงอยู่ ภาคินคิดจะหาหมอ ทว่าความคิดนั้นถูกยกเลิกทันทีเมื่อเขานึกถึงยอดเงินในบัญชีที่เหลืออยู่หนึ่งพันสองร้อยสี่สิบหกบาท และเงินเดือนยังอีกหกวัน "ถ้าไม่ตายวันนี้ ก็รอเงินเดือนออกก่อนแล้วกัน" เขาหยิบกระเป๋าผ้า เปิดประตูห้อง และรีบลงบันไดจากชั้นสี่แทนการรอลิฟต์ที่ช้าเหมือนกำลังประมวลผลความหมายของชีวิต บริเวณหน้าอพาร์ตเมนต์มีร้านข้าวเหนียวหมูปิ้ง รถจักรยานยนต์จอดเบียดกัน และแมวสามสีตัวอ้วนกำลังนั่งอยู่บนฝากระโปรงรถเก๋งสีขาว แมวตัวนั้นมองภาคินด้วยสายตาเย็นชา ราวกับเขาเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีอาชญากรรมระดับจักรวาล "มองอะไรเจ้าอ้วน ฉันไม่มีปลาทูให้หรอกนะ" แมวกระดิกหางหนึ่งครั้ง แล้วหันหน้าหนีอย่างดูแคลน ภาคินเดินผ่านมันไปยังแผงหมูปิ้ง เขาหยิบเงินยี่สิบบาทออกจากกระเป๋าเพื่อซื้ออาหารเช้า แต่ทันใดนั้นภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไป เขามองเห็นไม้เสียบหมูปิ้งทะลุถุงพลาสติก มองเห็นเนื้อหมูที่อยู่ข้างในอย่างชัดเจน และยังเห็นตัวเลขสีฟ้าลอยอยู่เหนือถุงอีกด้วย [วัตถุ: หมูปิ้ง] [อุณหภูมิ: 61 องศาเซลเซียส] [สถานะ: พร้อมรับประทาน] [ความเสี่ยง: น้ำจิ้มติดเสื้อ 78 เปอร์เซ็นต์] ภาคินชะงัก เขากะพริบตา ตัวเลขยังอยู่ เขาหันไปมองถังขยะข้างร้าน แล้วตัวอักษรชุดใหม่ก็ปรากฏขึ้น [วัตถุ: ถังขยะ] [สิ่งที่ซ่อนอยู่: กุญแจรถจักรยานยนต์ 1 ดอก] [กลิ่นโดยประมาณ: ไม่แนะนำให้ตรวจสอบ] "เดี๋ยวนะ... ฉันเห็นอะไรอยู่เนี่ย" เขารีบหันกลับไปมองร้านหมูปิ้ง แต่เผลอมองทะลุเคาน์เตอร์ เห็นถุงข้าวสาร กล่องเครื่องปรุง และโทรศัพท์มือถือที่เจ้าของร้านวางไว้ด้านใน "พี่ครับ! โทรศัพท์พี่อยู่หลังถุงข้าวสารครับ!" แม่ค้าก้มลงดู ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความตกใจ "เออ จริงด้วย! หนูรู้ได้ยังไงลูก?" ภาคินยิ้มแห้ง ๆ "ผม... มีเซนส์ครับ เซนส์ของคนหิว" เขารีบจ่ายเงินและเดินหนี ก่อนจะลองมองทะลุกำแพงอิฐข้างทาง ภาพอีกฝั่งปรากฏขึ้นทันที เขาเห็นห้องเก็บของ เห็นจักรยานเก่า และเห็นชายคนหนึ่งกำลังยืนคุยโทรศัพท์โดยสวมรองเท้าคนละสี เหนือศีรษะชายคนนั้นมีข้อความลอยขึ้นมา [คำพูดปัจจุบัน: กำลังรายงานว่าออกจากบ้านแล้ว] [ข้อเท็จจริงที่ตรวจพบ: ยังอยู่ในบ้าน] ภาคินหลุดหัวเราะออกมา "นี่มันเครื่องจับโกหกชัด ๆ! ถ้าเอาไปใช้ในที่ทำงาน ฉันอาจจับได้ว่าใครแอบโยนงานให้ฉันบ้าง!" เสียงหัวเราะของเขาหยุดลงทันทีเมื่อเขาเหลือบมองตัวเองในกระจกหน้าร้าน แสงสีทองในตาขวาสว่างขึ้น และมีข้อความที่ไม่เหมือนข้อมูลของวัตถุทั่วไปปรากฏขึ้นตรงกลางสายตา [ตรวจพบความสามารถระดับผิดปกติ] [ชื่อความสามารถ: เนตรทะลุโลก] [ผู้ถือครอง: ภาคิน วัฒนกิจ] [สถานะ: เชื่อมต่อสำเร็จ] [คำเตือน: การควบคุมยังไม่เสถียร] ภาคินยืนแข็งค้างอยู่ริมทางเท้า "เนตรทะลุโลก? ฟังเหมือนชื่อสกิลในเกมที่ฉันเล่นแล้วไม่เคยเติมเงินเลย" เขาลองหลับตา สูดลมหายใจ และนึกถึงการปิดความสามารถ ภาพซ้อนหายไปชั่วครู่ "ได้ผล!" เขาลืมตาขึ้นด้วยความดีใจ ก่อนพบว่าตัวเองกำลังมองทะลุกระเป๋าผ้า มองเห็นกุญแจรถ กระเป๋าสตางค์ และใบเสร็จที่ยับจนอ่านแทบไม่ออก "ทำไมมันยังเปิดอยู่อีกล่ะ! ปิดสิ! ปิด! ฉันไม่ได้สมัครแพ็กเกจพรีเมียมนะ!" ยิ่งเขาตื่นตระหนก ภาพต่าง ๆ ก็ยิ่งซ้อนทับกัน เขาเห็นสายไฟใต้พื้น เห็นท่อน้ำในกำแพง และเห็นแมลงสาบตัวหนึ่งกำลังเดินผ่านช่องระบายอากาศพร้อมข้อความประหลาด [สิ่งมีชีวิต: แมลงสาบ] [ความตั้งใจ: หาอาหาร] [ความมั่นใจในตนเอง: สูงผิดปกติ] ภาคินจ้องข้อความนั้นอย่างไม่อยากเชื่อ "แม้แต่แมลงสาบยังมีความมั่นใจมากกว่าฉันอีกเหรอ!" เขารีบวิ่งไปขึ้นรถจักรยานยนต์รับจ้าง ระหว่างทางภาพเหนือศีรษะคนเดินถนนปรากฏขึ้นบ้างเป็นครั้งคราว ทั้งข้อมูลกระเป๋า ข้อมูลโทรศัพท์ และข้อความที่ไม่ควรเห็น เช่น ชายคนหนึ่งกำลังคิดว่าจะซื้อกาแฟหรือชา แต่ใช้เวลาตัดสินใจมาสิบสองนาทีแล้ว เมื่อถึงบริษัท ภาคินวิ่งผ่านประตูสำนักงานด้วยสภาพหอบจนแทบพูดไม่ได้ บริษัทของเขาตั้งอยู่บนชั้นแปดของอาคารสำนักงานเก่า ผนังกระจกสะท้อนแสงแดด โต๊ะทำงานเรียงเป็นแถว และเครื่องถ่ายเอกสารตรงมุมห้องส่งเสียงเหมือนกำลังร้องขอให้ใครสักคนปลดเกษียณมันเสียที หัวหน้าฝ่ายจัดซื้อชื่อคุณสมชายยืนกอดอกอยู่หน้าห้องประชุม ชายวัยห้าสิบมีพุงเล็กน้อย สวมเนกไทสีแดงและมีนิสัยชอบพูดว่า งานนี้ง่ายมาก ก่อนจะส่งงานยากทั้งหมดให้ลูกน้อง "ภาคิน! ทำไมเพิ่งมา!" "รถติดครับหัวหน้า" "บ้านนายอยู่ห่างบริษัทแค่สามกิโลเมตร!" "รถติดในเชิงปรัชญาครับหัวหน้า" คุณสมชายขมวดคิ้ว ภาคินก้มหน้าเพื่อหลบสายตา แต่เผลอมองทะลุแฟ้มเอกสารในมือหัวหน้า และเห็นตัวเลขราคาเสนอซื้ออุปกรณ์สำนักงานที่ถูกเขียนทับด้วยตัวเลขอีกชุดหนึ่ง [ราคาในเอกสาร: 48,000 บาท] [ราคาจากใบเสนอราคาต้นฉบับ: 31,500 บาท] [หมายเหตุ: พบความแตกต่างที่ควรตรวจสอบ] ภาคินกลืนน้ำลาย เขามองแฟ้มอีกครั้ง ข้อมูลยังคงอยู่ คุณสมชายยื่นเอกสารให้เขา "เอาใบเสนอราคานี้ไปจัดการ วันนี้ต้องอนุมัติให้เสร็จ เข้าใจไหม" ภาคินรับแฟ้มมาอย่างระมัดระวัง "หัวหน้าครับ ผมขอถามนิดหนึ่ง ทำไมราคาตัวนี้ถึงสูงกว่าใบเสนอราคาต้นฉบับตั้งหมื่นกว่าบาทครับ" ห้องประชุมเงียบลง คุณสมชายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเสียงดังเกินเหตุ "นายไปเอาข้อมูลมาจากไหน!" เหนือศีรษะของหัวหน้ามีข้อความปรากฏขึ้น [คำพูด: ไม่ทราบเรื่องนี้] [ข้อเท็จจริงที่ตรวจพบ: ทราบรายละเอียดบางส่วน] [ความเครียด: เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว] ภาคินถอยหลังหนึ่งก้าว "ผมแค่ถามครับหัวหน้า ไม่ได้ถามประวัติชาติวงศ์ของราคาเครื่องถ่ายเอกสาร" เสียงหัวเราะหลุดจากพนักงานสองคนที่นั่งอยู่ท้ายห้อง ก่อนจะรีบทำหน้าเคร่งเมื่อคุณสมชายหันไปมอง หัวหน้าคว้าแฟ้มกลับไปและประกาศให้เลื่อนการอนุมัติออกไปก่อน ภาคินเดินกลับโต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันระหว่างความโล่งใจและความกลัว เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าเนตรนี้ไม่ได้ทำให้เขามองเห็นแค่สิ่งของที่ซ่อนอยู่ แต่มันอาจเปิดโปงสิ่งที่คนอื่นพยายามปกปิดได้ด้วย ถ้าใช้ให้ดี เขาอาจแก้ปัญหาได้มากมาย ถ้าใช้ผิด เขาอาจถูกไล่ออกจากงานก่อนสิ้นเดือน และเมื่อมองไปยังตารางงานบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขาก็พบข้อความใหม่ลอยขึ้นมาทับเอกสาร [ภารกิจประจำวัน: ใช้ชีวิตให้รอด] [เงื่อนไข: ห้ามเปิดเผยความสามารถต่อสาธารณะ] [รางวัล: ยังไม่สามารถระบุได้] [บทลงโทษเมื่อฝ่าฝืน: ขึ้นอยู่กับผู้ตรวจสอบ] "ผู้ตรวจสอบอะไรอีกวะ..." ในเวลาเดียวกัน บนดาดฟ้าของอาคารฝั่งตรงข้าม ชายรูปร่างสูงในชุดสูทสีดำยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดที่ไม่สะท้อนบนตัวเขาแม้แต่น้อย ดวงตาสีเงินของชายลึกลับจับจ้องภาคินผ่านผนังกระจกอาคารแปดชั้น ในมือของเขามีแผ่นข้อมูลบางเฉียบที่แสดงสัญลักษณ์วงกลมซ้อนกันเจ็ดชั้น "ยืนยันผู้ถือครองเนตรทะลุโลกคนใหม่" เสียงของเขาราบเรียบจนแทบไม่มีอารมณ์ "แต่ทำไมค่าความผิดปกติถึงสูงขนาดนี้" แผ่นข้อมูลสั่นหนึ่งครั้ง ก่อนแสดงข้อความสีแดง [ตรวจพบการรบกวนกฎจักรวาล] [สาเหตุเบื้องต้น: ผู้ถือครองเนตรกำลังพยายามปิดการมองเห็นด้วยการขยี้ตา] ชายในชุดสูทนิ่งไปนานสามวินาที "เป็นไปไม่ได้... ไม่มีใครเคยทำแบบนั้นมาก่อน" เขาหยุดคิด แล้วพูดกับตัวเองอย่างจริงจัง "ต้องรายงานเรื่องนี้ให้ฝ่ายบริหารทราบ" จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขภายใน และกล่าวประโยคที่ทำให้เจ้าหน้าที่ปลายสายเงียบไปนานกว่าสิบวินาที "เราอาจพบผู้ถือครองเนตรที่อันตรายที่สุดในประวัติศาสตร์จักรวาล" ปลายสายถามกลับด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "เขาทำลายดาวเคราะห์ไปแล้วกี่ดวง" ชายในชุดสูทเหลือบมองภาคิน ซึ่งขณะนั้นกำลังพยายามใช้กระดาษทิชชูเช็ดคราบกาแฟออกจากเสื้อ "ยังไม่มีครับ" "แล้วเขาทำอะไร" ชายในชุดสูทเงียบไปครู่หนึ่ง "เขาพยายามปิดสกิลด้วยการขยี้ตาครับ" ปลายสายตัดการสนทนาไปทันที ภายในสำนักงาน ภาคินจามหนึ่งครั้ง แสงสีทองในตาขวาวาบขึ้นอีกหน และมีข้อความสุดท้ายปรากฏขึ้นตรงหน้า [คำเตือนระดับจักรวาล] [มีผู้สังเกตการณ์กำลังจับตาดูคุณ] [คำแนะนำ: อย่ามองตรงไปยังสิ่งที่มองไม่เห็น] ภาคินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น "เดี๋ยวนะ ถ้ามันบอกว่าอย่ามองสิ่งที่มองไม่เห็น แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่ามันอยู่ตรงไหน" เขาหันไปทางหน้าต่างโดยไม่ตั้งใจ ดวงตาสีทองมองทะลุกระจก มองทะลุระยะทาง และมองเห็นชายในชุดสูทสีดำบนดาดฟ้าอาคารฝั่งตรงข้ามอย่างชัดเจน ทั้งสองสบตากันเป็นครั้งแรก ชายลึกลับแข็งค้าง ภาคินแข็งค้างยิ่งกว่า จากนั้นภาคินก็ยกมือขึ้นโบกให้เขาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ "สวัสดีครับ มาหาใครหรือเปล่าครับ" ชายในชุดสูทก้มมองแผ่นข้อมูลในมือ ซึ่งตอนนี้กำลังแสดงข้อความสีแดงกระพริบไม่หยุด [ข้อผิดพลาด: ผู้ถูกสังเกตการณ์ตรวจพบผู้สังเกตการณ์] [ข้อผิดพลาด: ลำดับการรับรู้กลับด้าน] [ข้อผิดพลาด: กรุณาติดต่อผู้ดูแลระบบจักรวาล] ชายลึกลับหลับตาลงช้า ๆ ตลอดอายุการทำงานสี่พันปี เขาเคยตรวจสอบหลุมดำ เคยระงับสงครามระหว่างกาแล็กซี และเคยจับสิ่งมีชีวิตที่กินเวลาเป็นอาหาร แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาต้องรายงานว่าเป้าหมายโบกมือทักทายเขาจากอาคารสำนักงาน ภาคินยิ้มให้ชายแปลกหน้าผ่านกระจก ก่อนหันกลับไปมองนาฬิกา สิบเอ็ดโมงสิบเจ็ดนาที เขายังไม่ได้ส่งรายงานจัดซื้อ ยังไม่ได้กินข้าวกลางวัน และดูเหมือนจะมีหน่วยงานระดับจักรวาลเข้ามาเกี่ยวข้องกับชีวิตของเขาแล้ว ชายหนุ่มถอนหายใจยาว "ขออย่างเดียวเลยนะ อย่าให้มีประชุมเพิ่มก็พอ" ทันใดนั้น หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็เปิดปฏิทินนัดหมายขึ้นมาเอง [นัดหมายใหม่: การประเมินความเสถียรของจักรวาล] [ผู้เข้าร่วม: ภาคิน วัฒนกิจ] [เวลา: วันนี้ 23:59 น.] [สถานที่: จุดที่โลกสิ้นสุด] [หมายเหตุ: ไม่รับการเลื่อนนัด] ภาคินอ่านซ้ำสามรอบ แล้วค่อย ๆ วางหน้าผากลงบนโต๊ะทำงาน "ฉันแค่อยากใช้ชีวิตให้ถึงวันเงินเดือนออกเองนะ..." ที่ริมถนนด้านล่าง แมวสามสีชื่อมะลิเงยหน้ามองหน้าต่างสำนักงาน ดวงตาสีเขียวของมันเปล่งประกายวูบหนึ่ง ก่อนจะหาวอย่างเบื่อหน่าย "เมี้ยว" ถ้ามีใครเข้าใจภาษาแมวได้ในเวลานั้น เขาคงได้ยินมันพูดว่า 'ในที่สุดก็เจอตัวเสียที เจ้าทึ่มที่อาจทำให้จักรวาลล่มสลายเพราะไม่ยอมอ่านคู่มือ' และนั่นคือจุดเริ่มต้นของวันที่ชายธรรมดาคนหนึ่งกำลังจะพบว่า การมองทะลุโลกนั้นง่ายกว่าการทำความเข้าใจกับโลกมากนัก